Τι είναι παιδεία;

"Και πρώτα απ'όλα τι εννοούμε λέγοντας παιδεία;
Την πληροφορία, την τεχνική, το δίπλωμα εξειδίκευσης που εξασφαλίζει γάμο, αυτοκίνητο κι ακίνητο, με πληρωμή την πλήρη υποταγή του εξασφαλισθέντος
ή την πνευματική και ψυχική διάπλαση ενός ελεύθερου ανθρώπου, με τεχνική αναθεώρησης κι ονειρικής δομής, με αγωνία απελευθέρωσης και με διαθέσεις μιας ιπτάμενης φυγής προς τ'άστρα;"

Μάνος Χατζιδάκις
(to be continued)

George Harrison ο κηπουρός

Γιατί έτσι προτιμούσε να τον θυμούνται. Και η αλήθεια είναι πως κι εκεί μεγαλούργησε.

Μου χει κάνει τη μεγαλύτερη αίσθηση κι απ'τους τέσσερις. Τα τραγούδια του, οι δηλώσεις του, η ζωή του, μου 'χουν δώσει άπλετη τροφή για σκέψη. Όταν αποφάσισα να ασχοληθώ και να ακούσω Beatles, αποφάσισα να αφήσω στην άκρη τα κλασσικά ροκαρόλικα της κουστουμάτης περιόδου τους, και να ξεκινήσω από το άλμπουμ-σταθμό, "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band". Επιτέλους καταλάβαινα τον όλον ντόρο γύρω απ'αυτή τη μπάντα, αναγνώριζα την ιδιοφυΐα και το ταλέντο τους. Απ'όλα τα διαμάντια μέσα στον δίσκο, ένα μου έλαμψε περίεργα, και μέσα απ'το πρίσμα του είδα και μένα μέσα.

"Within You, Without You", και η συνειδητοποίηση πως κάποια φύλλα που ξεπρόβαλαν τόσο καιρό απ'το έδαφος, μέσα στα χώματα, στη πραγματικότητα είχαν πολύ βαθιές ρίζες. Δε λέω ότι ανακάλυψα τη μικρή Ινδή μέσα μου, άρχισα να ακούω μανιωδώς Ινδούς σιταρίστες ή ασπάστηκα τον ινδουισμό. Όχι. Περισσότερο με διαφώτισε σχετικά με την αντίληψη της ζωής, τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Πώς το "All you need is love" μπορεί να καθοδηγήσει τη ζωή μου/σου/μας, αν όντως μπορεί να το κάνει. Τη συνειδητοποίηση του σώματος και του πνεύματός μας, πως μπορούμε να τα διαχειριστούμε. Όλα αυτά σε ένα γενικό πλαίσιο πνευματικών/φιλοσοφικών αναζητήσεων.

Όσα περισσότερα μαθαίνω απ'αυτόν (/και γι'αυτόν), τόσο περισσότερο θέλω να μάθω κι άλλα. Κοίτα, δεν έχω σκοπό να το παίξω κάπως. Μπορεί να σκεφτείς πνευματικότητα και μπούρδες (και πού καιρός για τέτοια στις μέρες μας, πολύ χρόνο και λίγες έγνοιες μου φαίνεται έχεις). Ίσως. Αλλά όπως το βλέπω, αυτό που έχουμε όλοι, πέρα από φίλους/συντρόφους/περίγυρο/υλικά αγαθά, είναι ένα σώμα και μια ψυχή. Γιατί να μην τα φροντίσουμε όσο μπορούμε καλύτερα; Μια αντίληψη των καιρών είναι "γιατί να αλλάξω; να με δεχτούν γι'αυτό που είμαι". Μα πρώτα απ'όλα, τι ακριβώς είσαι; Κι όταν έχεις τη δυνατότητα να γίνεις κάτι καλύτερο, κάτι που θα φέρει το είναι σου σε αρμονία, το μυαλό σου σε γαλήνη και που θα σε γεμίζει, γιατί να μη το δοκιμάσεις;

Για τι άλλο είμαστε σ'αυτόν τον κόσμο παρά για να ξεπερνάμε φόβους και για να γίνουμε όσο καλύτεροι γίνεται, ομορφαίνοντας έτσι τον "κόσμο" μας, και ίσως και τον "κόσμο" κάποιου άλλου;

Και γιατί να αφήσεις άτομα, είτε μέσα απ'τη ζωή σου, είτε έξω απ'αυτήν, να επηρεάσουν το "είναι" σου και να το αλλάξουν; Μπορούν να το κάνουν με τη ζωή σου, μη τους αφήσεις να σου κλέψουν τη ψυχή σου, το χαμόγελο σου, τη πίστη σου στους ανθρώπους. Εξάλλου

"Try to realise it's all within yourself

No one else can make you change (...)

And the time will come

When you'll see we're all one

And life flows on within you and without you"

Και να λοιπόν ένας άνθρωπος, που αφοσιώθηκε στο τώρα, στη ζωή, στους μακροχρόνιους ¨καρπούς" και στο "μετά τον θάνατο", και ασχολήθηκε με όλη του τη ψυχή με το φύτεμα φυτών και λουλουδιών, φρόντισε να αναπτυχθούν και να μεγαλώσουν όσο το δυνατόν καλύτερα και να ξεριζώσει τα ζιζάνια -όλα αυτά κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ο κήπος του παραμένει.

Ζάχαρη και η χαρά της ζωής

deviant art

Άνθρωπος του 21ου αιώνα: αγχωμένος με τα πάντα, με τη δουλειά, με τους λογαριασμούς, με τα ψώνια της βδομάδας, με την οικογένεια, με τη καθαριότητα. Τόσο πολύ που ξεχνάει τον σκοπό όλων των πραγμάτων, τον σκοπό της ζωής. Αν ένα μωρό μπει μέσα στη τούρτα, στεναχώρια που πάει η τούρτα και που πρέπει να πλύνουμε τα ρούχα και το ίδιο. Αν ένα παιδί έχει την απίστευτη τύχη σήμερα να βγει να παίξει σε πάρκο με άλλα παιδιά, θα του βγει ξινό για τις φωνές που θ'ακούσει στο τέλος επειδή το ευχαριστήθηκε και η μάνα θα πλύνει τα ρούχα που "μόλις βγήκαν απ'το πλυντήριο".

Έτσι και το προηγούμενο απόγευμα, όταν, ενώ φτιάχναμε γλυκό, άνοιξε απότομα το σακουλάκι της άχνης ζάχαρης και, αφού έπεσε το άσπρο σύννεφο, αποκαλύφθηκε πως η μεριά του πάγκου, του πατώματος που ήμασταν, όπως και εμείς οι δύο, όλοι μας ντυθήκαμε στα λευκά, και η δικιά μου πρώτη αντίδραση ήταν μετά την έκπληξή μου,να σκάσω στα γέλια. Όχι όμως και η μάμυ, που φρίκαρε γιατί "Έλεος μόλις είχα καθαρίσει!τρέχα πάρε άλλη άχνη αμέσως!". Πόσο υπέροχο θα ήταν να 'χαμε πατήσει ταυτόχρονα τα γέλια... Από σεβασμό στη φρίκη της, κρατήθηκα και ξέσπασα σε γέλια μόνο στο δρόμο για το σούπερ-μάρκετ, ενώ ταυτόχρονα σκεφτόμουν πόσο λυπηρό είναι να μη νιώθεις το αστείο και την ομορφιά της κατάστασης...Ευτυχώς, προς ανακούφισή μου, όταν συνειδητοποίησε η μάμυ ότι η άχνη έβγαινε χωρίς να αφήσει λεκέδες, με περίμενε με ύποπτα βλέμματα και με γέλια.

Γιατί δεν είναι εύκολο να θυμόμαστε τα βασικά όνειρα μας ακόμα κι όταν αυτά υλοποιούνται? Γιατί βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος? Μαμά, χαίρομαι που υπάρχει ακόμα μέσα σου ένα μέρος που μπορεί και βλέπει και ζει αυτήν την ομορφιά.

ΥΓ. Το υπόλοιπο γλυκό έγινε μέσα σε γέλια και βγήκε φανταστικό. Σ 'όλα τα χρόνια της ζωής μου ήταν η καλύτερη παρασκευή γλυκού που έζησα ποτέ.

Γλώσσα

Κατά τη διάρκεια του Εράσμους μου αναγνώρισα την ομορφιά της ελληνικής γλώσσας. Όχι, δεν είμαι άτομο τύπου Λιακόπουλου και "Άδωνη", μπορώ να πω ότι όλη μου τη ζωή ονειρευόμουν να μείνω εξωτερικό, μου άρεζαν οι ξένες γλώσσες, και σε τέτοιο σημείο ώστε να τις κάνω επάγγελμα. Η οικογένεια μου έδωσε αρκετή σημασία στο να μάθω σωστή ορθογραφία, γραμματική, και αν και η λέξη "επανάληψη" ήταν ήδη οδυνηρή για μένα στη τρίτη δημοτικού,τους οφείλω ευγνωμοσύνη. Μου κακοφαίνεται όταν παίρνω μηνύματα ανορθόγραφα (δε θέλω να είμαι σνομπ, αλλά είναι αλήθεια), και αν κι εγώ γράφω ακόμα στο κινητό μηνύματα σε greeklish, το κάνω πλέον για τον απλούστατο λόγο οτι οι εταιρίες κινητών τηλεφώνων επιτρέπουν μεγαλύτερο αριθμό γραμμάτων λατινικού αλφαβήτου απο των ελληνικών. (Mα ποιος ο λόγος να γράφεις ελληνικά με λατινικό αλφάβητο? Είναι σαν ένας Άγγλος ή Γάλλος να επικοινωνεί με άλλον μιλώντας τη γλώσσα του με ελληνικούς χαρακτήρες: πόσο γελοίο φαντάζει? Αν το λεγες δύο χιλιετίες πιο πριν στους Έλληνες θα ταν ανέκδοτο φαντάζομαι... "Μα η παγκοσμιοποίηση...Μα, αλλάζουν οι καιροί" σαν να ακούω μερικούς να μου λένε. Καλά, μάλιστα. Είναι σα να σου λέω θα 'ρθουν απόψε να σου κλέψουν κάτι που είχες απο τότε που γεννήθηκες, και εσύ να λες "Ε, αλλάζουν οι καιροί, τόσο καιρό το είχα, ας αρκεστώ σ'αυτά που θα μου δίνουν οι άλλοι".) Πες, δε ξέρεις να γράψεις σωστά μια λέξη, γιατί δε την πατάς στο google, (για να μη σου πω να πας σε λεξικό να ψάχνεις αφού το βαριέσαι τόσο) όπου θα στη βγάλει 95% σωστά? Πάτα πάτα, στο τέλος θα τη μάθεις κιόλας.

