Πέρασε πολύυυυς καιρός...

Πολύς καιρός, πολλές σκέψεις, πολλές καινούριες εμπειρίες, αλλαγή μυαλών... Βλέπω λίγο διαφορετικά τα πράγματα, καιρός μου ήταν. Τι έγινε στο μεταξύ?

• Πολλά καινούρια πρόσωπα,
  
• η συνειδητοποίηση πως πρέπει να προχωράω μπροστά στη ζωή μου γιατί έτσι κι αλλιώς είναι αναπόφευκτο,
• όνειρα για ακόμα περισσότερο ταξίδια (μιας και τελικά το μόνο που χρειάζεται είναι να το παρεις απόφαση. Α ίσως και τα χρήματα. Κατά τα άλλα εσύ απλά κάθεσαι σε ένα μεταφορικό),
  
• σχέδια για να γίνω πιο τολμηρή με τη ζωή (εξάλλου μία την έχουμε), πολλές ιδέες με τις οποίες θέλω να καταπιαστώ (όπως και σε κάθε αρχή χρονιάς, μόνο που εδώ έχουμε 2 αρχές: η αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς και η αρχή της ημερολογιακής).
  
• Mια διαπίστωση: μπορεί να θες κάτι τόσο πολύ, που να σαι ικανός να κινήσεις γη και ουρανό για να το καταφέρεις όταν βλέπεις πως παν να στο στερήσουν. Τη στιγμή όμως που τελικά το'χεις ήδη στο τσεπάκι σου, βλέπεις πως υπάρχει ένα άλλο άτομο που το'χει περισσότερη ανάγκη απο'σενα αυτή τη στιγμή, και το προσφέρεις απλόχερα χωρίς να νιώσεις στιγμή δισταγμό. Εξάλλου, αν εσύ νιώθεις πως σου ανήκει σου ανήκει και τελείωσε ανεξαρτήτως τι θα πει ο καθένας. Και μ'αυτή τη σκέψη, αν το καλοσκεφτείς, δε το στερεισαι. Συν τα πολλά θετικά ρεύματα ενέργειας που σε ηλεκτρίζουν απ'τη καλή σου πράξη.
  
• Ξαναθυμήθηκα την αγάπη μου για την αρχαιολογία. Λιώσιμο με ντοκιμαντερ του είδους στη τιβι.
• Πορώθηκα ξανά με ταινίες και βιβλία (yeih! ξαναβρήκα ένα μέρος μου!).
• Kάποιες φορές πρέπει να μιλάς απότομα σε κάποια άτομα και να τα "ταρακουνάς", ακριβώς επειδή τα αγαπάς και θες να τα δεις να βγαίνουν απ' τον "βάλτο" τους
  

Τί άλλα νέα?? U2 at last στην Αθήνα. Κι έλεγα δε θα ρχόταν ποτέ αυτή η στιγμή, κι όμως, να μια φορά που δε θα ξενιτευτώ για να τους απολαύσω! Καινούριος δίσκος Alice in Chains, που κάτι μου λέει πως θα'χουν πολύ καλό υλικό (μετά απο τόσα χρόνια συσσωρευμένης έμπνευσης). Άκουσα ένα τραγούδι τους και με επιβεβαίωσε, καθαρό στυλ ΑΙC, ο DuVall πιστεύω έχει ικανότητες να ανταπεξέλθει, σε κάποια φάση μάλιστα μου φάνηκε πως άκουσα τον layne, οφείλω να πω πως ήταν μια πετυχημένη σύνδεση παρόντος-παρελθόντος.

There I was, laid out on a table
Screamin' sweat and bare feet to the floor
In my life, I'd not soften
Things that cut, and burn so often
But I sit, think of somethin'
Scared to face, the dyin' nothin'

See the cycle I've waited for
It ain't like that anymore

Where I go is when I feel I'm able
How I fight is why I'm feelin' sore
In my Mind, not forgotten
Feel as though, a tooth were rotten
Behind the smile, a tongue that's slippin'
Buzzards cry, when flesh is rippin'

See the cycle I've waited for
It ain't like that anymore

Here I sit writing on the paper
Trying to think of words you can't ignore
In my eyes, what I'm lacking
Score at face, a ten for slacking
Sign the deal, set in motion
Smaller fish, so huge the ocean

See the cycle I've waited for
It ain't like that anymore

"All of my colours, they turn to blue.." (out of the blue)

My love is cruel as the night,

she steals the sun and shuts out the light.

