Singles

Δε μπορώ να πω πως είναι από τις κορυφαίες ταινίες που έχω δει, αλλά υπάρχει κάτι σε αυτήν που απ'τη πρώτη στιγμή με κέρδισε. Μην είναι η αποτύπωση της grunge σκηνής και εποχής που μου έκανε κλικ; (γιατί μεγάλωσα τη δεκαετία του '90, χωρίς να την προλάβω, και έχω την εντύπωση πως μέσα μου έχουν μείνει εκείνα τα πρότυπα του ενήλικα που έβλεπα_ξέρεις, σκέψεις όπως "όταν μεγαλώσω θα είμαι/θα ζήσω σαν κι αυτούς"_ -από το στυλ και το ήθος ως και την προσέγγιση εκείνης της γενιάς _hard to explain_). Μην είναι που γαλουχήθηκα με τη σειρά Friends; (κι απ' ότι έμαθα η ταινία αυτή στάθηκε η αφορμή για να εμπνευστούν τη σειρά). Ή μήπως που είναι εύκολο να ταυτιστείς με τους ήρωες; Όπως και να το πάρεις, από το σενάριο ως το soundtrack και το στυλ, την έχω αγαπήσει.

Jack White

This is called obsession.

Προφανώς και δε θα αρχίσω να ανεβάζω τραγούδια του, δε θα 'χα τελειωμό. Βλέπετε, ο ταλαντούχος και πολυπράγμων J.W. είναι ασταμάτητος. Δεν αρκεί που βγάζει σόλο δίσκο, είναι μέλος σε δύο side project που καταλήγουν να 'ναι κανονικές μπάντες και συνεργάζεται από δω κι από κει. Όχι. Πολύ εύκολο. 

Τον ήξερες να παίζει κιθάρα και να κάνει φωνητικά στους White Stripes. Μα πλέον δεν αρκεί, μιας και κατέχει και το πιάνο και τα ντραμς. Έχοντας ως βάση τα blues που τόσο αγαπάει, πειραματίζεται στον ήχο και στα φωνητικά. Αν πιάσει να κάνει διασκευή, την μεταμορφώνει και της δίνει νέα ζωή.

Στις συναυλίες που κάνει για το σόλο δίσκο του, αποφάσισε πως θα χει δύο ομάδες μουσικών: μία γυναικεία και μία αντρική. Γιατί η κάθε ομάδα φέρνει διαφορετικό παίξιμο σε κάθε τραγούδι (δύο πλευρές σε μια ιστορία) . Και σκέφτηκε πως τη μέρα της συναυλίας θα αποφασίζουν ποιοι θα ανέβουν το βράδυ στη σκηνή. Και φυσικά αυτή-η-δυσκολία-που-θα-μας-φέρει-στη-τελειότητα δεν αρκεί. Σκέφτηκε να αποφασίζουν και το setlist εκείνη τη μέρα. Έτσι, και δε θα επαναπαύονται, και ο κόσμος θα ακούει κάτι διαφορετικό στη κάθε συναυλία. Θα πιάνουν την αύρα και θα ανταποκρίνονται σ'αυτήν. No struggle, no story όπως λέει κι ο ίδιος (he's genious!).

Εντάξει, δεν τον έχω πλάσει τέλειο. Η κιθάρα δεν είναι το αγαπημένο μου μουσικό όργανο. Δεν τον λες ιδιαίτερα μινιμαλιστικό, τ'αντίθετο (πάντα μ'ενοχλούσε κάτι στα σόλο αλά σου-δείχνω-κάθε-φορά-ο,τι-παραπάνω-μπορώ). Παρ'όλα αυτά, σ'αυτόν δε μ'ενοχλούν. (κι εντάξει, δε το κάνει τόσο όσο το περιγράφω) .Αφού το'χει. Κάποιοι άνθρωποι απλά γεννιούνται με ταλέντο, επιμονή, και έντονη παρουσία.

