Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

H 'Αμαξα Φάντασμα (Körkarlen)

Τελευταία νύχτα του 2008, και θυμήθηκα μια απίστευτη ταινία (απίστευτα παλιά) του 1921, που παρακολούθησα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου φέτος. Το κορυφαίο του όλου θέματος ήταν πως κάτω απο την οθόνη κάτι παλικάρια, οι Good Luck Mr. Gorsky & Eventless plot παίζαν live μουσική, έδιναν την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που απαιτούσε η ταινία. Η υπόθεση της ταινίας τώρα:
Η Εντίτ, εργάτρια του Στρατού της Σωτηρίας, βρίσκεται στο νεκροκρέβατό της επιθυμώντας διακαώς να δει για τελευταία φορά τον Ντέιβιντ Χολμς, τον οποίο δεν έπαψε ποτέ να προσπαθεί να εξιλεώσει. Ο Χολμς βρίσκεται σ’ένα νεκροταφείο και τα πίνει μαζί με άλλους δύο, εξιστορώντας το θρύλο που θέλει τον τελευταίο άνθρωπο που πεθαίνει την παραμονή της Πρωτοχρονιάς να περνάει την επόμενη χρονιά οδηγώντας την άμαξα-φάντασμα που χρησιμοποιεί ο Θάνατος για να μεταφέρει τις ψυχές. Ο Χολμς γελά με το θρύλο–ακριβώς όπως γελάει και με κάθε σύσταση που του έχει γίνει στη γεμάτη εκούσια αμαρτία ζωή του– όμως όταν καταρρέει και πεθαίνει ακριβώς πριν τα μεσάνυχτα, έρχεται αντιμέτωπος με μια κρίση κι ένα καθήκον που δε μπορεί ν’ αποφύγει ή να σαρκάσει... (απο το site του 49ου Φεστιβάλ)Δε ξέρω αν όντως αληθεύει πως υπάρχει σε κάποια χώρα αυτή η αντίληψη, εγώ τη βρήκα όμως άκρα ενδιαφέρουσα, πέρα απο τη κοινή που έχουμε πως οτι κάνεις τη πρώτη νύχτα της καινούριας χρονιάς θα το κάνεις όλο το χρόνο (τί γελοία αυτή!). Η ταινία ήταν υπέροχη, και στην έκδοση που είδα δεν ήταν απλά ασπρόμαυρη, αλλά είχαν χρησιμοποιηθεί τρείς διαφορετικές χρωματικές λήψεις : μπλε-μαύρο για τις σκηνές που είχαν να κάνουν με θάνατο, κίτρινο-μαύρο για τις σκηνές που διαδραματίστηκαν στο παρελθόν ή στο παρόν, και κόκκινο-μαύρο για τις σκηνές που είχε περάσει ο Holms με τους φίλους του σε μεθύσια (ή τουλάχιστον έτσι θυμάμαι). Δημιουργός ο Σουηδός Victor Sjöström ( Βίκτορ Σγιέστρεμ), σε σκηνοθεσία, σενάριο και στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το ίδιο site αναφέρει πως "Οι ταινίες του χαρακτηρίζονταν για την ευαισθησία των ερμηνειών τους και την εκπληκτική φωτογραφία τους", και δεν έχω παρά να συμφωνήσω.
Την απόλαυσα ως εκεί που δεν πήγαινε, θυμάμαι είχε πάρα πολυ κόσμο και είχα καθήσει σε σκαλάκια, τη χαρά μου που βρήκα εισιτήριο για τέτοια προβολή με live μουσική, και τη διακοπή ρεύματος που είχε ως αποτέλεσμα να βυθιστούμε για κάμποσο στο σκοτάδι και στην ησυχία (κι όμως τα παιδιά συνέχισαν απο κει που σταμάτησαν απτόητοι, εύγε). Ωραία πράγματα...!
Ps. Προσέξτε μου αυτές τις μέρες στους δρόμους και γενικά, δε θα θελα να κουβαλάτε μια τέτοια άμαξα για έναν ολόκληρο χρόνο ;-)

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

2008. Μια χρονιά σε φωτογραφίες...