All of my colours they turn to blue

win or lose.

She does it slow dancing,

slow dancing...

all night long.

Scarlet eyes and a see-through heart,

she saw me coming right from the start.

She picked me up, but had me down on my knees

just a beggin' her, beggin' her please

Take me slow dancing, slow dancing

She took me slow dancing...

all night long.

And I don't know a man

search for himself in his lovers' eyes.

NO I DON'T KNOW WHY A MAN

SEES THE TRUTH BUT NEEDS THE LIES.

My love is restless as the wind,

she moves like a shadow across my skin.

She left with my conscience, I don't want it back.

It just gets in the way

If you wanna go slow...dancing...

U2-η πρώτη μου (μουσική) αγάπη...και παντοτινή

Τους U2 τους λάτρεψα απο το πρώτο άκουσμα. Στη tv, ειδήσεις, για το "beautiful day". Έρωτας με την πρώτη ματιά, μόνο που μου πήρε λίγα χρόνια για να το καταλάβω. Το συνειδητοποίησα όταν βγάλαν το "Elevation", επειδή γυρνούσα σπίτι και άνοιγα κατευθείαν τηλεόραση μπας και το πετύχω. Μετά κυκλοφόρησαν το "Electrical Storm", και το να τους λατρέψω ήταν το πλέον εύκολο. Αποφάσισα λοιπόν σα πιτσιρίκι να κάνω τη πρώτη μου βόλτα απο δισκάδικο (μέχρι τότε έστελνα τη μαμά). Βρήκα εύκολα το ράφι τους, και είχα κατα νου να πάρω ένα best of. Βρίσκω το ένα που είχε τα προαναφερθέντα τραγούδια, αλλά ανακαλύπτω κι ένα άλλο best of μιας δεκαετίας πιο πίσω. "Ε ας τους πιάσω απ'την αρχή" σκέφτηκα και πήγα κατευθείαν στο ταμείο. Στο πρώτο άκουσμα με περίμεναν 2-3 εκπλήξεις, μιας και βρήκα πως μερικά τα γνώριζα ήδη. Το cd αυτό έμελλε όχι μόνο να μου ανοίξει καινούριους ορίζοντες (όχι μόνο μουσικούς), αλλά και να με συντροφεύσει υπό ελληνικό αλλά και γερμανικό τοπίο, σε ευχάριστες αλλά και σε δυσάρεστες στιγμές που ήρθαν. Στο δρόμο Αθήνα-Θεσσαλονίκη, τη νύχτα που εγκατέλειπα οριστικά την πρώτη, ξαπλωμένη στο πίσω μέρος του αμαξιού χαζεύοντας το απίστευτο πλήθος αστεριών και ακούγοντας "New Years' Day", ομολόγησα γεμάτη έκσταση στον εαυτό μου πως ο τύπος έχει απ'τις καλύτερες φωνές που έχω ακούσει, και πως το τραγούδι αυτό είναι απερίγραπτο! Εκείνη ήταν και η στιγμή που γνώρισα το μπάσο, και συγκεκριμένα του κυρίου Clayton. Προσπαθούσα τόσο να κρατήσω τη μελωδία στα αυτιά μου...τόσο να "γευτώ" και να "βυθιστώ" στην κάθε νότα... Προσπαθούσα να απολαύσω ταυτόχρονα πλήκτρα, κιθάρα, μπάσο, ντραμς και φωνή, τη στιγμή που το κάθε ένα απ'αυτά ήταν τόσο θεσπέσιο που σε προκαλούσε να αδιαφορήσεις για τα υπόλοιπα...
