Singles

Δε μπορώ να πω πως είναι από τις κορυφαίες ταινίες που έχω δει, αλλά υπάρχει κάτι σε αυτήν που απ'τη πρώτη στιγμή με κέρδισε. Μην είναι η αποτύπωση της grunge σκηνής και εποχής που μου έκανε κλικ; (γιατί μεγάλωσα τη δεκαετία του '90, χωρίς να την προλάβω, και έχω την εντύπωση πως μέσα μου έχουν μείνει εκείνα τα πρότυπα του ενήλικα που έβλεπα_ξέρεις, σκέψεις όπως "όταν μεγαλώσω θα είμαι/θα ζήσω σαν κι αυτούς"_ -από το στυλ και το ήθος ως και την προσέγγιση εκείνης της γενιάς _hard to explain_). Μην είναι που γαλουχήθηκα με τη σειρά Friends; (κι απ' ότι έμαθα η ταινία αυτή στάθηκε η αφορμή για να εμπνευστούν τη σειρά). Ή μήπως που είναι εύκολο να ταυτιστείς με τους ήρωες; Όπως και να το πάρεις, από το σενάριο ως το soundtrack και το στυλ, την έχω αγαπήσει.

Πέρασε πολύυυυς καιρός...

Πολύς καιρός, πολλές σκέψεις, πολλές καινούριες εμπειρίες, αλλαγή μυαλών... Βλέπω λίγο διαφορετικά τα πράγματα, καιρός μου ήταν. Τι έγινε στο μεταξύ?

• Πολλά καινούρια πρόσωπα,
  
• η συνειδητοποίηση πως πρέπει να προχωράω μπροστά στη ζωή μου γιατί έτσι κι αλλιώς είναι αναπόφευκτο,
• όνειρα για ακόμα περισσότερο ταξίδια (μιας και τελικά το μόνο που χρειάζεται είναι να το παρεις απόφαση. Α ίσως και τα χρήματα. Κατά τα άλλα εσύ απλά κάθεσαι σε ένα μεταφορικό),
  
• σχέδια για να γίνω πιο τολμηρή με τη ζωή (εξάλλου μία την έχουμε), πολλές ιδέες με τις οποίες θέλω να καταπιαστώ (όπως και σε κάθε αρχή χρονιάς, μόνο που εδώ έχουμε 2 αρχές: η αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς και η αρχή της ημερολογιακής).
  
• Mια διαπίστωση: μπορεί να θες κάτι τόσο πολύ, που να σαι ικανός να κινήσεις γη και ουρανό για να το καταφέρεις όταν βλέπεις πως παν να στο στερήσουν. Τη στιγμή όμως που τελικά το'χεις ήδη στο τσεπάκι σου, βλέπεις πως υπάρχει ένα άλλο άτομο που το'χει περισσότερη ανάγκη απο'σενα αυτή τη στιγμή, και το προσφέρεις απλόχερα χωρίς να νιώσεις στιγμή δισταγμό. Εξάλλου, αν εσύ νιώθεις πως σου ανήκει σου ανήκει και τελείωσε ανεξαρτήτως τι θα πει ο καθένας. Και μ'αυτή τη σκέψη, αν το καλοσκεφτείς, δε το στερεισαι. Συν τα πολλά θετικά ρεύματα ενέργειας που σε ηλεκτρίζουν απ'τη καλή σου πράξη.
  
• Ξαναθυμήθηκα την αγάπη μου για την αρχαιολογία. Λιώσιμο με ντοκιμαντερ του είδους στη τιβι.
• Πορώθηκα ξανά με ταινίες και βιβλία (yeih! ξαναβρήκα ένα μέρος μου!).
• Kάποιες φορές πρέπει να μιλάς απότομα σε κάποια άτομα και να τα "ταρακουνάς", ακριβώς επειδή τα αγαπάς και θες να τα δεις να βγαίνουν απ' τον "βάλτο" τους
  