Κι ερχόμαστε στην αρχή του κακού, τη παιδεία. Κακά τα ψέμματα, ούτε εγώ ανυπομονούσα για τα αρχαία. Τέσσερα χρόνια μετά, σκέφτομαι σοβαρά να ξαναπιάσω εκείνα τα βιβλία να μάθω κάτι παραπάνω. Έχοντας κάνει μαθήματα σημασιολογίας, και βρίσκοντας από ανέκαθεν απίστευτο ενδιαφέρον στην ετυμολογική ρίζα που έγραφε κάτω από μια λέξη ο Μπαμπινιώτης (δηλαδή από ποιες λέξεις προέρχεται), τα αρχαία άρχισα να τα βλέπω με διαφορετικό μάτι. Επίσης, πάντα ήμουν υπέρ του να διαβάζω ένα κλασσικό βιβλίο/μυθιστόρημα από το πρωτότυπο (όσον αφορά τις ξένες γλώσσες), γιατί όχι και στα αρχαία κείμενα, που είναι και αυτά πλέον σε μετάφραση? Άλλη χάρη έχει η φράση από το χέρι του δημιουργού. Νιώθω μια πιο άμεση σχέση μεταξύ του συγγραφέα και μένα. Βλέπω ακριβώς πώς αποτύπωσε τη σκέψη του στο χαρτί, κι εμένα αυτό με ανατριχιάζει! Τα παιδιά, συνεπώς ο κόσμος, δεν ενδιαφέρονται λοιπόν για τα αρχαία. Και γιατί άλλωστε? Εδώ και δεκαετίες οι κυβερνήσεις αδιαφορούν για τη παιδεία, πώς μετά να ενδιαφερθεί ο κόσμος για τις πέντε βασικές και μη γνώσεις? Ζούμε σε μια εποχή όπου αν είσαι καλός μαθητής είσαι φυτό, αν ξέρεις πέντε λέξεις όπως το "παραγκωνίζω", "τροβιλίζω", και "ανεκδιήγητος" κάνεις μόστρα και είσαι ψωνισμένος, αν μαθαίνεις ιστορία, βγάζεις τη σημαία στο μπαλκόνι την 25η Μαρτίου/νιώθεις περήφανος για εθνική επέτειο απελευθέρωσης και ενδιαφέρεσαι για κάθε τι ελληνικό είτε είναι γλώσσα είτε είναι μνημεία είσαι εθνικιστής, και αν κάθεσαι και διαβάζεις βιβλία και άμα λάχει και ποίηση και πας και σε καμιά παράσταση θεατρική, είσαι κουλτουριάρης! !

Από πότε η μόρφωση αποτελεί μειονέκτημα? Γιατί, ενώ το μόνο που κάνουμε όλη μέρα είναι να μιλάμε, δε νοιαζόμαστε να το κάνουμε σωστά? Γιατί, ενώ ένας greeklishας, ενώ υπερασπίζεται θερμά την "«απλοποιημένη» και «φωνητική γραφή» της ελληνικής γλώσσας" όπως την αποκαλεί, βλέπουμε ότι "Τα διπλά σύμφωνα δεν τον ενοχλούν καθόλου. Γράφει «σσ», «λλ», «μμ» κτλ. Δηλαδή εκεί που ίσως θα ήταν πιο απλό να δεχτεί κανείς ότι δεν δημιουργούνται παρανοήσεις αν γράψουμε «μάλλον» ή «μάλον», αυτός, ο «υπεραπλουστευτής πρωτοπόρος» κρατάει τις διπλές γραφές αλλά με λατινικά γράμματα" ??

Εσύ δεν έχεις βαρεθεί όταν μιλάς να λες "ήταν ο τέτοιος στο τέτοιο, στο αυτό μωρέ πως το λεν?"? ΝΑΙ έχουμε λέξεις για να πεις και αυτό το τέτοιο και το άλλο το τέτοιο, γιατί να μείνουν παραπονεμένες? Γιατί, μα γιατί όλη τη μέρα "βαριέσαι να πας στη δουλειά, βαριέσαι να δουλέψεις/να διαβάσεις, βαριέσαι να πας για ψωμί, βαριέσαι να μαγειρέψεις, βαριέσαι να κοιμηθείς", και παρομοίως βαριέσαι να γράφεις τις λέξεις με τα πολλά ι/η/υ/ει/οι? Δηλαδή πια, εντάξει, ισοπεδώνεις τη ζωή σου, δική σου είναι άλλωστε, στο να κάνεις απολύτως τίποτα και αν κάνεις κάτι να το κάνεις με το ζόρι, πρέπει να ισοπεδώσεις και τη γλώσσα? Σκέφτηκες ποτέ ότι η διαφορά του "ο" και του "ω" δεν είναι ένα ορθογραφικό καπρίτσιο των προγόνων μας, αλλά κάποιο λόγο σοβαρό είχαν για να το υιοθετήσουν? Πραγματικά, αν συνεχίσεις να βαριέσαι θα σε βαρέσω εγώ.

Τόσοι ξένοι συγγραφείς, ερευνητές και επιστήμονες που εκθειάζουν την ελληνική γλώσσα, το κάνουν για να μας κοροϊδέψουν? Αν είσαι δυσαρεστημένος με την πολιτική κατάσταση της χώρας και θεωρείς πως όλα είναι για τα σκουπίδια, γιατί δε βρίσκεις κάτι για το οποίο να σαι περήφανος τη στιγμή που υπάρχει μπροστά στα μάτια σου? Αν όντως μας έχουν πουλήσει οι κυβερνήσεις στους ξένους, είσαι τόσο μοιρολάτρης ώστε να το αποδεχθείς και να μη κάνεις κάτι γι αυτό, τη στιγμή που η λέξη "επανάσταση" έχει αρχίσει και γίνεται πιπίλα στο στόμα του καθενός? Επανάσταση ουσιαστική είναι να σπάσεις τη Βουλή και όχι να αποκτήσεις μια μόρφωση και ένα πνευματικό πλούτο που ΚΑΝΕΙΣ δε θα μπορεί να στο κλέψει όπως κάνουν με τα λεφτά σου? Εσύ τι λες, αν ο κόσμος αρχίσει και βλέπει θετικά την καλλιέργεια και τη μόρφωση (κι ας είναι και ξένων γλωσσών), τα πράγματα στη χώρα της κοροϊδίας δε θα αλλάξουν??

ΥΓ. έψαξα και βρήκα μερικά πολύ ωραία site, τα οποία τα 'χω παραθέσει σε συνδέσμους μέσα στο κείμενο μου. 1. Ο ένας είναι αυτός http://palio.antibaro.gr/culture/aggelhs_ellhnikh.php, αν σε ενδιαφέρει να δεις πως η ετυμολογία της λέξης έχει λογική εξήγηση, το πείραμα του Σαββόπουλου με τα "ο" και τα "ω" και η απόδειξη πως μουσικότητα υπάρχει ακόμα και σήμερα στη γλώσσα μας, αλλά και αν θες να μάθεις για ποιο λόγο η ιστορική ορθογραφία προλαμβάνει τη δυσλεξία και ο Όμηρος τις καρδιακές παθήσεις,

2.Ένα ωραίο που ανακάλυψα και θα το χω στα προσφιλή, http://ephilologos.blogspot.com/2010/03/blog-post_10.html#comment-form εξηγεί στο συγκεκριμένο γιατί να μαθαίνουμε αρχαία ελληνικά και τα λέει πολύ καλά, και

3. http://pneuma.gr/downloads/Greek-kill-lish.htm που εξηγεί γιατί να γράφουμε με ελληνικούς χαρακτήρες και γιατί δε στέκουν τα "προτερήματα" των γρικλις.

ΥΓ2. Κομφούκιος: "Εάν δε γνωρίζεις λέξεις, τότε με τι άλλο θα γνωρίζεις τον άνθρωπο;"

ΥΓ3. αν καπιος βρεθι να μ πι ενα σοβαρο λογο γιατι ν μι χρισιμοπιuμε γκρικλις ενα σιμφονο ενα φονιεν,-κατο ι τονι κιε γιατι οχι αριθμuς αντι για γραματα οποσ τα χρονια πριν τ αλφαβιτο(βλ. 8=θ) κιε βλ προτογονι εποχι, καταλιγοντασ στ οτι προκιτε γ προοδο κιε ε3ελιξι, 8a arxisw ke gw na postarw etsi

Πάλι εδώ

coucou! Έκπληξη μετά από τόσο καιρό! Κι όμως!

Πάει τόσος καιρός μπλογκάκι μου που έχω να σου γράψω, και έχουν αλλάξει τόσα πολλά..

Έχω αλλάξει εγώ πρώτα απ'όλα... όλη η ζωή μου, και ως συνέπεια είπα να σ'αλλάξω και σένα.

Μη μου γκρινιάζεις, σε σκεφτόμουν όλον αυτόν τον καιρό (αλήθεια!) αλλά νόμιζα πως δεν είχα τίποτα άλλο να σου πω. Ώσπου αποφάσισα πως δε χρειάζεται απαραίτητα να μιλάω, μπορώ να σου δείχνω, ή να σου βάζω να ακούς. Κι ενώ σε επισκεύαζα μου ήρθαν αρκετές ιδέες και αρκετά θέματα για "συζήτηση".

Μόλις γύρισα που λες από Erasmus...Ναι ναι απίστευτη εμπειρία. Αν πέρασα καλά; Κοίτα... Η αλήθεια είναι ότι ήταν πολύ έντονη εμπειρία. Θετικά και αρνητικά, όλα στο ζενίθ. Άργησα πολύ να προσαρμοστώ, όμως μπόρεσα κι έπιασα το ρυθμό της πόλης (Toulouse, France!) κι όταν αυτό συνέβη ήμουν η ευτυχέστερη των ανθρώπων.

Η παρέα μου μου έλειψε απίστευτα, αλλά συνειδητοποίησα ότι οι ευτυχισμένες αναμνήσεις μπορούν να με τροφοδοτήσουν με θετική ενέργεια, κι όχι μόνο με νοσταλγία όπως φοβόμουν. Η οικογένεια μου δε μου έλειψε ούτε όσο περίμενα ούτε όπως περίμενα. (Μου φερε μνήμες εκείνης την προ-νηπιακή ανάγκης και αγάπης των γονιών, τις μέρες εκείνες που σε κάθε βλέμμα υπήρχε η υπόσχεση οτι "όταν μεγαλώσεις θα 'μαστε οι καλύτεροι φίλοι", πως εκείνη η αγκαλιά ακόμα και μετά από καβγά μπορούσε να ξεχειλίσει από αγάπη και εμπιστοσύνη, πως αυτοί οι 2 άνθρωποι είναι οι ομορφότεροι στον κόσμο και την αίσθηση εκείνη πως κάτω απ'το πατρικό/μητρικό χάδι έχω εξασφαλίσει την "ασφάλεια" από όλους κι απ'τα πάντα. Ναι, όλα αυτά μου ρθαν στο νου μου σαν να είχα δει το προηγούμενο βράδυ ένα όνειρο και να το θυμήθηκα λόγω κάποιου γεγονότος το απόγευμα). Όσο για την επιλογή της πόλης, δε θα μπορούσα να χα διαλέξει καλύτερη...Ακόμα κι όταν όλα πήγαιναν στραβά μία βόλτα έφερνε το χαμόγελο στο πρόσωπό μου...