Φαντάζομαι πως είναι ο τύπος που συνεχώς θα "παίζει" με μια κιθάρα, ακόμα κι αν μόλις αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα απ'όλα, και πως όσο κι αν θα τον ήθελα για γείτονα, οι πραγματικοί του γείτονες,  και φαν να είναι, θα χουν φτάσει στο απροχώρητο απ'τη "φασαρία".

Θα τον έλεγα τελειομανή -κι όμως, όσο δύσκολα θα σ'αφήσει στην "ομάδα" του, βλέποντας τα live του συνειδητοποιείς πως απέχουν απ'την τέλεια τεχνικά εκτέλεση πολλές φορές. Ο Jack ποντάρει στο πάθος, κι εκεί κερδίζει οποιονδήποτε άλλο τέλειο τεχνικά. Αυτό δεν οφείλεται σε έλλειψη ταλέντου, εξάσκησης ή τεχνικής -μου δίνει να καταλάβω ότι παρασέρνεται απ'τη στιγμή και το πάθος και την έμπνευση της στιγμής.

Αν δεν έχετε ακούσει συνεντεύξεις του, κάντε το. Μου 'χουν κάνει τρομερή εντύπωση οι απόψεις του και φαίνεται πως η σκέψη του φτάνει στο βάθος των πραγμάτων.  

George Harrison ο κηπουρός

Γιατί έτσι προτιμούσε να τον θυμούνται. Και η αλήθεια είναι πως κι εκεί μεγαλούργησε.

Μου χει κάνει τη μεγαλύτερη αίσθηση κι απ'τους τέσσερις. Τα τραγούδια του, οι δηλώσεις του, η ζωή του, μου 'χουν δώσει άπλετη τροφή για σκέψη. Όταν αποφάσισα να ασχοληθώ και να ακούσω Beatles, αποφάσισα να αφήσω στην άκρη τα κλασσικά ροκαρόλικα της κουστουμάτης περιόδου τους, και να ξεκινήσω από το άλμπουμ-σταθμό, "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band". Επιτέλους καταλάβαινα τον όλον ντόρο γύρω απ'αυτή τη μπάντα, αναγνώριζα την ιδιοφυΐα και το ταλέντο τους. Απ'όλα τα διαμάντια μέσα στον δίσκο, ένα μου έλαμψε περίεργα, και μέσα απ'το πρίσμα του είδα και μένα μέσα.

"Within You, Without You", και η συνειδητοποίηση πως κάποια φύλλα που ξεπρόβαλαν τόσο καιρό απ'το έδαφος, μέσα στα χώματα, στη πραγματικότητα είχαν πολύ βαθιές ρίζες. Δε λέω ότι ανακάλυψα τη μικρή Ινδή μέσα μου, άρχισα να ακούω μανιωδώς Ινδούς σιταρίστες ή ασπάστηκα τον ινδουισμό. Όχι. Περισσότερο με διαφώτισε σχετικά με την αντίληψη της ζωής, τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Πώς το "All you need is love" μπορεί να καθοδηγήσει τη ζωή μου/σου/μας, αν όντως μπορεί να το κάνει. Τη συνειδητοποίηση του σώματος και του πνεύματός μας, πως μπορούμε να τα διαχειριστούμε. Όλα αυτά σε ένα γενικό πλαίσιο πνευματικών/φιλοσοφικών αναζητήσεων.

Όσα περισσότερα μαθαίνω απ'αυτόν (/και γι'αυτόν), τόσο περισσότερο θέλω να μάθω κι άλλα. Κοίτα, δεν έχω σκοπό να το παίξω κάπως. Μπορεί να σκεφτείς πνευματικότητα και μπούρδες (και πού καιρός για τέτοια στις μέρες μας, πολύ χρόνο και λίγες έγνοιες μου φαίνεται έχεις). Ίσως. Αλλά όπως το βλέπω, αυτό που έχουμε όλοι, πέρα από φίλους/συντρόφους/περίγυρο/υλικά αγαθά, είναι ένα σώμα και μια ψυχή. Γιατί να μην τα φροντίσουμε όσο μπορούμε καλύτερα; Μια αντίληψη των καιρών είναι "γιατί να αλλάξω; να με δεχτούν γι'αυτό που είμαι". Μα πρώτα απ'όλα, τι ακριβώς είσαι; Κι όταν έχεις τη δυνατότητα να γίνεις κάτι καλύτερο, κάτι που θα φέρει το είναι σου σε αρμονία, το μυαλό σου σε γαλήνη και που θα σε γεμίζει, γιατί να μη το δοκιμάσεις;