Ακολούθησε ένας χρόνος πολύ δύσκολος. Αποχωρισμός απο μια πρώτη δυνατή φιλία, όπως φαινόταν τότε τουλάχιστον. Δάκρυα, απομόνωση σχετική απο καινούριες παρέες που προσπαθούσαν να με πλησιάσουν, μαύρες σκέψεις, όλα αυτά σε μια εύθραυστη εφηβεία. Και οι U2 εκεί, το καταφύγιο μου, το στήριγμά μου, τα πάντα μου...Κι ένα αξέχαστο ταξίδι στη δισκογραφική τους δουλειά. Δε θα μπορούσα ποτέ να τους εξηγήσω και να τους ευχαριστήσω επαρκώς, πώς άλλωστε?
Ο καιρός πέρασε, και πήρε μαζί του και τις κακές εκείνες εποχές. Οι u2 έμειναν, για να ανατριχιάζω στη θέα τους και στο άκουσμά τους κάθε φορά, έχοντας μου αφήσει πέρα απ' όλα τα άλλα, και μια πιο ευαισθητοποιημένη κοινωνική συνείδηση. Όμως ήρθε η στιγμή που έπρεπε να ακούσω κι άλλα πράγματα. Κι έτσι έγινε. Σε σημείο που να σκονίσουν τα cd που άλλοτε έλιωναν στο player, και να χω αρκετές τύψεις γι'αυτό. Αναρωτιόμουν, "τί άλλαξε? σταμάτησα να τους αγαπώ? πώς έγινε αυτό? γιατί??" Αλλά τίποτα απ' αυτά δεν μ' έκανε να τους επαναφέρω στ' αυτιά μου. Κι όμως. Αν τύχαινε να τους "πετύχω" κάπου, ένιωθα μια γαλήνη. Σαν η μουσική τους να έτρεχε μέσα στις φλέβες μου αντί για αίμα. Και ξάνα το ίδιο σκίρτημα. Η ίδια συγκίνηση στα τραγούδια που είχα την τύχη και την ευτυχία να απολαύσω στη Ρώμη ένα καλοκαιριάτικο βράδυ. Όχι, υπάρχουν μέσα μου τελικά...
Το καινούριο τους cd μου πρόσφερε τόση ευχαρίστηση, που ανεξαρτήτως του τι γινόταν στη ζωή μου, ήμουν χαρούμενη για ένα μήνα! Δε μπορώ να πω πως όλα είναι ένα κι ένα, αλλά τα περισσότερα τα καταφχαριστήθηκα! Αυτό που μου έμεινε περισσότερο, και μου είχε κολλήσει -σε βαθμό να μη προλαβαίνω στο δρόμο να ακούω όλο το cd, αφού αντί να το αφήσω να συνεχίσει εκεί που σταμάτησε το γύριζα στην αρχή- ήταν το ομώνυμο "No Line On The Horizon". Μόνο και απ'τον τίτλο, και απ'το εξώφυλλο ήξερα πως το άλμουμ ήταν κάτι μοναδικό και πως η σχέση μου μαζί τους παρέμενε στενή: μοιραζόμασταν την ίδια αγάπη για τη θάλασσα και το μυστήριο που κρύβουν τα σημεία της που ενώνονται με τον ουρανό, εκεί που δε ξεχωρίζεις πού η αρχή και που το τέλος των δύο...