Στη πανέμορφη Toulouse βρήκα τον εαυτό μου. Ποτέ δεν ήξερα ποιά πραγματικά είμαι. Για πρώτη φορά στη ζωή μου είδα τα θετικά σε μένα, και αποφάσισα πως αυτά είναι που κάνουν όλη τη διαφορά στον χαρακτήρα μου. Πέρασα πολύ χρόνο με τον εαυτό μου και ναι, ομολογώ πως πέρασα ωραία! Συνειδητοποίησα πως το γούστο που κάνω με μουσικές, έργα τέχνης, λογοτεχνία, κινηματογράφο, χορούς, δεν είναι απλά ένα χούι μου, είναι ΑΠΛΑ αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου!

Όσο τα παραμελώ τόσο παραμελώ το εγώ μου. Αν δε τα κυνηγήσω δλδ, μένει ο εαυτός μου ανολοκλήρωτος. Όπως και με τα "όνειρά" που έχω. Εδώ έρχεται η εξοικείωσή μου με την έννοια "φιλτράρισμα", που θα την αναλύσω περισσότερο στο επόμενο ποστ το υπόσχομαι. Γι'αυτό έχω αρχίσει και κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα. Ήθελα να αρχίσω τάδε μαθήματα; Πάντα υπάρχει χρόνος αρκεί να 'χεις θέληση τελικά! Λεφτά θα μου πεις; Οικονομίες. Στερούμαι άλλα πράγματα, μα είμαι ευτυχισμένη! Η διαμονή αυτή μου 'δωσε ερείσματα και θέληση για να βελτιώσω πτυχές του χαρακτήρα μου που το 'χαν/'χουν ανάγκη.

Εκεί βλέπεις πιο καθαρά καταστάσεις/σχέσεις. Έχεις άπλετο χρόνο μεν για να τον καλύψεις ξαναπερνώντας τα από μικροσκόπιο (αναπόφευκτο), αλλά υπάρχει το προτέρημα της αποστασιοποίησης. Βλέπεις και κρίνεις-τι έχει τελειώσει και δεν έλεγες να το παραδεχθείς, τι παραμένει στη ζωή σου και τι όχι, τι θες πλέον στη ζωή σου.

Μια ζωή ονειρευόμουν να βγω "έξω" να μείνω, ονειρευόμουν το Εράσμους. Και τελικά δεν είχε καμία σχέση με αυτό που περίμενα, από όποια άποψη και να το δει κανείς! Όσο για το αποτέλεσμα, είναι ω! τόσο θετικό...

pictures: deviantART random of Toulouse

Whatever people say I am that's what I'm not

...είναι ο τίτλος του πρώτου cd των arctic monkeys. Τότε μου είχε φανεί "χα!καλό", τώρα συνειδητοποιώ οτι αρχίζει και με χαρακτηρίζει. Πώς είναι δυνατόν τα πιο κοντινά σου άτομα να μη βλέπουν αυτό ακριβώς που είμαι? Όχι μόνο να βλέπουν κάτι σε μένα που δεν είμαι, πράγμα που μου'ρχεται κάπως (δηλαδή μετά απ'όλα αυτά τα χρόνια αυτό κατάλαβες για μένα?), αλλά και τα λάθος συμπεράσματα. Πώς μία θεωρητική κουβέντα μπορεί να αναιρέσει εύκολα μερικά χρόνια έμπρακτου αντιθέτου αυτής? και τόσο εύκολα... Κι όμως, εγώ βλέπω μέσα μου άλλα τόσα κι ακόμα παραπάνω καλά, γιατί δε τα βλέπουν και οι άλλοι? Άραγε θα τα δουν ποτέ...? I guess όμως ήδη μετράει που ΕΓΩ η ίδια πιστεύω σε μένα. Μετά απο όλα αυτά τα χρόνια ενα βήμα μπροστά. Έχω κουραστεί να προσπαθώ να εξηγήσω τί άνθρωπος και χαρακτήρας είμαι. Τί, επειδή δεν έχω την ικανότητα (κατά τα άλλους μετριοφροσύνη) να μιλήσω για τα καλά που έχω και περιμένω τους άλλους να τα ανακαλύψουν? Αλλά αν δεν λειτουργεί έτσι? Αν δεν μπορούν να τα ανακλύψουν μόνοι τους? Η αλήθεια πάντα λάμπει λένε.
Ή μήπως όλα αυτά είναι δημιούργημα της φαντασίας μου και παραλογίζομαι??

Πέρασε πολύυυυς καιρός...

Πολύς καιρός, πολλές σκέψεις, πολλές καινούριες εμπειρίες, αλλαγή μυαλών... Βλέπω λίγο διαφορετικά τα πράγματα, καιρός μου ήταν. Τι έγινε στο μεταξύ?

• Πολλά καινούρια πρόσωπα,
  
• η συνειδητοποίηση πως πρέπει να προχωράω μπροστά στη ζωή μου γιατί έτσι κι αλλιώς είναι αναπόφευκτο,
• όνειρα για ακόμα περισσότερο ταξίδια (μιας και τελικά το μόνο που χρειάζεται είναι να το παρεις απόφαση. Α ίσως και τα χρήματα. Κατά τα άλλα εσύ απλά κάθεσαι σε ένα μεταφορικό),
  
• σχέδια για να γίνω πιο τολμηρή με τη ζωή (εξάλλου μία την έχουμε), πολλές ιδέες με τις οποίες θέλω να καταπιαστώ (όπως και σε κάθε αρχή χρονιάς, μόνο που εδώ έχουμε 2 αρχές: η αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς και η αρχή της ημερολογιακής).
  
• Mια διαπίστωση: μπορεί να θες κάτι τόσο πολύ, που να σαι ικανός να κινήσεις γη και ουρανό για να το καταφέρεις όταν βλέπεις πως παν να στο στερήσουν. Τη στιγμή όμως που τελικά το'χεις ήδη στο τσεπάκι σου, βλέπεις πως υπάρχει ένα άλλο άτομο που το'χει περισσότερη ανάγκη απο'σενα αυτή τη στιγμή, και το προσφέρεις απλόχερα χωρίς να νιώσεις στιγμή δισταγμό. Εξάλλου, αν εσύ νιώθεις πως σου ανήκει σου ανήκει και τελείωσε ανεξαρτήτως τι θα πει ο καθένας. Και μ'αυτή τη σκέψη, αν το καλοσκεφτείς, δε το στερεισαι. Συν τα πολλά θετικά ρεύματα ενέργειας που σε ηλεκτρίζουν απ'τη καλή σου πράξη.
  
• Ξαναθυμήθηκα την αγάπη μου για την αρχαιολογία. Λιώσιμο με ντοκιμαντερ του είδους στη τιβι.
• Πορώθηκα ξανά με ταινίες και βιβλία (yeih! ξαναβρήκα ένα μέρος μου!).
• Kάποιες φορές πρέπει να μιλάς απότομα σε κάποια άτομα και να τα "ταρακουνάς", ακριβώς επειδή τα αγαπάς και θες να τα δεις να βγαίνουν απ' τον "βάλτο" τους
  

Τί άλλα νέα?? U2 at last στην Αθήνα. Κι έλεγα δε θα ρχόταν ποτέ αυτή η στιγμή, κι όμως, να μια φορά που δε θα ξενιτευτώ για να τους απολαύσω! Καινούριος δίσκος Alice in Chains, που κάτι μου λέει πως θα'χουν πολύ καλό υλικό (μετά απο τόσα χρόνια συσσωρευμένης έμπνευσης). Άκουσα ένα τραγούδι τους και με επιβεβαίωσε, καθαρό στυλ ΑΙC, ο DuVall πιστεύω έχει ικανότητες να ανταπεξέλθει, σε κάποια φάση μάλιστα μου φάνηκε πως άκουσα τον layne, οφείλω να πω πως ήταν μια πετυχημένη σύνδεση παρόντος-παρελθόντος.

There I was, laid out on a table
Screamin' sweat and bare feet to the floor
In my life, I'd not soften
Things that cut, and burn so often
But I sit, think of somethin'
Scared to face, the dyin' nothin'

See the cycle I've waited for
It ain't like that anymore

Where I go is when I feel I'm able
How I fight is why I'm feelin' sore
In my Mind, not forgotten
Feel as though, a tooth were rotten
Behind the smile, a tongue that's slippin'
Buzzards cry, when flesh is rippin'

See the cycle I've waited for
It ain't like that anymore

Here I sit writing on the paper
Trying to think of words you can't ignore
In my eyes, what I'm lacking
Score at face, a ten for slacking
Sign the deal, set in motion
Smaller fish, so huge the ocean

See the cycle I've waited for
It ain't like that anymore

Πέρασε ένας μήνας σχεδόν...

... απο τη τελευταία φορά που ασχολήθηκα με το blog. Είναι περίεργο. Είναι φορές που κάνω να γράψω μήνες, και είναι άλλες που μου ρχονται μαζεμένα και είμαι ικανή να ανεβάζω τη μέρα απο 2-3.