Για τι άλλο είμαστε σ'αυτόν τον κόσμο παρά για να ξεπερνάμε φόβους και για να γίνουμε όσο καλύτεροι γίνεται, ομορφαίνοντας έτσι τον "κόσμο" μας, και ίσως και τον "κόσμο" κάποιου άλλου;

Και γιατί να αφήσεις άτομα, είτε μέσα απ'τη ζωή σου, είτε έξω απ'αυτήν, να επηρεάσουν το "είναι" σου και να το αλλάξουν; Μπορούν να το κάνουν με τη ζωή σου, μη τους αφήσεις να σου κλέψουν τη ψυχή σου, το χαμόγελο σου, τη πίστη σου στους ανθρώπους. Εξάλλου

"Try to realise it's all within yourself

No one else can make you change (...)

And the time will come

When you'll see we're all one

And life flows on within you and without you"

Και να λοιπόν ένας άνθρωπος, που αφοσιώθηκε στο τώρα, στη ζωή, στους μακροχρόνιους ¨καρπούς" και στο "μετά τον θάνατο", και ασχολήθηκε με όλη του τη ψυχή με το φύτεμα φυτών και λουλουδιών, φρόντισε να αναπτυχθούν και να μεγαλώσουν όσο το δυνατόν καλύτερα και να ξεριζώσει τα ζιζάνια -όλα αυτά κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ο κήπος του παραμένει.

Ετεροχρονισμένη Beatlemania

Το ΄χω πάρει τόσο ζεστά το θέμα που δε θα ορκιζόμουν ότι, αν ζούσα τότε, δε θα μουν μία απ'τις εκατομμύρια τρελάρες που ούρλιαζαν στο άκουσμα του ονόματος τους. Όχι. Αν και απίστευτα γνωστοί ακόμα και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, οι Beatles είναι λίγο παρεξηγημένοι. Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό σε κάποιον που έχει πολύ γενικές και επιφανειακές γνώσεις είναι κουστουμάκια, φράντζες και μαλλιά-"καπελάκια", και τσιρίδες γυναικείες. Και σωστά μέχρις εδώ, όλα καλά, αληθεύουν. Απλά οι Beatles ήταν πολλά παραπάνω. Τέσσερα απίστευτα ταλαντούχα και καινοτόμα άτομα, στα οποία η έμπνευση ξεχείλιζε από τα μπατζάκια.

Ο Paul McCartney και ο John Lennon, είναι οι πιο γνωστές προσωπικότητες του συγκροτήματος (αλήθεια; ), αυτό όμως οδηγεί πολλές φορές σε λανθασμένα συμπεράσματα, όπως ότι ο George Harisson και ο Ringo Starr δε συνεισέφεραν τόσο στη μπάντα. Σε ένα τόσο ''μεγάλο'' συγκρότημα, όπου τα "εγώ" του καθενός μπορούν να υπερτραφούν και να δημιουργήσουν ανάλογα μεγάλα προβλήματα, το μόνο σίγουρο είναι ότι αν δε συνεισέφεραν, το σχήμα θα είχε διαλυθεί προ πολλού.

Δε θα αναλύσω άλλο, το χουν κάνει εκατομμύρια πριν από μένα και πολύ καλύτερα.

Δε θα ανεβάζω τραγούδια τους εδώ, γιατί

δε θα χουμε τελειωμό, και πιθανέ-τυχαίε μου αναγνώστη θα κουραστείς, και δε το θέλω.