I know a girl who's like the sea.
I watch her changing every day for me, oh yeah.
One day she's still, the next she swells,
you can hear the universe in her sea shells, oh yeah.
No, no line on the horizon,
No, no line...
I know a girl with a hole in her heart,
she said infinity is a great place to start.
"Time is irrelevant, it's not linear",
then she put her tongue in my ear...
No, no line on the horizon,
No, no line...
The songs in your head, are now on my mind,
you put on pause, I try to rewind love and replay.

Every night I have the same dream
I'm hatching some plot, scheming some scheme.
I'm a traffic cop, Rue du Maurais,
the sirens are wailing but it's me that wants to get away...

ps. H αλήθεια είναι πως ζηλεύω όλους όσους θα παραβρεθούν φέτος σε μια απ'τις συναυλίες τους...Εγώ ελπίζω στο λίαν συντόμως επερχόμενο album τους και σε μελλοντική tour...

Mερικές φορές...

...μια μελωδία, ένα τραγούδι, η σιωπή, ένα βλέμμα μπορούν να μιλήσουν καλύτερα απο οποιαδήποτε λόγια. Μερικές φορές δε ξέρεις πως να εκφράσεις αυτά που έχεις μέσα σου, κι υπάρχουν φορές που απ' αυτήν την αδυναμία δεν εκφράζονται ποτέ. Και τι χρειαζόσουν? Κάποιο άτομο που θα' ρχόταν και θα σου τα μάθαινε. Μπορεί να σου δινε ένα στυλό κι ένα κομμάτι χαρτί για να γράψεις. Μπορεί να σου δινε ένα φύλλο και λίγο κάρβουνο για να σχεδιάσεις, ή μία κιθάρα για να συνθέσεις κάτι δικό σου. Ή μπορεί απλά να σου δειχνε πως είναι να εκφράζεσαι, και να σου μάθαινε πως δεν είναι τόσο κακό και δύσκολο όσο νόμιζες. Κι άλλες φορές απλά θα σε βαζε ν' ακούσεις ένα τραγούδι, να διαβάσεις ένα ποιήμα, ή να δεις έναν πίνακα, κι εσύ να μπορούσες να ταυτιστείς μ'αυτό, και να συνειδητοποιήσεις πως δεν είσαι τόσο τρελός γι'αυτά που έχεις μέσα σου γιατί τελικά υπάρχει κάπου κι ένα άλλο άτομο που τα'χει μέσα του- χωρίς να σημαίνει πως δε κρατάν τη μοναδικότητά τους αυτά...

Υοu say you want diamond on a ring of gold.
You say you want your story to remain untold.
All the promises we made from the cradle to the grave,
when all I want is you.

You say you'll give me a highway with no one on it,
a treasure just to look upon it,
all the riches in the night.
You say you'll give me eyes in the moon of blindness,
a river in a time of dryness,
a harbour in the tempest.

But all the promises we make from the cradle to the grave,
when all I want is you.

You say you want your love to work out right,
to last with me in the night...
You say you want diamonds on a ring of gold,
your story to remain untold,
your love not to grow cold.

All the promises we break from the cradle to the grave,
when all I want is you...
You... all I want is you...
(all I need is you...)

Hello, hello... (Ι will be with you again...)

Δε θα μπορούσα να μη κάνω αναφορά σ' αυτή την ημερομηνία, 23 Ιουλίου, του 2005 όμως. Πριν τρία χρόνια λοιπόν, παίδες, έζησα τη μοναδική εμπειρία και αίσθηση να βλέπω ένα απ' τα όνειρα μου να γίνεται πραγματικότητα. U2 συναυλία στο στάδιο Olympico της Ρώμης. Η αγαπημένη μου μπάντα. Δε θα αναλύσω το δέσιμο που δημιουργήθηκε τη συγκεκριμένη εκείνη χρονιά με τη μουσική τους, θα αρκεστώ στο να πω πως δέθηκα πάρα πολύ συναισθηματικά με την μπάντα αυτή. Θυμάμαι, ανακοινώθηκε η περιοδεία τους και έψαχνα να βρω τη λέξη Greece ανάμεσα στις χώρες που θα έκαναν το πέρασμά τους.Η απογοήτευση όταν δε την είδα πουθενά. Η στεναχώρια που με είχε πιάσει. Η απόφαση να πάω εγώ σ' αυτούς, και η "έξοδος" στο σαλόνι με την αναγγελία προς γονείς "ακούστε, θέλω το και το.Δε θα σας επιβαρύνω, θα μαζέψω εγώ τα χρήματα που θα χρειαστούν, θέλω μόνο τη συγκατάθεσή σας και έναν ενήλικο να με συνοδεύσει." Η συγκατάθεση και το ψάξιμο για εισιτήρια. Η γκαντεμιά να μη βρίσκω εισιτήρια, ή να βρίσκω σε τιμή δεκαπλάσια, ή να μη δέχονται τη πιστωτική που διαθέταμε. Η τελευταία προσπάθεια μέσω Ιταλού και η αποτυχία εύρεσης. Η μεγάλη απογοήτευση, που είχε ως συνέπεια να μην αντέχω να ακούω τραγούδια τους. Και μετά απο καιρό...η εύρεση ενός fan club, και στη συνέχεια ενός ταξιδιωτικού γραφείου που τα οργάνωνε όλα!Alas, τα προβλήματα δεν έπαψαν να εμφανίζονται...αλλά πήγα!