Ένας μήνας, και μεσολάβησαν τόσα πράγματα. Ετοιμασίες για ένα ταξίδι που , πραγματικά, ευχαριστώ με όλο μου το είναι που υπάρχει στον ορίζοντα. Γιατί αν δεν ήταν αυτό δεν ξέρω και γω τι θα κανα... Η λέξη μεταίχμιο είναι αυτή που χαρακτηρίζει τη διάθεση μου. Έχω μια υπέροχη παρέα που οτι και να γίνει στην υπόλοιπη ζωή μου, στο τέλος θα είναι πάντα εκεί (ή τουλάχιστον ελπίζω να'ναι πάντα εκεί) για να με στηρίξει με τον τρόπο της, ένα σωρό σχέδια για το καλοκαίρι που θα με κάνουν να αγαπήσω την λιγότερο αγαπητή για μένα εποχή του χρόνου. Μια διάθεση κεφάτη με όλα αυτά, που με κάνει να σκέφτομαι εκείνες τις στιγμές, πως τελικά ίσως μεγαλοποίούσα τα προβλήματα που έχω -πράγμα που σίγουρα κάνω-. Και απ'την άλλη αρκεί μια φράση, ή ένα σχετικά ασήμαντο γεγονός που θα μου φέρει μνήμες. Μνήμες ύπουλες. Γιατί ξεκινάν ως γλυκές αναμνήσεις, και καταλήγουν να'ναι οι Σειρήνες μου.Και κει κάπου είναι που χάνω τον έλεγχο και αρχίζω πάλι να μετράω πληγές και να μαζεύω κομμάτια. Πάει καιρός που τράβηξε η ζωή μου έτσι, στα ναυάγια, να προσπαθώ να παρηγορήσω εγώ η ίδια τον εαυτό μου, μιας και σε κάποιες περιπτώσεις οι καλύτερες συμβουλές ακόμα κι απο άτομα που σε νοιάζονται δεν καταφέρνουν να σ' αγγίξουν, όσο και να το θέλεις. Σκέψεις, σκέψεις...
"και ποτέ δε ξέρεις τι θα γίνει στο μέλλον, ίσως σε 2 μήνες, ίσως σε 10 χρόνια" προσπαθείς να ξεγελάσεις τον εαυτό σου για κάτι που πίστεψε πολύ, τόσο πολύ που είναι αδύνατο να συνειδητοποιήσει πως μπορεί και να μην υπήρξε ποτέ.
Πολλοί περιμένουν να ξεχάσουν. Μα έχω μάθει καλά : δε μπορείς να ξεχάσεις. Πώς αλλωστε? Απλά έρχεται η στιγμή που το ξεπερνάς. 'Η ο χρόνος το σπρώχνει στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Μερικές φορές ζεις πολύ ωραίες εμπειρίες, πολύ ωραία αισθήματα, που εκείνη τη στιγμή νιώθεις πως η ζωή τελικά για κάτι τέτοια αξίζει. Πλέον όμως εγώ νιώθω πως αυτό το ωραίο που έχω, πρέπει να το πνίξω. Πρέπει να το "κοιμήσω". Μια για πάντα. Όσο κι αν με πονέσει μετά αυτό... Ξανασκέφτομαι τα πράγματα κι' αποφασίζω πως τελικά ίσως και να μη ζύγισα σωστά τα πράγματα. Πως έκανα λάθος. Κάτι μου λέει όμως πως θέλω να πείσω τον εαυτό μου να το πιστέψει. Μα γιατί όχι? Θα το κάνει πιο εύκολο.
Και η ζωή τα φέρνει έτσι ώστε μόλις ξεπεράσεις το ένα εμπόδιο, κάτι, κάτι θα γίνει, και θα συνειδητοποιήσεις πως ο κίνδυνος παραμονεύει ακόμα- Ιδού, η Σκύλλα και η Χάρυβδη....
Σαν εμπειρία και μόνο, όσο οδυνηρή και να'ναι στο τέλος, έχω βρει και κρατήσει τα θετικά. Έμαθα αρκετά παραπάνω απ΄όσα ήλπιζα, "σ'ευχαριστώ".
Όχι, δεν είναι τελικά και πολύ εύκολο να βγεις απ'την Οδύσσειά σου. Και επειδή ξέρω τον εαυτό μου, και βρίσκω πως το παραμύθιασμα της αναβολής μόνο καλό δε μου κάνει, θα μαι λίγο σκληρή μαζί μου. Φρένο σε σκέψεις και αισθήματα προς συγκεκριμένο προορισμό. Ο δρόμος εξάλλου για κει είναι τόσο δύσκολος, ακόμα και η περιοχή είναι άγονη και θέλει δουλειά. Όχι, δεν είμαι έτοιμη για κει... Έξαλλου έχω και το δικό μου "καράβι" να φτιάξω...Οπότε? Πρέπει να πετάξω τον χάρτη -κάπου που δε θα τον ξαναβώ. Ποτέ. Είναι το καλύτερο για μένα.
Που'ναι ο φάρος μου?? Δεν τον βλέπω, δεν τον βρίσκω... Δεν έχει και φεγγάρι. Στα τυφλά προς το παρόν. Κι'όπου με βγάλει...

Μόνος μου φόβος... μην ακούσω για ταξιδιώτες που φτάσαν εκεί.
Κι άλλος ένας...μην εμφανιστεί μπροστά μου...

Ι'm getting crazy can you get me a gun?

Αναρωτιέσαι σε τί κόσμο ζούμε... Πώς άλλαξαν έτσι, τόσο τα πράγματα? οι άνθρωποι? οι καταστάσεις? Τόσο, που, αν και πολύ νέος για να σκέφτεσαι το ενδεχόμενο της οικογένειας, συζητώντας ανακαλύπτεις πως δεν είσαι ο μόνος που δε θέλει να κάνει, γιατί "σε τί κόσμο θα φέρει τα παιδιά του"??? Τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Απ'το πιο απλό στο πιο περίπλοκο. Η ανθρωπότητα δε πήγε τελικά και τόσο μπροστά, όταν υπάρχουν άπειρα πράγματα που έχει "καταφέρει" που σε κάνουν να θέλεις να χτυπάς το κεφάλι σου στο τοίχο. Αξίες υπάρχουν, μόνο θεωρητικά. Και αυτές πλέον έχουν αλλοιωθεί τόσο, που μόλις πριν 10 χρόνια δύσκολα θα τις αποκαλούσες αξίες (10 χρόνια μόνο!! αν είναι δυνατόν, δε μιλάω καν για πιο πριν!).

Διακοπές της Αποκριάς. Πήγα να επισκεφτώ το μικρούλι 1 έτους στο χωριό (που μόνο χωριό δεν είναι πλέον, σα κωμόπολη έχει γίνει. Οτι ήταν και είναι ωραίο στο μέρος εκείνο κοιτάνε πως θα το αντικαταστήσουν με κάτι μοντέρνο και κερδοφόρο...) Τρεις ώρες μαζί με ένα τόσο αθώο πλασματάκι, που η μόνη πονηριά του είναι πότε δε θα βλέπεις ώστε να μπορέσει να σκαρφαλώσει στον καναπέ, να νιώσει και αυτός μεγάλος σαν εμάς. Γεμίζεις αυτές τις τρεις ώρες, αυτή η αθωωότητα και ξεγνοιασιά σε αναζωογονούν, σου φέρνουν ασυνείδητα αναμνήσεις του πως ήσουν και συ κάποτε. Συνειδητοποιείς πως όλα αυτά για τα οποία προβληματίζεσαι και στεναχωριέσαι τελικά δεν έχουν τόση σημασία, αλλά πως αληθινά είναι όλα αυτά που ένα λιλιπούτειο ανθρωπάκι σου μαθαίνει και σου χαρίζει απλόχερα (πόσο σπάνιο σήμερα..) με ένα χαμόγελο, με ένα βλέμμα γεμάτο απο λέξεις γιατί το στόμα του ακόμα δεν έμαθε να τις λέει, και με ένα ειλικρινές κλάμμα τι στιγμή που φεύγεις.
Φεύγεις. Κατεβαίνεις τα γραφικά δρομάκια, για να φτάσεις στον κεντρικό δρόμο. Μία σταδιακή επαναφορά στη πραγματικότητα, γιατί βλέπεις αυτοκίνητα και κίνηση. Περιμένεις υπομονετικά λεωφορείο. Και ενώ είσαι πλημμυρισμένος απο την αθωότητα που ένιωσες πριν λίγες στιγμές, μια εικόνα σε προσπερνάει και σε σοκάρει. Από δίπλα μου πέρασε ένας παππούς με τον εγγονό του. Περπατούσαν αργά, κάναν βόλτα, όλα θα μπορούσαν να ήταν φυσιολογικά.Ο παππούς κρατούσε τον εγγονό του απ΄το χέρι. Ανάμεσα στα χέρια τους όμως, ένα όπλο ξεπρόβαλε. Ο αργός ρυθμός που προχωρούσαν έκανε το θέαμα σα να βγήκε απο το πιο φρικτό θρίλλερ. Γιατί κανένας δε μιλούσε. Απλά προχωρούσαν, αργά...Το μόνο που ακουγόταν ήταν το βουητό του δρόμου και ο θόρυβος που έβγαινε απ' αυτό το ψεύτικο όπλο όταν ο παππούς πατούσε τη σκανδάλη για να σπάει τη σιωπή. Τόσο αλλόκοτο. Τόσο τρομακτικό σα σκέψη. Mια εικόνα που δε μπορούσα να τη βγάλω απ' το μυαλό μου για αρκετές μέρες....
Δεν επέλεξα ένα τέτοιο κόσμο.

ps. Μικρούλη, μη βιάζεσαι να μεγαλώσεις. Και μη μας ζηλεύεις εμάς. Η αλήθεια είναι πως εμείς ζηλεύουμε εσένα, και τι δε θα δίναμε για να ξαναγίνουμε σαν εσένα...

Επαιτεία...

Πόσες φορές έχει τύχει στον καθένα μας? Τους βλέπουμε στο δρόμο, στα πεζοδρόμια, έξω απο τις εκκλησίες, στα λεωφορεία, μέσα στα μαγαζιά που κάθεσαι, ένα χέρι με ανοιχτή τη παλάμη σου ζητάει λεφτά. Ο καθένας τους έχει το δικό του λόγο. Άντρες, γυναίκες, παιδιά, μεγάλης ηλικίας, μικρής ηλικίας, αρτιμελής ή όχι. Για ένα λουλούδι, για ένα χαρτομάντιλο, για να σου πλύνουν το αμάξι, για να μπορέσουν να βρουν θεραπεία για κάτι, γιατί έχουν κι ένα παιδί, ή απλά για την ευχή τους... Και κάθε φορά δε ξέρεις τι να κάνεις... Απ' όσο ακούς, πολλοί επίτηδες ντύνονται έτσι και χουν κάνει περιουσίες απ' αυτό... Πολλά απ' αυτά είναι ψέμματα, το ξέρεις γιατί όταν ήσουν πολύ μικρός και σε συγκίνησε η ιστορία ενός ατόμου η μαμά σου σου είπε πως δεν είναι αλήθεια, και όντως την επόμενη μέρα άκουσες διαφορετική δικαιολογία για να δώσεις λεφτά και έμεινες... Έχεις ακούσει πως πολλοί κόβουν μέλη τους επίτηδες... Έχεις ακούσει για τα παιδάκια που αν δεν πάνε λεφτά θα φάνε ξύλο... Κι όμως αν τους δώσεις ενθαρύνεις να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση... Κι όμως κάθε φορά πιάνεται η ψυχή σου... Τελίκα τι πρέπει να κάνουμε? Γιατί οκ, να μην το ενθαρύνουμε, αλλά νιώθω πως μέσα μας γινόμαστε απάνθρωποι απ' αυτό... Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα... Κι αν τα έχουν όντως ανάγκη τα λεφτά? Κι αν σου λένε ψέμματα?
Αν μπορούσε κάποιος να με βγάλει απ' αυτήν την απορία και απ' αυτή τη διχόνοια...