Μπορεί να θέλουμε να εθελοτυφλούμε, όσο πολιτικά (και όχι κομματικά) κοινωνικοποιημένοι και να είμαστε. Οι ειδήσεις με στεναχωρούν προσωπικά. Ε κάτι ευχάριστο δε λένε. Κι εξάλλου δε μπορείς να ξέρεις πραγματικά, έτσι όπως στο παρουσιάζουν. Κι εξάλλου αναμασούν και αναμασούν την όποια είδηση μπορεί να κάνει τηλεθέαση, και να τα παράθυρα, και να οι φωνές, "για να συζητηθεί και να λυθεί το θέμα", αλλά στη πραγματικότητα να σε μπερδέψουν περισσότερο, και να καταριέσαι που δεν είναι κανονικά παράθυρα όπου θα υπήρχαν πατζούρια έτσι ώστε να τα κλείσεις στα μούτρα αυτών που με μαθηματική ακρίβεια στο τάδε λεπτό θα δημιουργήσουν λόγο για να αρχίσουν να φωνάζουν. (αναμασούν, αλλά στη περίπτωση αυτή εμείς γινόμαστε οι "αγελάδες" ). Οπότε προτίμω να κλείνω τη TV, και κατά συνέπεια τα μάτια μου, και τα αυτιά μου. Δεν είναι οτι αδιαφορώ. Πώς να αντέξω όμως όλον τον πόνο και όλο το άδικο όλου του κόσμου? Χάνονται βέβαια μ' αυτόν τον τρόπο και ορισμένες ωραίες στιγμές απο τη ζωή αυτού του πλανήτη.
Βρήκα λοιπόν κάτι site, που έχουν το 2008 σε φωτογραφίες. Θα τα παραθέσω εδώ. Είναι γιορτές, δε λέω. Αλλά δεν είναι παντού γιορτές αυτές τις μέρες... Υπάρχουν και φωτογραφίες απο όμορφες στιγμές! Φαίνεται μάλλον πως επηρεάστηκα απο τις άλλες λίγο... Όπως και να χει, έχει πολύ ενδιαφέρον
2008 part 1
2008 part 2
2008 part 3
ps. Κλείστε με τη φώτο 38 του 3ου μέρους, είναι αριστούργημα :-)

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

Xριστουγεννιάτικες εικόνες- διαφορετικές απο τις άλλες...

Μερικές εικόνες που μ' αρεσαν, για να γελάσει λιγο το χειλάκι μας χρονιάρες μέρες που είναι! Εκεί που χαρήκαμε πως θα μας έκανε τη χάρη για White Christmas, δε χιόνισε. Τουλάχιστον όχι εδώ που μένω.Έριχνε ένα σπαστικότατο που δεν ήταν ούτε χιόνι ούτε βροχή, ίσα ίσα για να μας σπάσει τα νεύρα. Οι ελπίδες όμως παραμένουν! Εξάλλου έχουμε αρκετό χειμώνα μπροστά!



ps. Aπο τότε που τελείωσε το σχολείο, οι διακοπές μου φαίνονται απίστευτα βαρετές. Φταίει το οτι εγώ έχω περάσει στην πόλη που έμενα, μαζί με την οικογένεια μου. Αλλά μόνο σε μένα φαίνεται αυτό?????? Μία βδομάδα για μένα πέρασε αργά (γενικά με το θέμα χρόνος το χουμε 'χάσει λίγο. Χάσαμε τις μέρες και δε ξέρουμε τι μέρα είναι κάθε μέρα, αλλά και δε καταλάβαμε πότε ήταν καλοκαίρι και πότε έφτασαν γιορτές...). Κάτι μου λέει όμως πως ο εναπομείναντας χρόνος θα περάσει πολύ πιο γρήγορα απ' όσο πιστεύω

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2008

Χριστούγεννα again...