3μέρες στη Ρώμη, και σα σήμερα Σάββατο, απο τις 10 να έχουμε στηθεί έξω απ'το μέγα Olympico. Πάνω απ'τους μισούς των 70κάτι χιλιάδων κόσμου είχαν στηθεί κι αυτοί απ' έξω, άτομα απο διάφορες χώρες.Καθόμασταν αρχικά.Η καθυστέρηση μίας ώρας να μας βάλουν μέσα, με μας πίτα, όρθιους, σε 41ºC ως τις 4 το μεσημέρι.Να μας βρέχουν με λάστιχα. Το να μπούμε ήταν μια άλλη ιστορία.To τρέξιμο για να κατέβουμε στο γήπεδο που κάναμε όλοι.Προχωράω όμως τη ροή.Να βγαίνουν οι άλλες μπάντες πιο πριν, και να μη περνάει η ώρα...Ώσπου εμφανίζονται 4 Ιρλανδοί. Το να κρατάς τόσο κόσμο έξω απ'το γήπεδο, και στη πλειοψηφία του Ιταλούς, θα΄χει τα ίδια αποτελέσματα με το να τους κρατούσες μαντρωμένους και ξαφνικά να τους ξεχύνεις έξω. Εγώ πατώντας επί "πτωμάτων"(γιατί όλοι είχαν αρχικά ξαπλωθεί κάτω) κατάφερα βρήκα και για τη φίλη μου και για τη μάνα μου(η ροκού η μαμά χαχ!) μια πολύ καλή θέση σε κάγκελα, της δεύτερης σειράς όμως.(καμιά 20 μέτρα απ'τη σκηνή). Οπότε, πέφτουν οι πρώτες νότες και το εναρκτήριο λάκτισμα. Ο Bono να φωνάζει uno,dos,tres,catorce!,αλλά μα την αλήθεια δεν ακούστηκε.Ακούστηκέ μόνο που το ούρλιαζε όλος ο κόσμος στο στάδιο, και με το που ξεκινάει το τραγούδι, όλο το στάδιο να σείεται.Όλοι χοροπηδούσαν,όλοι το περίμεναν όλη μέρα, αν όχι πόσο καιρό.(χορος+πηδάω,πού πιο ταιριαστή λέξη!!)παραθέτω setlist και highlights που μου ρχονται σε πρώτη σκέψη:

• Vertigo (ο "σεισμός")
• I will Follow ("Ιf you walkaway,I'll walkaway,I will follow...)
• Electric Co.(η έκπληξη για μένα μιας και είναι απ'τον πρώτο τους δίσκο)
• Elevation(τρελό χοροπηδητό ταυτόχρονα με όλους,και η αρχή,όπου τραγουδάει,και στο σημείο που λέει elevation και αρχίζουν να παίζουν όλοι, εμείς το ουρλιάξαμε και ξεσηκωθήκαμε, αλλά αυτοί μας την "έφεραν" και συνέχισαν στο ίδιο τέμπο ξανά, και οι περισσότεροι να γελάμε...)
• New Years Day(ένα απ'τα αγαπημένα μου τραγούδια τους, όπου εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πλήρως που ήμουν, που βρισκόμουν, τι είχα περάσει και που είχα φτάσει, και να πατάω κάτι κλάμματα...Ο σεκιουριτάς μπροστά στοίχημα θα τα χε παίξει.Πείτε μου, έχετε δει πολλές φορές άνθρωπο να τραγουδάει τα λόγια, να κλαίει με λυγμούς απο χαρά έτσι ώστε να του είναι πιο δύσκολο να τραγουδήσει, και να χει και ένα χαμόγελο ως τα αυτιά, πράγμα που έκανε την εκφορά των στίχων ακόμα πιο δύσκολο? :-) )
• Beautiful Day( See the Dome in green and blue..)
• I still Haven't Found What I'm Looking For (I have ran, I have crawled, I have scaled these city walls...only to be with you-η αλήθεια μου για να τους δω,μόνο που εγώ βρήκα τελικά αυτό που έψαχνα :-) )
• All I Want is You(εδώ ήταν που άρχισε και η Ιταλίδα δίπλα μου να κλαίει και κλαίγαμε μαζί lol!)
• City of Blinding Lights (άπαιχτο, απίστευτο, μαγικό..)
• Miracle Drug(που εκεί που αφιερώνει ο edge με τη κιθάρα του ουρλιάζω ένα go edge και συνειδητοποιώ πως και ο Γερμανός παρα δίπλα ούρλιαξε το ίδιο πράγμα την ίδια στιγμή! -the songs are in your eyes...)
• Sometimes You Can't Make It On Your Own (συγκλονιστική εκτέλεση, μιας και ο Bono το αφιέρωσε στον πατέρα του που είχε πεθάνει απο καρκίνο)
• Love And Peace or Else(η σκηνή είχε δύο εξογκώματα αριστερά και δεξιά που εισχωρούσαν μέσα στο κοινό. Χωρίζεται η μπάντα σε δυάδες και παίζουν μέσα στον κόσμο σχεδόν. Ο Larry έχει ένα τύμπανο εκεί, και στο τέλος το παραχωρεί στον Bono, ο οποίος με δεμένα μάτια η οποία γράφει coexist,(με C το σύμβολο των μουσουλμάνων, x των Εβραίων και t των χριστιανών για να δηλώσει πως όλοι είμαστε ίσοι)αρχίζει και χτυπάει αυτός για να δώσει το έναυσμα για το...
  