Τί άλλα νέα?? U2 at last στην Αθήνα. Κι έλεγα δε θα ρχόταν ποτέ αυτή η στιγμή, κι όμως, να μια φορά που δε θα ξενιτευτώ για να τους απολαύσω! Καινούριος δίσκος Alice in Chains, που κάτι μου λέει πως θα'χουν πολύ καλό υλικό (μετά απο τόσα χρόνια συσσωρευμένης έμπνευσης). Άκουσα ένα τραγούδι τους και με επιβεβαίωσε, καθαρό στυλ ΑΙC, ο DuVall πιστεύω έχει ικανότητες να ανταπεξέλθει, σε κάποια φάση μάλιστα μου φάνηκε πως άκουσα τον layne, οφείλω να πω πως ήταν μια πετυχημένη σύνδεση παρόντος-παρελθόντος.

There I was, laid out on a table
Screamin' sweat and bare feet to the floor
In my life, I'd not soften
Things that cut, and burn so often
But I sit, think of somethin'
Scared to face, the dyin' nothin'

See the cycle I've waited for
It ain't like that anymore

Where I go is when I feel I'm able
How I fight is why I'm feelin' sore
In my Mind, not forgotten
Feel as though, a tooth were rotten
Behind the smile, a tongue that's slippin'
Buzzards cry, when flesh is rippin'

See the cycle I've waited for
It ain't like that anymore

Here I sit writing on the paper
Trying to think of words you can't ignore
In my eyes, what I'm lacking
Score at face, a ten for slacking
Sign the deal, set in motion
Smaller fish, so huge the ocean

See the cycle I've waited for
It ain't like that anymore

R.I.P....

"Ηταν μια ηλιόλουστη μέρα, απ' αυτές που βγαίνεις έξω και χαίρεσαι τη ζωή που υπάρχει γύρω σου. Το κοντραστ στην αίσθηση που δημιουργούσε η μέρα και στο μέρος που βρισκόντουσαν ήταν τόσο μεγάλο, αλλά και τόσο τέλειο, σκέφτηκε ο πρωταγωνιστής μας. Εκεί όπου βασίλευε η αιώνια ησυχία και η αιώνια αδράνεια, η βλάστηση αναπτυσσόταν και μεγάλωνε, χιλιάδες ζουζούνια έκοβαν βόλτες, και η ησυχία ταραζόταν μόνο απ'το βουητό κάποιας μέλισσας ή απ'το τιτίβισμα κάποιων πουλιών. Ψάχναν αρκετά να το βρούν... Απ΄τη στιγμή που είχε οργανωθεί το ταξίδι ένιωθε ο πρωταγωνιστής πως έπρεπε να περάσει απο κει, ως φόρο τιμής, σ' αυτό το άτομο που όπως και να'χει, ποτέ δε θα συναντούσε στη ζωή του, και τώρα εκ των πραγμάτων δε θα συνέβαινε ποτέ αυτό. Κι όμως, αυτό το άτομο είχε επηρεάσει με τις δημιουργίες του τόσο τη ζωή του πρωταγωνιστή μας...και η ζωή του αλλά κυρίως το τέλος του τον είχε συγκινήσει τόσο βαθιά, που δε μπορούσε να εξηγήσει κι ο ίδιος το λόγο...
-'Να το, εδώ είναι' είπε ο ένας απ'τη παρέα.
Ήταν σαν να επισκεπτόντουσαν κάποιον φίλο στο σπίτι του. Αφήσαν δυο λουλούδια κάτω, μαζί με έναν άλλον σωρό απο αντικείμενα και λουλούδια που είχαν αφήσει κι άλλοι πιο πριν.
-'Δε καταλαβαίνω', είπε ο άλλος.'Γιατί να το κάνει αυτό στον εαυτό του? Είχε τόσο ταλέντο, μπορούσε να έχει οτιδήποτε θελήσει. Γιατί να μη ζητήσει βοήθεια?'
-'Απ'οσο καταλαβαίνω είχε παραιτηθεί απ'τη ζωή...' είπε ο πρωταγωνιστής. 'Δεν είχε κάτι άλλο που θα μπορούσε να του δώσει λόγο ύπαρξης...δεν τον γέμιζε τίποτα πια... Εξάλλου κι ο ίδιος έλεγε πως δε θα'πρεπε να κρίνουμε τις αποφάσεις που παίρνουν άλλοι για τον εαυτό τους. Κι έχει λίγο δίκιο αν το σκεφτείς... όπως επέλεξε να γίνει αυτό που έγινε για τον κόσμο, έτσι επέλεξε και να <<φύγει>>. Όλα θέμα επιλογής. Θα μπορούσε να είχε αποφασίσει παλιότερα πως δε θέλει να ακολουθήσει την καριέρα του. Τότε θα είχε πεθάνει και κανείς δε θα δινε τόση σημασία, κανείς δε θα ξερε... Μπορεί όμως τότε και να ζούσε.'
-'Μου είναι δύσκολο να πιστέψω πως εκείνος ο άνθρωπος που έχουμε δει τόσες φορές απο εικόνες και βίντεο, που χουμε ακούσει τόσο πολύ τη φωνή του, είναι εδώ κάτω, και δεν είναι παρά κόκκαλα... Οι γονείς φέρνουν στη ζωή παιδιά με τόσες ελπίδες, και τα μεγαλωνουν με τον ίδιο τρόπο. Και όταν μεγαλώσουν τα παιδιά, αποφασίζουν να σκοτωθούν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο? Τόσες εμπειρίες που είχε αυτός ο άνθρωπος, όλα αυτά κατέληξαν στο τίποτα? Σε ένα μάτσο κόκκαλα και σε χώμα? Μου είναι τόσο δύσκολο να το πιστέψω...'
-'Κι όμως, φαντάζεσαι να υπάρχει όντως μετά θάνατον κάποιου είδους ζωή?'είπε ένας άλλος. 'Και να καταλαβαίνει πως είμαστε εδώ αυτή τη στιγμή?'
Κανείς δε μίλησε δυνατά. Γιατί όλοι μουρμουριζαν απο μέσα τους λόγια σε κάτι το αόρατο, δίνοντας τις ευχαριστίες με τον τρόπο του ο καθένας..."