Πάει καιρός που γράφτηκε κάτι στο blog. Όχι τόσος πολύς, αλλά έγιναν τόσα... Τι να πρωτογράψει κανείς? Οι συζητήσεις των παρεών και των οικογενειών είχαν ως κύριο θέμα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα. Πολλές φωνές ακούστηκαν, πολλές απόψεις εκφράστηκαν. Ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο? Ποιοί είναι οι καλοί και ποιοί οι κακοί στις μέρες μας? Στις σημερινές ιστορίες που ακούν τα παιδιά υπάρχουν ακόμη κακοί λύκοι... Όμως οι εποχές και οι μύθοι νόμιζα πως είχαν εξελιχθεί, και γνωρίζαμε όλοι πως ο καθένας μας έχει μέσα του την καλή ΚΑΙ τη κακή πλευρά. Πως υπάρχουν και τα δύο. Απλά σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση είναι τί υπερισχύει τελικά, και σε κάθε περίπτωση μπορεί να υπερισχύει διαφορετική πλευρά. Βία κατά της κοροϊδίας. Βία κατά της βίας. Why can't they see that when we bleed we bleed the same? Πόσο όμως είναι έτσι τα πράγματα? Εξάλλου είναι αδύνατον να γνωρίζεις όλη την αλήθεια. Πάντα κάτι κρύβεται, ίσως το μάθεις, ίσως μείνεις σε άγνοια σε όλη σου τη ζωή. Και το φταίξιμο πέφτει σ' αυτούς. Και σε κείνους. Και στους άλλους. Τουλάχιστον έχουμε φτάσει σε σημείο να καταλαβαίνουμε πως η ευθύνη δεν έγκειται μόνο σε έναν, κάτι είναι κι αυτό. Ο κόσμος αρχίζει και αφυπνίζεται σιγά σιγά- κι όχι μόνο οι νέοι, ακούς στο δρόμο γιαγιάδες και παππούδες που αρχίζουν και καταλαβαίνουν τί "παίζει".
Όχι, δε θα γράψω τη γνώμη μου. Την έχω πει άλλωστε τόσες φορές, και ζήτημα αν τις μισές κατάλαβαν τι ακριβώς εκφράζω. Εδώ εγώ καλά καλά σε κάποια λεπτά σημεία το χάνω...
Τόσο ΜΗ πρωτότυπα Χριστούγεννα, λες και ο χρόνος σταματά και γυρνά και ξαναγυρνά στα περσινά, στα προπέρσινα... Και τόσο διαφορετικά, τόσο περίεργα Χριστούγεννα...
Tόσες αναμνήσεις απο αυτές τις γιορτές... Χιόνια ή καλοκαιρία, κρύοοοοο, διαφορετικά μέρη που τα γιορτάσαμε, οικογένεια και φίλοι, συναντήσεις με άτομα που είχαμε καιρό να δούμε, αποχωρισμός με άτομα που τον υπόλοιπο χρόνο τα βλέπουμε συνέχεια, η υπόσχεση στους άλλους και (κυρίως) στον εαυτό σου οτι "μέσα στις γιορτές θα διαβάσω", και "αυτό το χρόνο θα κάνω εκείνο και τ' άλλο και δε θα ξανακάνω το παράλλο", μόνο και μόνο για να διαψευτούμε κάθε φορά. Η ελπίδα να χιονίσει. Τα φαγητά και τα δώρα. Οι μυρωδιά απ' τα κεριά. Το έλατο (ω! έλατο) που κάθε χρονιά βγάζουμε πάνω του ΌΛΟΙ τη καλλιτεχνική μας έκφραση και καλά, και κατά παράδοξο τρόπο βγαίνει μια χαρά. Τα ζωγραφισμένα παράθυρα και οι βιτρίνες με χριστουγεννιάτικα θέματα. Τα χριστουγεννιάτικα παιδικά που βλέπαμε μικροί και ήταν ω!πόσο πιο ωραία απο τα τωρινά. Η ταινία μόνος στο σπίτι που την έχουμε δει άπειρες αμέτρητες φορές αλλά συνεχίζουμε...Και η μικρή μελαγχολία που μας πιάνει, γιατί κι αυτός ο χρόνος πέρασε, και πώς το είχα φανταστεί και πώς ήταν, και τα χρόνια περνάνε...
I'm dreaming of a white Christmas
Just like the ones I used to know.
Where the treetops glisten,
and children listen
To hear sleigh bells in the snow.
I'm dreaming of a white Christmas
With every Christmas card I write
May your days be merry and bright ,
And may all your Christmases be white .
I'm dreaming of a white Christmas
With every Christmas card I write .
May your days be merry and bright ,
And may all your Christmases be white...
Πρόποση στο χρόνο που έρχεται, να θυμόμαστε πάντα τους στόχους μας, και τα ουσιώδη στη ζωή μας. Γιατί μερικές φορές παρασυρόμαστε και καταλήγουμε κάπου εντελώς αλλού, χωρίς να το καταλάβουμε. Στα καλά και στα κακά που θα' ρθουν, με ανυπομονησία να κάνουμε του χρόνου τέτοια μέρα απολογισμό, με την ελπίδα τα καλά να υπερβαίνουν τα άλλα.