• Sunday Bloody Sunday (τραγούδι θρύλος, ο Larry να αφιερώνει στα drums, και να φωνάζω break them Larry! ενώ την ίδια στιγμή του φώναξε κάτι άλλο ο Γερμανός, να με κοιτάει όλος απορία, να τον κοιτάω όλη απορία, και να γυρνάμε να παρακολουθήσουμε τη συνέχεια lol)
• Bullet The Blue Sky (oτι και να πεις θα'ναι λίγο γι'αυτο το τραγούδι.Στις γιγαντοθόνες σε animation πολεμικά αεροπλάνα να περναν δίπλα απο πολυκατοικιες)
• Miss Sarajevo( ο Bono να τραγουδά όπερα, το σημείο του Pavarotti, στο τέλος να εμφανίζονται στη γιγαντοοθόνη τα άρθρα των human rights)
• Pride(In the Name Of Love) (στο τέλος να ουρλιάζουμε όλοι ως βοήθεια στον edge το γνωστό οhoh oh :-D ενώ ο Bono συνεχίζει να τραγουδάει, το αίσθημα οτι γίνεσαι μια ενότητα με τη μπάντα... εκπληκτικό τραγούδι όπως και να'χει)
• Where The Streets Have no Name (μυθικό τραγούδι...και μόνο οι πρώτες νότες σου σηκώνουν τη τρίχα. Οι αφρικάνικες σημαίες να παρελαύνουν στις γιγαντοθόνες...)
• One(η Ιταλίδα να'χει πλαντάξει, ο Bono να μας ζητάει να ανάψουμε τα κινητά μας και να φωτίζεται όλο το στάδιο απ' αυτά, και σε κάποια στιγμή να κοιτάζω τον ουρανό πάνω, όλα πανέμορφα, μια απόλυτη ευτυχία, και μια ευχή να κρατούσε για πάντα αυτή η στιγμη...)

(διάλλειμα και ο πανικός της φίλης μου "τι!δε πιστεύω να τελείωσαν!?")

• Zoo Station( ο Βοno μπροστά απο μια ερασιτεχνική κάμερα να κάνει τα παλιά του κολπάκια, και στο τέλος να κολλάει τη φάτσα του στη κάμερα κατεβάζοντας τα γυαλιά του, και οι γιγαντοοθόνες όπου μετέδιδαν οτι τραβούσε να γεμίζουν με δύο τεράστια γαλάζια μάτια)
• The Fly
• With or Without You( η αποθέωση...τα 2/3 του σταδίου έκλαιγε,εγώ και η Ιταλίδα μόνο που δεν αγκαλιαστήκαμε να κλάψουμε μαζί. Στο τέλος που ανέβασε τη κοπελίτσα στη σκηνή...και όταν τελείωσε θυμάμαι πως κλαίγοντας γυρνάω στη φίλη μου, που κι αυτή έκλαιγε, και πέφτουμε η μία στην αγκαλιά της άλλης... απ΄τις λίγες φορές που χάρηκα τόσο μια αγκαλιά...και μετά έμαθα πως έπεσαν πολλές αγκαλιές εκείνη τη στιγμή)
• All Because of You(...Ι am, φωνάζαμε, και ήταν αλήθεια.Απ' αυτό το τραγούδι και μετά επίσης σταμάτησα το κλάμμα.yep.).
• Yahweh(ακουστική version, με απίστευτα γραφικά στις οθόνες απο πίσω...θα ήταν ιδανικό κλείσιμο συναυλίας. Οι u2 είχαν όμως διαφορετική άποψη)
• Vertigo( και για δεύτερη φορά, αποφάσισαν να μας αφήσουν μ'όλη την αδρεναλίνη του τραγουδιού, με όλον τον ηλεκτρισμό, σα να ήμασταν στην αρχή της συναυλίας.Νο κούραση)