Eίναι κάποια μέρη, στα οποία νιώθεις σαν στο σπίτι σου. Συνήθως πρόκειται για μέρη στα οποία έχεις πολλές αναμνήσεις, καλές (ω κυρίως καλές και ωραίες στιγμές!) και κακές, και έχεις περάσει εκεί πολλές ώρες. Και κάθε φορά που πηγαίνεις εκεί νιώθεις την ίδια ανακούφιση και χαρά που νιώθεις το βράδυ για παράδειγμα όταν γυρνάς σπίτι σου. Νιώθεις ασφάλεια, πως ok, τώρα που είμαι εδώ είμαι ασφαλής. Και σ΄οποιαδήποτε ζημία υποστεί το μέρος αυτό νιώθεις την ίδια αγανάκτηση που νιώθεις αν συνέβαινε στο πραγματικό σου σπίτι, ή αν έρθει κάποιος και φέρει χαμό στο μέρος αυτό τα παίρνεις λες και σου ανακάτωσε το δωμάτιό σου... είναι λίγο περιέργο... Με την έννοια οτι και στο παρελθόν έχω περάσει πάρα πολλές ώρες σε συγκεκριμένα μέρη, αλλά δε μου το βγαζαν ιδιαίτερα αυτό το συναίσθημα.
Αυτό συμβαίνει και με άτομα. Είναι με μερικά άτομα που νιώθεις απίστευτα άνετα, ακόμα και αν δεν έχεις περάσει μαζί τους ιδιαίτερα πολύ χρόνο. Και είναι και άτομα που μπορεί να τα ξέρεις για καιρό και να νιώθεις λίγο άβολα. Μερικοί λένε θέμα χημείας, και αναφέρονται και στο " είναι τι σου βγάζει ο καθένας"."Αnd I feel your warmth and it feels like home..." που λέει και ένα άσμα των depeche mode.
Είναι αίσθημα που όλοι έχουμε νιώσει λίγο πολύ, σε σημείο που πολλοί να πουν δε μας λες και κάτι καινούριο... Αλλά δεν είναι περιεργο??

2008. Μια χρονιά σε φωτογραφίες...

Μπορεί να θέλουμε να εθελοτυφλούμε, όσο πολιτικά (και όχι κομματικά) κοινωνικοποιημένοι και να είμαστε. Οι ειδήσεις με στεναχωρούν προσωπικά. Ε κάτι ευχάριστο δε λένε. Κι εξάλλου δε μπορείς να ξέρεις πραγματικά, έτσι όπως στο παρουσιάζουν. Κι εξάλλου αναμασούν και αναμασούν την όποια είδηση μπορεί να κάνει τηλεθέαση, και να τα παράθυρα, και να οι φωνές, "για να συζητηθεί και να λυθεί το θέμα", αλλά στη πραγματικότητα να σε μπερδέψουν περισσότερο, και να καταριέσαι που δεν είναι κανονικά παράθυρα όπου θα υπήρχαν πατζούρια έτσι ώστε να τα κλείσεις στα μούτρα αυτών που με μαθηματική ακρίβεια στο τάδε λεπτό θα δημιουργήσουν λόγο για να αρχίσουν να φωνάζουν. (αναμασούν, αλλά στη περίπτωση αυτή εμείς γινόμαστε οι "αγελάδες" ). Οπότε προτίμω να κλείνω τη TV, και κατά συνέπεια τα μάτια μου, και τα αυτιά μου. Δεν είναι οτι αδιαφορώ. Πώς να αντέξω όμως όλον τον πόνο και όλο το άδικο όλου του κόσμου? Χάνονται βέβαια μ' αυτόν τον τρόπο και ορισμένες ωραίες στιγμές απο τη ζωή αυτού του πλανήτη.

Βρήκα λοιπόν κάτι site, που έχουν το 2008 σε φωτογραφίες. Θα τα παραθέσω εδώ. Είναι γιορτές, δε λέω. Αλλά δεν είναι παντού γιορτές αυτές τις μέρες... Υπάρχουν και φωτογραφίες απο όμορφες στιγμές! Φαίνεται μάλλον πως επηρεάστηκα απο τις άλλες λίγο... Όπως και να χει, έχει πολύ ενδιαφέρον

2008 part 1
2008 part 2
2008 part 3

ps. Κλείστε με τη φώτο 38 του 3ου μέρους, είναι αριστούργημα :-)

Το μέγα πείραμα...

Σήμερα το μεσημέρι πήρα τη ριψοκίνδυνη απόφαση να ανοίξω τηλεόραση- ριψοκίνδυνη γιατί τα μεσημέρια προβάλονται τα γνωστα μεσημεριάτικα, οι γνωστές ειδήσεις που άντε να ειπωθούν ειδήσεις κλπ. Εκείνη την ώρα ένα κανάλι πρόβαλλε τις δικές του κι έπαιρνε συνέντευξη απο μία καθηγήτρια του τμήματος Φυσικής του Α.Π.Θ. Απ'οτι κατάλαβα αργότερα, αυτή ήταν μέρος μιας ομάδας (10.000) επιστημόνων απ' όλο τον κόσμο, όπου θα έκαναν μία έρευνα. Οι έρευνες θα πραγματοποιηθούν είπε μες στα επόμενα 10 χρόνια, και θα βγάλουν συμπεράσματα για κάτι καινούρια στοιχεία ή κάτι τέτοιο. Ενδιαφέρον σκέφτηκα εγώ. Έρχεται η ώρα του φαγητού, καθόμαστε γύρω απ'το τραπέζι όλοι.

- Θα προβληθεί το πείραμα είπανε, απευθείας, στις 10 το βράδυ.

- Ποιό πείραμα??? ρωτάω όλη απορία.

Και κείνη την ώρα ακούγεται απο μέσα, απο τη τηλεόραση, ένα ρεπορτάζ σχετικά με αυτό. Έσκαψαν λέει 100 μ. κάτω απο τη Γαλλία και την Ελβετία (φαντάσου λεφτά που θα χουν για να ξοδέψουν τόοσα για επιστημονικούς λόγους) και έβαλαν έναν αντιδραστήρα, στο περιβάλλον του οποίου θα επικρατούν συνθήκες όμοιες με αυτές που υπήρχαν στο σύμπαν τη στιγμή που δημιουργήθηκε. Εκεί απ'οτι κατάλαβα θα γινόταν σύγκρουση πρωτονίων, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Τέσπα θα γινόταν μία μικρή αναπαράσταση του big bang (δε κάθομαι να το εξηγήσω αυτό , αν δε ξέρεις, ε που ζεις δηλαδη! Και όχι δεν πρόκειται για εκείνη την ελληνική σειρά), και ακουγόντουσαν επιστήμονες να εκθειάζουν το πείραμα "και το μεγαλύτερο πείραμα του αιώνα, και πόσα θα μάθουμε, και και ...."

- Δουλειές μας ανοίγουν.... λέω μισο-αστεία μισό-σοβαρά.

-Λες ε? η απάντηση συνοδευόμενη απο γέλωτα.

Πλάκα πλάκα, τι το γελάμε? Θα μου πεις κοτζαμ επιστήμονες, ε θα σκέφτηκαν πιθανές παρενέργειες, θα ζύγισαν τα τυχόν δυσάρεστα ενδεχόμενα. Οκ. Αλλά αν δε τα ζύγισαν καλά? Αν είναι ξεροκέφαλοι? Και εδώ καλά καλά δε ξέρουν ακριβώς τι έγινε εκεί ( αλλιώς γιατί να το αναπαραστήσουν). Που πάτε και κάνετε τέτοια πειράματα κύριοι? Παίζουμε με το κεφάλι μας? Κατά το απόγευμα ήταν που οργίασαν στα δελτία τα σενάρια καταστροφής. Και να η μαύρη τρύπα που θα δημιουργηθεί, να που θα μας ρουφήξει όλους. Ε γελάς με όλα αυτά, ξέρεις οτι όλα οκ, αλλά κάπου μέσα σου σκέφτεσαι "μωρέ λες?? να χουμε κανα δύωρο μπροστά μας μόνο και να μη το ξέρουμε?Και τα πράγματα που θα'θελα να κάνω? να πω? να ζήσω?Ε εντάξει, ούτε και οι άλλοι θα ζήσουν, και θα γίνει ξαφνικά, οπότε no problem.Ε δε θα'μαι και η μόνη!" Έστω για πλάκα, σε βάζει σε μια τέτοια διαδικασία.

Γιατί το'χω δηλώσει και σε προηγούμενο ποστ, το ανθρώπινο είδος είναι το πιο ηλίθιο απ'ολα (εφόσον έχει, όχι μόνο αυτοκαταστροφικές τάσεις, αλλά και δολοφονικές προς τους άλλους οργανισμούς τάσεις-βλ. μόλυνση κλπ.) Πού να τους εμπιστευτώ μετά? Πάντως θα χει φάση αν μας παρατηρεί κανένας εξωγήινος πολιτισμός- δείτε το σε στύλ animation: Ένας εξωγηίνος πολιτισμός (πράσινα τερατάκια για να το κάνουμε αστείο) παρατηρεί με εξελιγμένο εξοπλισμό το σύμπαν, και γίνεται ζουμ σε ένα σημείο, όπου αποκαλύπτεται η Γη. Εκεί το cartoon δείχνει για λίγο κάτι ανθρωπάκια, τρελούς επιστήμονες, σε εργαστήρια και να πατάν ένα κουμπί. Μακρινό πλάνο σε πανοραμική άποψη της Γης πάλι, η οποία σείεται, και δήθεν σηκώνεται σκόνη (σαν απο έκρηξη) και τη καλύπτει. Και τα εξωγηινάκια να κοιτάζονται και να λενε : Είναι τρελοί αυτοί οι γήινοι...

Ι see a red door and I want to paint it black...