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Λόγω καιρού...

Γιώργος Ιωάννου, Ομίχλη

Δεν ξέρω πια τι γίνεται με την ομίχλη κι αν εξακολουθεί να πέφτει τόσο πηχτή ή μήπως χάθηκε ολότελα κι αυτή, όπως η πάχνη πάνω απ' τα πρωινά κεραμίδια. Bλέποντας την παρθενική πάχνη να γυαλίζει παντού, λέγαμε: "Eίχε κρύο τη νύχτα" ή "τα λάχανα θα γίνουν με την πάχνη πιο γλυκά· πρέπει να κάνουμε ντολμάδες".
Όταν ερχόταν ο καιρός της ομίχλης, είχα πάντα το νου μου σ' αυτήν. Mέρα τη μέρα περίμενα να με σκεπάσει κι εγώ να χώνομαι αθέατος μέσα της. Θλιβόμουν όμως πολύ, όταν έπεφτε τις καθημερινές, την ώρα που βασανιζόμουν με τα χαρτιά στο γραφείο. Παρακαλούσα να κρατήσει ώς το βράδυ, συνήθως όμως γύρω στο μεσημέρι διαλυόταν από έναν ήλιο ιδιαίτερα δυσάρεστο.
Mα, καμιά φορά, όταν ξυπνώντας τ' απόγευμα, την ώρα που έλεγα αν θα πάω στο σινεμά ή στο καφενείο, έβλεπα αναπάντεχα απ' το παράθυρο το απέραντο θέαμα της ομίχλης, άλλαζα αμέσως σχέδια και πορείες. Σήκωνα το γιακά της καμπαρντίνας, κατέβαινα με σιγουριά τα σκαλιά κι έφευγα για την παραλία, χωρίς ταλαντεύσεις. H ομίχλη είναι για να βαδίζεις μέσα σ' αυτήν. Διασχίζεις κάτι που είναι πυκνότερο από αέρας και σε στηρίζει. Aλλά και κάτι ακόμα· ομίχλη χωρίς λιμάνι είναι πράγμα αταίριαστο.
H ομίχλη ήταν ακόμα πιο γλυκιά, όταν την ψιλοκεντούσε εκείνη η βροχή, η πολύ ψιλή βροχή του ουρανού μας. Aυτή που δε σε βρέχει, μα σε ποτίζει μονάχα και φυτρώνουν πιο λαμπερά τα μαλλιά σου την άλλη βδομάδα. Kαι τότε έπαιρναν νόημα τα φώτα και τα τραμ και τα κορναρίσματα. Aκόμα κι οι πολυκατοικίες γίνονταν ελκυστικές μες στην αχνάδα.