Η μάνα μου στο τέλος μου είπε πως έμοιαζα σαν ναρκομανής που μόλις είχε πάρει τη δόση του χαχ!Σε νιρβάνα...Μακάρι να νιώσετε κάποια στιγμή αυτό το συναίσθημα,σας το εύχομαι,το να βλέπεις ένα όνειρο να γίνεται πραγματικότητα μετά απο τόσα εμπόδια. Κάθε εμπόδιο σε καλό...και έχω πάααρα πολλά (και σε ποσότητα και σε ποιότητα)καλά να θυμάμαι και απ'τις τρεις ημέρες που πέρασα στη Ρώμη

PS1:Ο Adam,ο μπασίστας... άλλη μια επιθυμία μου βγήκε, ήταν πολύ θερμός με τον κόσμο, όχι όπως συνήθως!Πιο ωραίος απο ποτέ(ε εντάξει λίιγο υπερβολική, και παλιότερα υπήρξε τόσο ωραίος),μακάρι να μουν σε κείνους που έπιασε το χέρι ή έκλεισε το μάτι! Adaaaaaaaaaaaammmmmmmmm!

ps2:Αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρεις ποτέ, τα χω καταγράψει όλα!όπως επίσης υπάρχει και η συναυλία ολόκληρη σε cd,όποιος ενδιαφερόμενος σε με! :-)

Stuck in a moment...

Δεν είναι ένα απ'τα καλύτερα και πιο γνωστά τραγούδια των u2, ούτε και τρελαίνομαι ιδιαίτερα,μερικές φορές το παραβλέπω στο cd κιόλας. Αλλά είναι απ'τα ωραιότερα τραγούδια που'χουν γράψει,απ'τα πιο "σοφά" για να'μαι πιο ακριβής.Είναι απ' αυτά που μερικές φορές χρείαζεσαι να τ'ακούς, λόγια που πρέπει ένας "φίλος",(όπως υπήρξε στη ζωή μου αυτή η μπάντα) να στα λέει σε ορισμένες περιπτώσεις. Γιατί μερικές φορές κολλάμε πολύ σε γεγονότα,καταστάσεις,μερικά πράγματα που νιώθουμε άσχημα γι'αυτά. Χάνουμε αυτό που θα ζούσαμε στο παρόν, με το να σκεφτόμαστε το τι θα μπορούσαμε να χαμε ζήσει στο παρελθόν(ίσως διαφορετικά).Ξεκόλααααα :-) και carpe diem. Εξάλλου,It's a beautiful day,don't let it get away...

δεν είναι η original εκδοχή του τραγουδιού,αλλά προτιμώ την ακουστική version.

Ι'm not afraid of anything in this world,

There's nothing you can throw at me that I haven't already heard.

I'm just trying to find a decent melody,

A song that I can sing in my own company.

I never thought you were a fool,

But darling, look at you.

You gotta stand up straight, carry your own weight,

These tears are going nowhere, baby.

You've got to get yourself together,

You've got stuck in a moment and now you can't get out of it

Don't say that later will be better now you're stuck in a moment,

And you can't get out of it.

I will not forsake, the colours that you bring,

But the nights you filled with fireworks they left you with nothing

I am still enchanted by the light you brought to me,

I still listen through your ears, and through your eyes I can see...

And you are such a fool,

To worry like you do,

I know it's tough, and you can never get enough,

Of what you don't really need now... my oh my.

You've got to get yourself together,

You've got stuck in a moment and now you can't get out of it

Oh love look at you now,

You've got yourself stuck in a moment and now you can't get out of it.

I was unconscious, half asleep,

The water is warm till you discover how deep...

I wasn't jumping, for me it was a fall,

It's a long way down to nothing at all...

You've got to get yourself together,

You've got stuck in a moment and now you can't get out of it.

Don't say that later will be better,

Now you're stuck in a moment and you can't get out of it.

And if the night runs over,

And if the day won't last,

And if our way should falter,

Along the stony pass

...It's just a moment,this time will pass...