"...One day I'll die. The choice will not be mine. Will it be too late? You can't fight fate..."λένε οι στίχοι απο ένα τραγούδι, που εκφράζει τις σκέψεις ενός παιδιού που γίνεται 18 χρονών. Όλοι χαίρονται για την ενηλικίωσή του, αυτός όμως νιώθει πως ο χρόνος ξεφεύγει απο τον ελέγχο του. Αν και μακάβριο το θέμα, νομίζω πως οφείλω να το θίξω. Είναι πολύ περίεργο, πραγματικά. Ο άνθρωπος υπάρχει ως ον πάνω απο 3.000 χρόνια (πολύυυ παραπάνω στη πραγματικότητα, απλά παίζω με τους αριθμούς που έτσι κι αλλιώς ξεπερνάνε τη φαντασία μας). Πες 3.000 χρόνια, όπου η μια γενιά πεθαίνει μετά την άλλη (και η μία διαδέχεται την άλλη στην πιο αισίοδοξη και αληθινή εξίσου εκδοχή του), κι ακόμη βιώνει τον θάνατο άλλων ζωντανών οργανισμών. Θα πρεπε να'ναι το πιο φυσικό πράγμα πλέον, μιας και τόσες χιλιετίες είναι το μόνο σίγουρο πράγμα. Κι όμως, ο άνθρωπος δεν έχει συνηθίσει ακόμα στην ιδέα του θανάτου, και το αντιμετωπίζει κάθε φορά σαν να συμβαίνει πρώτη φορά. Τί συμβαίνει? "Η ψυχή αφήνει το σώμα...". Όμως τώρα τελευταία εγώ αυτά τα θέματα τα βλέπω πιο ψυχρά. Και κει που έχω διαβάσει ιστορίες ανθρώπων που πχ βγήκαν απ'το σώμα τους σε στιγμή που ήταν κλινικά νεκροί, το είδαν απο πάνω, και μετά ξαναμπήκαν και διηγήθηκαν την ιστορία, αυτή τη περίοδο το εξηγώ περισσότερο ως "τι είναι το σώμα? Ενας μηχανισμός με "γρανάζια". Κύτταρα, όργανα, η καρδιά, κλπ κλπ. και σε κάποια στιγμή το σύστημα απλά χαλάει/καταρρέει." Ούτε ψυχές ούτε τίποτα. Το πνεύμα, ξεκινά και υπάρχει στον εγκέφαλο.(Καλά αν κάτσω να το σκεφτώ περισσότερο είναι σίγουρο πως θα αρχίσω να σκέφτομαι τη ψυχή και το ποιόν της, απλά τα βλέπω πιο ορθολογικά αυτή τη περίοδο). Σύμφωνα με μερικούς με τον θάνατο περνάς στην ανυπαρξία. Σύμφωνα όμως με άλλους (αλλά και πολλές φορές και με τους ίδιους τους μερικούς που έρχονται σε αντίθεση με τα λεγόμενα τους) η ψυχή συνεχίζει. Ένα άλλο ταξίδι. Τώρα καλύτερα, χειρότερα, με δέντρα/φωτιές ή χωρίς, αυτό δε το ξέρουμε. Ακόμα. Βασικά εγώ σκεφτόμουν, πως αν όντως υπάρχει ψυχή και επιβιώνει, ίσως η συνέχεια της να γίνεται σε μια διάσταση την οποία ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε. Κάπου που τα δέντρα και τα φώτα και τα καζάνια είναι μακράν κατώτερα και ανούσια. Μια καθηγήτρια μου είχε πει κάτι που μου άρεσε και συμφώνησα μ' αυτό: πως ο θάνατος που βιώνεται απο τους γύρω είναι μια εγωιστική διαδικασία. Οι άνθρωποι που θρηνούν πολλές φορές θα πούνε και τι θα γίνω γω χωρίς εσένα,που φυγες και με άφησες? Μου θυμίζει μια σκηνή απο ένα έργο που είχα δει κάποτε-μια γυναίκα πέθανε στη γέννα, και όλοι την κλαίγανε. Και εμφανίστηκε κάποιος και τους λέει κάτι σαν Ανόητοι. Τόσοι ώρα κλαίγεστε για το τι θα γίνετε εσείς χωρίς αυτήν στο Θεό, όταν κανείς δε σκέφτηκε απλά να του ζητήσει να τη φέρει πίσω. Όλα τα τελετουργικά αν σκεφτείς γίνονται για ανακούφιση του ατόμου που θρηνεί. Νιώθει στεναχώρια, γι' αυτό και απο την αρχαιότητα έβαζε μαύρα. Συνήθως το μαύρο το φοράμε όταν δε νιώθουμε καλά ψυχολογικά (δε λέω να περνάς τη περίοδο του μαύρου που την περνάν σχεδόν όλοι σε κάποια φάση της ζωής τους..). Μετά στην αρχαιότητα, οι σύζυγοι, οι μάνες, οι κόρες, οι αδερφές, όταν έχαναν δικό τους, έκοβαν τα μαλλιά τους κοντά. Αν σκεφτείς οτι ο άνθρωπος εκφράζεται μέσω της εξωτερικής του εμφάνισης, και δεδομένου του χαμού πολύ αγαπητού προσώπου, τα άτομα αυτά δεν τους ένοιαζε και πολύ για το πως δείχναν στη συγκεκριμένη φάση. Περνούσαν τον δικό τους νταλκά. Ή το άλλο, με το οποίο είχα διαφωνήσει με τη μητέρα μου. Ξοδεύονται τόσα πολλά χρήματα, στη διακόσμηση της τελευταίας κατοικίας απο τους συγγενείς. Μα αν το σκεφτείς, είναι τζάμπα λεφτά. Και είναι υπερβολικά λεφτά για κάτι που κανείς δε θα το χαρεί. Και σ' αυτή τη περίπτωση, το κατανόησα όταν μου εξήγησαν οτι το κάνουν για να νιώσουν οι ίδιοι πως τιμούν το συγκεκριμένο πρόσωπο.

Πέρα πάντως απ'τον εγωισμό, ο άνθρωπος έχει διαπιστωθεί πως πρέπει να περνά απο τη διαδικασία του θρήνου όταν συμβεί ένα τέτοιο γεγονός. Γιατί μετά διαταράσσεται ως προσωπικότητα ( επιστημονικά αποδεδειγμένο). Και μιας και λέω επιστημονικά αποδεδειγμένο, θυμήθηκα ένα περιστατικό. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως ο θάνατος, όσο να'ναι, είναι ένα φαινόμενο ακατανόητο για τον άνθρωπο. Και ως ακατανόητο, κάτι που τον φοβίζει. Η εκκλησία έβαλε καλά το χεράκι της κατά τον μεσαίωνα ώστε να κάνει τους ανθρώπους να τον φοβούνται-και τον ίδιο αλλά και τους νεκρούς, και να φέρει αυτόν τον διαχώρισμό και την κάποια αποστροφή. Ο μύθος των ζόμπι να το θέσω έτσι δημιουργήθηκε σε μια τέτοια εποχή. Όλο αυτό για να καταλήξω: μου είχαν πει για έναν γιατρό, ίσως και ψυχίατρο, ο οποίος έδινε διάλεξη, και είπε το εξής: Ως γιατρός, γνωρίζω απο επιστημονικής άποψης οτι ο νεκρός παραμένει έτσι και είναι αδύνατο να τεθεί με κάποιο τρόπο σε "λειτουργία" πάλι. Παρόλα αυτά μου είναι αδύνατο να μπω σε νεκροταφείο αν είναι νύχτα...

ps. cheer up guys. :-) εξάλλου αυτό που μετράει στο συγκεκριμένο ταξίδι δεν είναι το τέρμα, ο προορισμός, αλλά η διαδρομή...

Come on and let it out...

Ξέρεις, είναι μερικοί άνθρωποι, όπως εγώ, που τα βγάζουν πέρα με άνεση στις δύσκολες δυσκολίες, ενώ στις εύκολες να την πατάνε (δε περίμενα ποτέ οτι θα κατηγοριοποιούσα τις δυσκολίες σε εύκολες και σε δύσκολες...). Πάντα ήμουν έτσι, αρχικά το καταλάβαινα απ'τα μαθήματα. Σε μια άσκηση, θα έβρισκα το δύσκολο, και θα έχανα το εύκολο, και να μου λένε "μα καλά, βρήκες αυτό και δε βρήκες εκείνο???". Μετά συνηδητοποίησα το σθένος μου σε πολύ σοβαρές καταστάσεις... όχι οτι δε μ'επηρέασαν, απλά ήμουν ψύχραιμη. Το κουφό ήταν οτι έχανα τη ψυχραιμία μου και τη ζαχαρένια μου (που θα λεγε μια φίλη μου καλή μου φίλη :-p) για καταστάσεις που ήταν ναι μεν σοβαρές για τη ψυχολογία μιας έφηβης, αλλά δεν ήταν δα και τόσο σημαντικές σε σχέση με άλλες καταστάσεις. Για παράδειγμα, μια μετακόμιση σε άλλη πόλη, και το να χάσω τη μέχρι τότε παρέα μου, υπήρξε τρομερά δύσκολο. Πλέον, έτσι όπως κατέληξαν τα πράγματα στην τότε παρέα, να σκέφτομαι "ευτυχώς που δεν ήμουν εκεί γλύτωσα!" Αυτό που μπορεί να με τρελάνει είναι να μη καταλαβαίνω. Εκεί είναι που η Λία μπορεί να οδηγηθεί στο να πετάει σπινθηροβο-λία. Γενικά πιστεύω πώς είμαι άνθρωπος με κατανόηση. Θα προσπαθήσω να μπω στη θέση του άλλου ("try walking in my shoes..."), αλλά το να με αφήνεις με ερωτηματικά για το τι θέλει να πει ο ποιητής, είναι κάτι που στο παρελθόν συνέβαινε αρκετά, και πλέον με φέρνει στα όρια μου. Οπότε όσο δε καταλαβαίνω απλά μια κατάσταση, να με τσακίσει όλο αυτό, να κάνω το μπαμ, και όταν λυθεί, και ακόμα και να μην έχει καλή έκβαση (γιατί συμβαίνουν και αυτά), να συνειδητοποιείς πως κάπως, δε ξέρεις πώς...είσαι καλά γενικά, τα καταφέρνεις... Στην αρχή αναρωτιέσαι αν είσαι αναίσθητος, μετά καταλαβαίνεις πως απλά έτσι είναι ο τρόπος σου να αντιμετωπίζεις καταστάσεις. Ίσως είναι και η κάθαρση του οτι έκανες το μπαμ(αλλά πραγματικά πρέπει να γίνεται για να βρίσκεις ηρεμία?).Δεν είναι οτι αν δεν έχει καλή έκβαση δε θα σε πειράζει,κλπ. Απλά ενώ είσαι έτσι, βρίσκεις μια πηγή αισιοδοξίας μέσα σου που δεν θυμόσουν πως είχες, η οποία σου λέει πως όλα θα πάνε καλά, και σε ωθεί να προχωρήσεις. Ευτύχως που υπάρχει, αλλά εύχεσαι να υπήρχε και στις εύκολες δυσκολίες. Αλλά I guess, τότε ήταν που θα γινόσουν αναίσθητος...

ps.H ζωή dudes έχει τα πάνω και τα κάτω. Μια φυσική διαδοχή, ίσως αναπόφευκτη. Απλά πρέπει να θυμόμαστε όταν δεν βρισκόμαστε στα πάνω, πως η σειρά τους έρχεται ;-)

All the peace and joy in MY mind...