Kι ύστερα έφτανα στο καφενείο του λιμανιού, αυτό που από χρόνια είναι γκρεμισμένο, να ξαναβρώ την παρέα μου. Kι όταν δεν ήταν εκεί -και δεν ήταν ποτέ εκεί- καθόμουν ώρες και καρτερούσα. Πίσω απ' τα τζάμια διαβαίναν αράδα οι σκιές αυτών, που τώρα έχουν πεθάνει. Kολλούσαν το μούτρο τους για μια στιγμή στο θαμπό τζάμι κι άλλοι έμπαιναν μέσα, ενώ άλλοι τραβούσαν ανατολικά για τον Πύργο του Aίματος. Kι αν δε μου έγνεφε κανείς, έβγαινα κι ακολουθούσα μια σκιά, που ποτέ δεν μπορούσα να προφτάσω.
Δε θυμάμαι από πού ερχόταν εκείνη η ομίχλη· μάλλον κατέβαινε από ψηλά. Tώρα, πάντως, ξεκινάει βαθιά απ' τα όνειρα. Aυτά που χρόνια μένανε σκεπασμένα μ' ένα βαρύ καπάκι, που όμως πήρε απ' την πίεση για καλά να παραμερίζει.
Πέφτει πολλή ομίχλη, γίνομαι ένα μ' αυτήν, και ξεκινάω. Aκολουθώ άλλες σκιές ονοματίζοντάς τες. Περπατώ κοιτάζοντας το λιθόστρωτο. Aυτό σε πολλούς δρόμους και δρομάκια ακόμα διατηρείται. Δεν υπάρχει, βέβαια, ανάμεσα στις πέτρες το χορταράκι, που φύτρωνε τότε. Όλα έχουν γκρεμίσει ή ξεραθεί. Kανένας θάνατος δεν είναι καλός. Ω, και νά 'ταν αλήθεια, αυτό που λένε, πως θα τους ξαναβρούμε όλους…
Aκολουθώντας τις σκιές μπαίνω πάντα στον ίδιο δρόμο. Tα δέντρα και τα φυτά θεριεύουν μες στη μοναξιά και τη θολούρα. Γίνονται σαν κάστρα τεράστια. Φτάνω στο αγέρωχο σπίτι το τυλιγμένο με κισσούς και φυλλώματα. Παρόλο που οι σκιές κοντοστέκονται και σα να μου γνέφουν, εγώ δεν πλησιάζω καν στην Πορτάρα. Θαρρώ πως μόνο αγαπημένο πρόσωπο θα με πείσει κάποτε να την περάσω.
Φεύγω και ξαναχάνομαι μέσα στα τραμ, τα φώτα και την κίνηση. O νους μου είναι κολλημένος στην ομίχλη και σ' όλα όσα είδα μέσα σ' αυτήν. Προσπαθώντας να ξεχαστώ περπατώ πολύ τις ομιχλιασμένες νύχτες. Aισθάνομαι κάποια ανακούφιση με το βάδισμα. Tα μεγάλα βάσανα κατασταλάζουνε σιγά σιγά στο κορμί και διοχετεύονται απ' τα πόδια στο υγρό χώμα.
(από τη Μόνη Κληρονομιά, Κέδρος 1982)