Βάλε λοιπόν ένα άλμπουμ τους και απόλαυσε, βυθίσου στη beatlemania. Γιατί έχει πιο πολύ γούστο να το κάνουμε παρέα. Έτοιμος; Δε πιστεύω να αρχίζεις να τσιρίζεις κι εσύ με την κάθε φώτο;! (και γιατί όχι; χάνεται η μισή πλάκα έτσι!)

ΥΓ1. Αν ενδιαφέρεσαι για κριτική του Sgt. Pepper' s Lonely Heart Club Band, αυτή με ενθουσίασε.

ΥΓ2. Αν με ρωτάς ποιος είναι ο αγαπημένος μου, George Harisson ο εκλεκτός. Θα κάνω άλλη ανάρτηση γι'αυτόν. ;)

Cello Concerto No. 1 in E Flat Major, Opus 107

" Shostakovich was in many ways an obsessive man: according to his daughter he was "obsessed with cleanliness"; he synchronised the clocks in his apartment; he regularly sent cards to himself to test how well the postal service was working. (...)

He was diffident by nature: Flora Litvinova has said he was "completely incapable of saying 'No' to anybody." This meant he was easily persuaded to sign official statements, including a denunciation of Andrei Sakharov in 1973; on the other hand he was willing to try to help constituents in his capacities as chairman of the Composers' Union and Deputy to the Supreme Soviet. Oleg Prokofiev commented that "he tried to help so many people that ... less and less attention was paid to his pleas." Shostakovich was an agnostic and stated when asked if he believed in God, "No, and I am very sorry about it. "

from Wikipedia

Αν και άτομο που δε μπορούσε να πει όχι, το παρακάτω κοντσέρτο του δεν το λες εύπεπτο. Καθηλωτικό, έντονο, σκοτεινό, και λίγο διαστροφικό, αν μου επιτρέπεται ο όρος- και το 'χω λατρέψει!!!

Mischa Maisky σολίστας τσέλου (ο οποίος τον Μάρτιο θα βρίσκεται στην Αθήνα για παράσταση στο Μέγαρο!).

Παίζει δραματικά, αλλά του πάει, το βλέπεις πως το νιώθει και εκφράζει κάτι ειλικρινές που βρίσκεται μέσα του. Η ερμηνεία είναι τόσο έντονη, που την πρώτη φορά που παρακολούθησα το κοντσέρτο, σκεφτόμουν ότι θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ροκ συναυλία. Μάλιστα, όσο περισσότερο το άκουγα, τόσο πιο πολύ με τάραζε -ευχάριστα πάντα. Χωρίς να υποτιμώ τις δύο πρώτες, η 3η mouvement σου άφηνε την εντύπωση πως όλος ο κόσμος είχε σταματήσει για να ακούσει τον Maisky, και στην 4η η κορύφωση είναι τόσο θυελλώδης, που ο σολίστ με το που τελειώνει πετάγεται από τη θέση του, και που ακόμα απορώ με την "εξευγενισμένη" απάθεια του κοινού.

KASABIAN

Μάλλον λόγω καιρού, ξαναέβαλα να παίζει το Empire των Kasabian. Είναι και η εποχή τους άλλωστε, τέτοια εποχή μετά απο πανελλήνιες πήρα το πρώτο album τους και το λιωσα. Είχα ακούσει τραγούδια τους και είχα ξετρελαθεί. Διάβαζα πως ήταν φιλαράκια με τον Gallagher, το παρέβλεπα. Διάβαζα πως πιωμένοι μετά απο κάτι βραβεία φώναζαν "We're unstopable!!!" και ξίνιζα λίγο, αλλά το παρέβλεπα και συνέχιζα να αγοράζω cd για να παν σ'αυτούς τα λεφτά (εν μέρει...). Τρία album μέχρι στιγμής, και μπορώ να πω πως ναι, είχαν δίκιο που το φώναζαν. Κάθε επιφύλαξη που είχα όταν έβγαζαν καινούριο δίσκο, -θα είναι καλός? θα έχουν εξελιχτεί απ'τον προηγούμενο? θα έχουν το μέλλον των υπόλοιπων που βγάλαν έναν πρώτο εξαιρετικό δίσκο και μετά δε μπόρεσαν να το ξεπεράσουν?- όλες εξαλείφονταν γρήγορα. Έχω την εντύπωση πως στην αρχή μου ήταν κάπως δυσκολοχώνευτοι οι επόμενοι δίσκοι...αλλά μόλις έμπαινα στο νόημα όλα αυτά ξεχνιόντουσαν.