Ps. Η ιδέα να το γράψω αυτό μου ήρθε αφού γνώρισα τους Alice in Chains και την λυπητερή ιστοριά του frontman τους, Layne Staley, η οποία με είχε στεναχωρέσει πάρα πολύ. Τυχαία ανακάλυψα το όνομα του τραγουδιού "would", αλλά και το όνομα της μπάντας, που τα ψαχνα τόσο καιρό. Έτσι απ'το πουθενά, κόλλησα με τα τραγούδια τους, και κυριώς με το παραπάνω. Σ'αυτό μάλιστα ο Staley τραγουδάει για έναν φίλο του που πέθανε απο ναρκωτικά, και μας προτρέπει να μη κρίνουμε την επιλογή του
"So I made a big mistake, try to see it once my way". Kάθε φορά που τ' ακούω δε μπορώ παρά να ανατριχιάσω, γιατί ο Staley χωρίς να το ξέρει έγραψε ένα "προφητικό" τραγούδι. Αυτή ήταν και η δική του κατάληξη...
Ένα βράδυ σκεφτόμουν πως αν τύχαινε να βρεθώ ποτέ στον τόπο που θάφτηκε, θα ήθελα να περάσω απο κει. Μια σκέψη που την έχω κάνει και για άλλους "χαμένους" καλλιτέχνες που με άγγιξαν, όπως και ο Van Gogh. Αν και είναι λίγο μακάβριο σα σκέψη... R.I.P. σε όλα τα μεγάλα ταλέντα και μυαλά που "έφυγαν"... και R.I.P. Layne Staley...

Know me broken by my master,
Teach thee on child of love here after.

Into the flood again, same old trip it was back then.
So I made a big mistake, try to see it once my way...

Drifting body it's sole desertion,
Flying, not yet quite the notion
.
Into the flood again, same old trip it was back then.
So I made a big mistake, try to see it once my way...

Am I wrong? Have I ran too far to get home??
Am I gone? And left you here alone?
If I would, Could you?