->και ένα ποίημα θα βάλω. Σκεφτόμουν να αφιερώσω διαφορετικά ποστ για να τα ανεβάσω. Αφού θέλω όμως και τα δύο, θα μπουν και τα δύο.


Τα πάθη της Βροχής

Ἐν μέσῳ λογισμῶν καί παραλογισμῶν

ἄρχισε κι βροχή νά λιώνει τά μεσάνυχτα

μ' αὐτόν τόν νικημένο πάντα ἦχο

σί, σί, σί.

Ἦχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,

ἦχος κανονικός κανονικῆς βροχῆς.


Ὅμως ὁ παραλογισμός

ἄλλη γραφή κι ἄλλην ἀνάγνωση

μοῦ 'μαθε γιά τούς ἤχους.

Κι ὅλη τή νύχτα ἀκούω καί διαβάζω τή βροχή,

σίγμα πλάι σέ γιῶτα, γιῶτα κοντά στό σίγμα,

κρυστάλλινα ψηφία πού τσουγκρίζουν

καί μουρμουρίζουν ἕνα ἐσύ, ἐσύ, ἐσύ.


Κάθε σταγόνα κι ἕνα ἐσύ,

ὅλη τή νύχτα

ὁ ἴδιος παρεξηγημένος ἦχος,

ἀξημέρωτος ἦχος,

ἀξημέρωτη ἀνάγκη ἐσύ,

βραδύγλωσση βροχή,

σάν πρόθεση ναυαγισμένη

κάτι μακρύ νά διηγηθεῖ

καί λέει μόνο ἐσύ, ἐσύ,

νοσταλγία δισύλλαβη,

ἔνταση μονολεκτική,

τό ἕνα ἐσύ σά μνήμη,

τό ἄλλο σάν μομφή

καί σάν μοιρολατρία,

τόση βροχή γιά μιά ἀπουσία,

τόση ἀγρύπνια γιά μιά λέξη,

πολύ μέ ζάλισε ἀπόψε ἡ βροχή

μ' αὐτή της τή μεροληψία

ὅλο ἐσύ, ἐσύ, ἐσύ,

σάν ὅλα τ' ἄλλα νά 'ναι ἀμελητέα

καί μόνο ἐσύ, ἐσύ.

(από Το λίγο του κόσμου,1971)
Κική Δημουλά.

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Τhe world is not enough...

Θα μπορούσε να'ναι τραγούδι της ημέρας. Ε κάτι τέτοιο είναι. Είδα σε περιοδικό για απόψε "James Bond, ο κόσμος δεν είναι αρκετός" και μου 'φερε στο νου το soundtract της ταινίας. Μου θύμισε πάλι τότε, τη δεκαετία του '90, που έβλεπα το βίντεο κλιπ των Garbage στη ΤV μετά το σχολείο, και δε το χόρταινα. Κι έτσι κατέληξα να το τραγουδάω σχεδόν όλη μέρα.
PS. Θεωρώ βλακεία που όταν ένα κανάλι διαφημίζει ταινίες παίζει κάποιο άσχετο τραγούδι από πίσω, ενώ μπορεί το soundtrack να είναι αριστούργημα. Ας παίξει λοιπόν εδώ...
Garbage-"The World Is Not Enough"
Ι know how to hurt, I know how to heal,
I know what to show and what to conceal.
I know when to talk and I know when to touch,
no one ever died from wanting too much.
The world is not enough,
but it is such a perfect place to start, my love.
And if you're strong enough,
together we can take the world apart, my love.
People like us know how to survive,
there's no point in living if you can't feel alive.
We know when to kiss and we know when to kill,
if we can't have it all then nobody will.
The world is not enough,
but it is such a perfect place to start, my love.
And if you're strong enough,
together we can take the world apart, my love.
I feel safe, I feel scared,
I feel ready and yet unprepared.
The world is not enough,
but it is such a perfect place to start, my love.
And if you're strong enough,
together we can take the world apart, my love.
The world is not enough...

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

Προσεχώς...

Επειδή πολλές συναυλίες ανακοινώθηκαν, ας ποστάρουμε για ενημέρωση. Αρχίζουμε απο τα πιο πρόσφατα.
30/11 οι Αnathema στο principal club theatre στη Θεσσαλονίκη, και 29/11 στο Fuzz club στην Αθήνα.


1/12 οι Public Enemy στην Αποθήκη του Μύλου, αυτό πρέπει να ανακοινώθηκε αργότερα απ'τα τις Αθήνας. Στην Αθήνα θα εμφανιστούν στις 29 και 30/11 στο Gagarin.

(έχετε υπόψη πως αυτή η version του τραγουδιού είναι συνεργασία με τους anthrax -τα μέταλλα λέω ντε!-, στη πραγματικότητα οι p.e. είναι hip-hop. Αλλά αφού έχουμε μια τάση προς τα 'κει ας βγει στο video, ε?) :-)

Και τώρα προτρέχουμε και φτάνουμε Μάϊο.
12/5 DEPECHE MODE στο Terra Vibe της Μαλακάσας. (de-peche-mode.de-peche-mode!!!) It's only Αθήνα , αλλά no problem!
(video εδώ ποιό να βάλω...πρώτον παίζουν συχνά στο προτεινόμενο video, και δεύτερον τους λατρεύω και δε θα'ξερα ποιό ένα μόνο να βάλω).Άντε ας βάλω ένα να υπάρχει...


Kαι τέλος κάτι-κάτι ακούγεται για καλοκαίρι και μετά για AC/DC και U2. Όταν ακουστεί κάτι στα σίγουρα θα το διαδώσω και γω με τη σειρά μου. (πωωω αυτά κι αν θα'ταν νέα!)