Και καταλήγω να μ'αρέσουν τα πάντα σ'αυτούς, σαν έναν κεραυνοβόλο έρωτα που σε τυφλώνει, μα που ακόμα καλά κρατεί. Τα ηλεκτρονικά στοιχεία. Η αίσθηση του ρυθμού και της μελωδίας που έχουν. Το οτι μπορείς να χορέψεις Kasabian. Και μπορείς να πορωθείς χορεύοντας ή τραγουδώντας ακόμα και τα instrumental. Ακόμα και τις έντονες βρετανικές προφορές και τον τρόπο που προφέρουν τις λέξεις. Το οτι το τελευταίο τους cd συνόδευσε στο repeat πολλές δημιουργικές μου ώρες.

Κλείσιμο του ποστ, ένα βίντεοτραγούδι τους. Αν σήμερα δε τους είχα θυμηθεί με το συγκεκριμένο τραγούδι, θα χα τεράστιο πρόβλημα να μην ανεβάσω τη πλειοψηφία των τραγουδιών τους. Ποιός με εμποδίζει? Η περασμένη ώρα και το μάθημα που δίνω αύριο.

Δικαιολογίεςςς

les sons tenebreux 01.

Το τραγούδι αυτό με στοίχειωνε για πολύ καιρό...Ώσπου η απάντηση δόθηκε: του Προκόφιεβ! (τι όνομα κι αυτό... κι όμως μ αρέσουν τα ρώσικα περίπλοκα ονόματα!!)

τελικά μετά απο πολύ ψάξιμο δεν είναι Tchaikovski. Mεγάλωσα με ταινίες Disney, και αυτό ήταν το αγαπημένο μου σημείο της ταινίας. Ειδικά η μουσική απο την αρχή του αποσπάσματος (με μια ιδιαίτερη αγάπη στο σημείο μετά το 02.45)

Αν μπορούσα να κόψω το βίντεο θα το κανα στο 03.15

Κρίμα να μη μπορώ να το βρω ούτε καν στο cd. Όσο για τη Μαγκούφισσα... η αγαπημένη μου κακιά :-)

les sons tenebreux...

I know, I know, έχω απίστευτα πολύ καιρό να γράψω, αλλά δε σε ξέχασα. Είχα ξεμείνει απο ιδέες, κι όταν τις είχα, αναρωτιόμουν αν θα κανα καλά να στις εκφράσω. Δεν έχει σημασία πλέον. Τώρα είμαι εδώ...
Αποφάσισα να κάνω κάτι που ήθελα απο μικρή. Να βγάλω μια λίστα με τραγούδια, με "σκοτεινά" τραγούδια όπως τα λεγα απο μικρή. Αυτά που οι μελωδίες σου μεταδίδουν μια αίσθηση κινδύνου, ή ένα ιλλιγειώδες συναίσθημα, σα να χορεύεις σε ένα παραμύθι με τη συντροφιά του "κακού" που σε παρασέρνει... Αυτές ήταν οι εντυπώσεις που μου δημιουργούσαν κάτι τέτοια τραγούδια. Το εγχείρημα μου θα ολοκληρωθεί (αν ποτέ) σε μια σειρά απο posts.
Αρχίζοντας απο σήμερα!
Μια συμφωνία που πρωτοάκουσα live στο Μέγαρο και απλά δε τη χόρταινα...τόσο ευχάριστα σκοτεινή, ήθελα να μη σταματήσει ποτέ!
Εδώ είναι ένα απόσπασμα της, το απόσπασμα που μ'αρέσει
Symphony No.7 in A Major, Op. 92 II. Allegretto, Beethoven