Είναι που ψάχνεις ηρεμία... Εξάλλου το καλοκαίρι πάντα λέγανε, "άντε να ρθει για να ξεκουραστούμε". Απο τον κάματο της χρονιάς. Και ψυχικά όμως πρέπει. Βλέπεις, ο πνευματικός κάματος (για μας που η "δουλειά" μας είναι το διάβασμα) είναι συνυφασμένος με τον ψυχικό με έναν περίεργο τρόπο. Μπορεί να τραβάς πχ. άγχος για μαθήματα, και να κουράζεσαι ψυχικά. 'Η και μόνο η διάρκεια των "υποχρεώσεων" να σε κουράζει ψυχικά. (Μη με κάνετε να πιάσω το θέμα τί είναι ψυχή και τί πνεύμα δε θα τελειώσω το ποστ ούτε τον άλλο μήνα). ΟΜΩΣ. Δεν είναι μόνο αυτό που κουράζει ορισμένους απο μας ψυχικά. Μια κατάσταση πχ μπορεί να το "καταφέρει" αυτό, οι ανησυχίες πάνω σε ένα θέμα...Και έρχεται το καλοκαίρι, μαζί με τη στιγμή που λες "ΣΤΟΠ! Θελω να ξεκουραστώ. Να ηρεμήσω λίγο...Ας τα βάλω στην άκρη παροδικά". Μαζί μ' αυτά έρχεται και η σκέψη "να μπορούσα να φύγω για ένα διάστημα απο όλους και απ'τα πάντα.Αυτό ναι, θα με ηρεμούσε". Είσαι σίγουρος? Πριν απο λίγο συνειδητοποίησα. Όπως η ηρωίδα στο Breakfast at Tiffany's, το θέμα δεν είναι να κάνεις αυτή την έξοδο, αυτή την απόδραση. Γιατί στο τέλος, όπως και αυτή, στον εαυτό σου είναι που θα πέσεις. Απ'το μυαλό σου είναι που θες στη πραγματικότητα να ξεφύγεις, αυτό δημιουργεί σκέψεις,αισθήματα, θετικά ή αρνητικά. Αυτό ευθύνεται για το μέσα σου. Αν λειτουργούσε αλλιώς το μυαλό μου(/σου), θα τα βλεπες διαφορετικά τα πράγματα το πιο πιθανό, και να μην έδινες σημασία σε κάποια θέματα τόσο. Στο μυαλό μας είναι όλα...Όλα μια ιδέα είναι...Που πρέπει να την ξεπεράσουμε. Τόσο απλό.Και τόσο περίπλοκο ταυτόχρονα. Η αλήθεια είναι όμως, πως ίσως η απόδραση η παροδική να βοηθούσε να δεις καθαρότερα τα πράγματα-όταν είσαι σε απόσταση απο αυτά τα βλέπεις (μάλλον) πιο καθαρά. Το θέμα είναι, κάποτε θα επιστρέψεις. Θα κρατήσει η όποια ανανέωση? Γιατί γυρνώντας σε έναν τόπο ξανά, πιστεύω πως γυρνάς στην προηγούμενη κατάσταση που ήσουν. Τα βλέπεις πάλι απο μέσα, τα άτομα, οι καταστάσεις είναι εκεί. Θα μπορέσεις να κρατήσεις τη διαύγεια που απέκτησες? Γι' αυτό μήπως είναι καλύτερα να μείνεις εκεί που ήσουν να αντιμετωπίσεις τα πράγματα, και να ξεχάσεις τις αποδράσεις? Άλλο ένα δύσκολο πράγμα, μιας και συνεχίζεται η δοκιμασία στο έντονο επίπεδο.Ηρεμία...είναι μερικές ώρες της ημέρας,η και του διήμερου, που σε πιάνουν όλα αυτά. Μετά, αφού γίνει μια μικρή έκρηξη μέσα σου, βρίσκεις τον εαυτό σου να έχει επανέλθει στην ηρεμία τη μικρή, την όχι βαθύτερη. Και καταλαβαίνεις πως τώρα κάπως μπλοκάρονται οι σκέψεις σου, ίσως ένα είδος άμυνας. Τις νιώθεις, είναι εκεί, έτοιμες για την επόμενη φορά, αλλά αυτή τη στίγμη κάτι τις εμποδίζει να συνεχίσουν.Μυστήρια πράγματα...

Muse-Bliss

Everything about you is how I wanna be

Your freedom comes naturally.

Everything about you resonates happiness

Now I won't settle for less.

Give me all the peace and joy in your mind.

Everything about you pains my envying

Your soul can't hate anything.

Everything about you is so easy to love

They're watching you from above.

Give me all the peace and joy in your mind

I want the peace and joy in your mind

Give me the peace and joy in your mind.

Everything about you resonates happiness

Now I wont settle for less.

Give me all the peace and joy in your mind

I want the peace and joy in your mind

Give me the peace and joy in your mind

ps. πιστεύω πως κάποια στιγμή θα βρω την βαθύτερη ηρεμία, πραγματικά το πιστεύω. Ίσως είναι και το μόνο πράγμα που πιστεύω ακράδαντα... :-)

Τί περίεργος άνθρωπος....

Η διαπίστωση που είχε κάνει κάποτε μια φίλη μου απ'τη σχολή είναι πως "όλοι στη σχολή μας είναι λίγο περίεργοι, αν το σκεφτείς κάνενας δεν είναι απόλυτα φυσιολογικός! Ούτε εμείς!" Εγώ δεν ήξερα οτι ήμουν περίεργη, φέτος το' μαθα. ''Με την καλή έννοια...'', που έμπαινε μερικές φορές στο τέλος. Η αλήθεια είναι πως πάντα με αυτήν την έννοια μου το λεγαν, και περισσότερο εννοούσαν πως σε μερικές περιπτώσεις δεν είμαι και απ'τους πιο εύκολους ανθρώπους. Και γω που νόμιζα οτι ήμουν τόσο, μα τόσο φυσιολογική...Απ'τη μια χαίρομαι, φάση έχει να ξεχωρίζεις, να 'σαι λίγο διαφορετικός κι όχι μια μάζα με τους άλλους. Απ'την άλλη με προβληματίζει... Η πρώτη φορά που μου το'χαν πει ήταν πριν δύο χρόνια απο ένα "φίλο". Ξαφνιάστηκα, γιατί σ'αυτό το άτομο ταίριαζε πολύυυ περισσότερο ο χαρακτηρισμός. Δεν έδωσα σημασία, μέχρι φέτος. Και είναι όντως αλήθεια, στη σχολή μας όλοι έχουμε την παραξενιά μας. Και λέω" ε δε γίνεται, όλοι οι πέριεργοι να'χουμε μαζευτεί στη σχολή μου.τι...στο καλό(τί νόμιζες θα λεγα!? :-p)" Μετά έπιασα όλες τις παρέες μου,τα άτομα που συναναστρέφομαι...Συμπέρασμα που κατέληξα- όλοι είμαστε περίεργοι. Άλλοι λίγο, άλλοι πολύ, σε άλλους κάνει μπαμ, σε άλλους όχι. Φυσιολογικός...μεγάλη κουβέντα να το πεις πλέον.

Τhe queerest of the queer, the strangest of the strange...

Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο...

Το πιστεύω ακράδαντα απο πέρισυ. Είναι απίστευτο πόσο ΜΗ τυχαία γίνονται κάποια πράγματα, ίσως και τα περισσότερα, ίσως και όλα στη ζωή μας, και απλά δε το παίρνουμε χαμπάρι. Πάρε τη ζωή μου και δες την. Κέρδισα μια χρονιά, που σημαίνει οτι πάντα θα' πρεπε να 'μαι μια τάξη μικρότερη απ' αυτή που ήμουν. Πάντα το ήξερα. Και κάθε φορά που άλλαζα πόλεις, σχολεία, παρέες, μετά απο κανα δυό χρόνια κοίταζα τα παιδιά της τάξης που "θα'πρεπε να είμαι". Πόσο αταίριαστη μου φαινόταν η παρέα μαζί τους... Μπορεί να μου φαινόταν έτσι επείδή τα δεδομένα της ζωής μου ήταν διαφορετικά. Αλλά πάντα ένιωθα χαρούμενη που "γλίτωνα" απο τέτοιες τάξεις και παρέες, και που ήμουνα με τις παρέες που "είχα δέσει" τόσο... Αν δεν ήμουν στις παρέες που ήμουν δε θα΄χα ζήσει εμπειρίες που έζησα, και δε θα'μουν το άτομο που είμαι τώρα-ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ήθελα μια σχολή για 2 χρόνια. Δε παιρνούσα σ'αυτή. Σκεφτόμουν να ξαναδώσω. Μίλησα όμως με άτομα που μου έδειξαν πως μια άλλη σχολή, όπως αυτή που είμαι τώρα, θα με ωφελούσε περισσότερο απο κείνη. Αποτέλεσμα ούτε καν να τη δηλώσω τη πρώτη. Πήγα στη σχολή. Την πρώτη μέρα "έτυχε" να κάτσω πίσω απο μια κοπέλα, που με τον καιρό γίναμε αχώριστες. "Έτυχαν" έτσι τα μαθήματα, τα πράγματα και οι έξοδοι που γνώρισα άτομα που γεμίζουν τη ζωή μου με έναν πολύ ωραίο τρόπο. Την πρώτη βδομάδα κιόλας των μαθημάτων, "έτυχε" να είναι η συναυλία των muse, που δεν την έχανα σε καμιά περίπτωση, με αποτέλεσμα να χάσω σχεδόν μια ολόκληρη μέρα γεμάτη απο μαθήματα που έπρεπε να γραφώ. Έτσι ώστε να πάω στους εναλλακτικούς καθηγητές των ίδιων μαθημάτων τις επόμενες μέρες, και να ανακαλύψω αργότερα πως γλίτωσα "περιπτώσεις-καθηγητές" και έπεσα πάνω σε πολύ καλούς στον τομέα τους.

Υπάρχει όμως και ή άλλη πλευρά της θεωρίας. Αυτή που για παράδειγμα, αργείς σε ένα ραντεβού. χάνεις ένα λεωφορείο και παίρνεις το επόμενο, και μπαίνεις απο μια συγκεκριμένη πόρτα του λΑΟφωρείου, έτσι ώστε πέφτεις σε άτομο που είχες πολύ καιρό να το δεις και το είχες πεθυμήσει. Αν ήμουν εκείνη τη στιγμη στην ώρα μου, ή έμπαινα απο μπροστινή πόρτα, δε θα το έβλεπα ποτέ το άτομο αυτό. Για να μη θέσω πιο σοβαρές πτυχές, όπως η αποφυγή ατυχημάτων. Ή και το αντίθετο.

"Κάθε εμπόδιο για καλό"... και αυτό ισχύει και ταιριάζει με τη θεωρεία. ΚΑΘΕ εμπειρία που έχω ζήσει, ακόμα και αν δεν ήταν καθόλου καλή, είχε ως αποτέλεσμα να μου γίνει μάθημα, να γίνω πιο δυνατή, να πω μετά απο καιρό "α κοίτα τελικά, καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα, γιατί τώρα έγινε αυτό και αυτό, και γιατί τώρα ξέρω εκείνο και το άλλο".

Αισιοδοξία θα το πείτε? Γιατί όχι? Απ'τα πράγματα που θέλω για τον εαυτό μου, είναι να'μαι υγιής,αισιόδοξη και ήρεμη. Κατά συνέπεια ευτυχισμένη. Αν εξασφαλίζω αυτά τα τρία, η ευτυχία είναι κάτι πολύ εύκολο τότε. Η αισιοδοξία όμως δεν είναι ένα θέμα εύκολο. Είναι κάτι που λέω οκ, το'χω. Και μια μέρα να ξυπνήσω και απ'τη στιγμή που θ' ανοίξω τα μάτια μου να αναρωτιέμαι "που πήγε σήμερα??" μέχρι τη στιγμή που θα ξανακοιμηθώ. Χωρίς λόγο ιδιαίτερο.Απλά έτσι ξύπνησα.

Αισιοδοξία... μερικές μέρες (όπως οι τελευταίες) είμαι καλά, επειδή καταφέρνω και κρατάω άδειο το μυαλό μου, (σχετικό είναι βέβαια αυτό, πώς γίνεται ένας άνθρωπος να μη σκέφτεται καθόλου και τίποτα!? :-D ) κι επειδή όποτε δεν είμαι καλά "τυχαίνει" να βρίσκομαι ή να μιλάω ή να με θυμούνται άτομα πολύ κοντινά σε μένα, άσχετα με το γεγονός αν μιλάμε συχνά ή όχι, ή αν βρίσκονται κοντά μου ή όχι...(ευτυχώς για μένα. Είμαι τόσο ευγνώμων γι' αυτό ακόμα κι αν δε το λέω τις περισσότερες φορές!) Ο Rousseau, Γάλλος φιλόσοφος του 18ου αιώνα, υποστήριζε πώς απο τότε που ο άνθρωπος άρχισε να σκέφτεται έγινε δυστυχισμένος, και πως ο πρωτόγονος άνθρωπος ήταν μακράν πιο ευτυχισμένος απο τον "σύγχρονο". Σκέφτεται το παρελθόν, αναπολεί, στεναχωριέται. Σκέφτεται το παρόν, δε του αρέσει, στεναχωριέται. Σκέφτεται το μέλλον, το οποίο είναι αβέβαιο, στεναχωριέται. Τς, τς, άνθρωπος σου λέει μετά. Εγώ δε θα πω μη σκέφτεστε( αν και σε μένα πιάνει αυτό, μιας και αποδεδειγμένα στα χειρότερά μου είμαι όταν σκέφτομαι πολύ κάποιες καταστάσεις). Ε νομίζω πως το τελευταίο "τυχαίο" συμβάν μου "έδειξε" για ποιό λόγο έγινε. Απ'την άλλη, μπορεί να κάνω και λάθος, και να μάθω μετά απο ώρες,μέρες ή μήνες τον πραγματικό λόγο που "έγινε"...

ps. σε καμιά απολύτως περίπτωση δεν είμαι μοιρολάτρισσα. Ο καθένας θα πρέπει να κυνηγάει τη τύχη του και τη ζωή του, όχι όμως σε υπερβολικό βαθμό. Τότε θα 'χει τα αντίθετα αποτελέσματα. Εκ πείρας. Όμως μου κάνει εντύπωση πώς έρχονται καμιά φορά τα πράγματα, οι άνθρωποι, οι καταστάσεις, οι συγκυρίες... Μπορεί στο κάτω κάτω και εμείς να τα προκαλούμε. Μια σκέψη μόνο...

Surreal εικόνες...

Τις προάλλες διέσχιζα τη Μητροπόλεως στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με λεωφορείο, έναν δρόμο με μαγαζιά με επώνυμες μάρκες και καλά. Τέλος πάντων, είχε υπέροχη ημέρα, ήταν και προς απογευματάκι-σούρουπο, μουσική στ'αυτιά μου, μόλις έφευγα απο καφεδάκι, με λίγα λόγια μια υπέροχη μέρα και ένα ωραίο συναίσθημα να με κατακλύζει, κι ο κόσμος γύρω έδειχνε να συμμερίζεται αυτό που ένιωθα. Λίγο πριν στρίψει το λεωφορείο προς Διαγώνιο για Λευκό Πύργο, το πιάνει φανάρι και σταματάει ακριβώς μπροστά απο μια κλινική που έχουν στριμώξει σ'αυτό το δρομάκι. Ποτέ δε κατάλαβα πραγματικά τι είδους κλινική ήταν αυτή. Άλλες φορές απ'οτι άκουγα καταλάβαινα πως είναι μαιευτήριο, και άλλες φορές απ' ότι έβλεπα καταλάβαινα πως ήταν κάτι σα νοσοκομείο. Φάτσα κάρτα λοιπόν στη κλινική,με θέα την υποδοχή μέσα, και δυο γεροντάκια πίσω απο τη τζαμαρία. Μια γιαγιάκα σε αναπηρικό καρότσι με το νυχτικό της, το ένα μάτι κλεισμένο με γάζα, και ένας παππούς ακριβώς δίπλα της με τη ρόμπα του κι αυτός σε αναπηρικό καροτσάκι. Και οι δύο φαινόντουσαν λίγο χαμένοι, και πολύ στεναχωρημένοι. Μια εικόνα γηρατειών και αρρωστιών. Κι ακριβώς απέξω απ'τη τζαμαρία περνούσαν ακριβοντυμένες κοπελιές με υφάκι, μια μαμά με το κοριτσάκι της, όλοι κάναν τα ψώνια τους, και αν και περνούσαν απο κει δεν έπαιρναν χαμπάρι οτι υπάρχει κάτι, οτι υπάρχουν κάποιοι πίσω απ'τη τζαμαρία. Είχα μείνει να κοιτάζω αυτην την σκηνή, που μόνο σουρεάλ θα μπορούσες να τη χαρακτηρίσεις, ενώ αναρωτιόμουν αν τα τζάμια είναι τέτοια που δεν επιτρέπουν στους έξω να δουν μέσα, γιατί δε μπορούσα να καταλάβω πως διάολο δεν τους βλέπουν οι περαστικοί- ούτε καν το παιδάκι. Για να ταρακουνηθώ και να πω πως δε γινεται αυτό,εφόσον εγώ που είμαι μέσα σε λεωφορείο τους βλέπω! Θα μπορούσα κάλλιστα να αρχίσω να σκέφτομαι οτι ήταν μια παραίσθηση, αν δεν έπαιρνε η άκρη του ματιού μου και μερικούς άλλους επιβάτες να κοιτάζουν λίγο σαστισμένοι... Πόσο άραγε μπορούμε να εθελοτυφλούμε?? Είναι πράγματα που θα τα ζήσουμε έμμεσα(μέσω συγγενών) και άμεσα(μέσω προσωπικών εμπειριών). Σε καμιά περίπτωση δεν εννοώ να παρατούσαν τα ψώνια τους ή τη βόλτα τους οι άνθρωποι (αν και σε μερικούς αν σταματούσαν να δίνουν τόση προσοχή μόνο στα ψώνια θα έκανε καλό), αλλά τόσο πια είναι/έγιναν αόρατοι αυτοί οι άνθρωποι???

Πράγματα που δε "βλέπουμε"...

Πόσο περίεργο είναι...Νομίζουμε οτι γνωρίζουμε την πόλη μας, έστω ορισμένες περιοχές τόσο καλά, και κάνουμε τόσο λάθος. Αρκεί να περάσουμε τη νύχτα για να δούμε μια τελείως διαφορετική όψη της. Τί εννοώ?

Στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, και ενώ αρχίζει ο κεντρικός κεντρικότατος δρόμος της Τσιμισκή, υπάρχει ένα μικρό παρκάκι, με πρασινάδα, σαν πλατεία, ακριβώς απέναντι απο το κτίριο της Χ.Α.Ν.Θ. Είναι σημείο με πολύ κίνηση, γιατί περνάνε απο μπροστά τουλάχιστον 7 λεωφορεία, χώρια που λίγο πιο πέρα αρχίζουν καφετέριες και λοιπά. Μερικές φορές με βολεύει να κατεβαίνω εκεί παίρνοντας ένα απ'τα πολλά λεωφορεία που πηγαίνουν εκεί(αντί να σπαταλώ την ώρα μου περιμένοντας το 8αρι)και μετά να διασχίζω το παρκάκι και να ανηφορίζω προς τη σχολή μου.Όλα καλά κι ωραία κάθε φορά, δέντρα, πουλάκια, παγκάκια για να κάθεσαι, κανένα σκυλάκι κι αρκετά άτομα μαζί μου που το διασχίζουν. Μια απο τις προηγούμενες φορές όμως αρκούσε για να με "σοκάρει". Ένα βράδυ κατηφόριζα απο μια καφετέρια πιο πάνω, προς παραλιακή,για να βρώ λεωφορείο προκειμένου να γυρίσω σπίτι μου. Ήταν και σε περίοδο που φυσούσε Βαρδάρης, και αν και είχε φτιάξει ο καιρός, έκανε πολύ κρύο. Μπαίνοντας στο παρκάκι συνειδητοποιώ έκπληκτη πώς σε κάθε ένα απ'τα παγκάκια υπήρχαν ξαπλωμένες μορφές, εντελώς σκεπασμένες, έτσι ώστε σου ήταν αδύνατον να δεις κάποιο μέλος του σώματός τους. Με τέτοιο κρύο, εγώ μόλις 2 λεπτά έξω, ήθελα να διακτινιστώ σπίτι μου και να κουκουλωθώ το βράδυ με 3 χοντρές κουβέρτες. Και αυτοί οι άνθρωποι, δεν είχαν καν σπίτι. Ούτε ένα κρεβάτι, ούτε κάτι, οτιδήποτε να τους ζεσταίνει. Τι θα έκαναν και όταν έβρεχε, πόσο μάλλον αν χιόνιζε?? Αυτοί οι άνθρωποι, χώρια απ'το γεγονός του οτι δεν έχουν τίποτα να φάνε, μπορούν να πεθάνουν απλά απ'το κρύο. Κι εγώ καθόμουν μέχρι εκείνη την ώρα και προβληματιζόμουν για θέματα βλακείες μπροστά σ' αυτά...Μερικές φορές πόσο αχάριστοι μπορούμε να γίνουμε, ακόμα και εν αγνοία μας. Καμιά φορά πλέον που περνάω τα πρωινά, βλέπω σε κανένα απ' αυτά τα παγκάκια,στην άκρη, ένα μικρό ορθογώνιο χαρτόνι, που μάλλον θα χρησιμεύει τα βράδια για μαξιλάρι σε μερικούς ανθρώπους...