Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Λόγω καιρού...

Γιώργος Ιωάννου, Ομίχλη

Δεν ξέρω πια τι γίνεται με την ομίχλη κι αν εξακολουθεί να πέφτει τόσο πηχτή ή μήπως χάθηκε ολότελα κι αυτή, όπως η πάχνη πάνω απ' τα πρωινά κεραμίδια. Bλέποντας την παρθενική πάχνη να γυαλίζει παντού, λέγαμε: "Eίχε κρύο τη νύχτα" ή "τα λάχανα θα γίνουν με την πάχνη πιο γλυκά· πρέπει να κάνουμε ντολμάδες".
Όταν ερχόταν ο καιρός της ομίχλης, είχα πάντα το νου μου σ' αυτήν. Mέρα τη μέρα περίμενα να με σκεπάσει κι εγώ να χώνομαι αθέατος μέσα της. Θλιβόμουν όμως πολύ, όταν έπεφτε τις καθημερινές, την ώρα που βασανιζόμουν με τα χαρτιά στο γραφείο. Παρακαλούσα να κρατήσει ώς το βράδυ, συνήθως όμως γύρω στο μεσημέρι διαλυόταν από έναν ήλιο ιδιαίτερα δυσάρεστο.
Mα, καμιά φορά, όταν ξυπνώντας τ' απόγευμα, την ώρα που έλεγα αν θα πάω στο σινεμά ή στο καφενείο, έβλεπα αναπάντεχα απ' το παράθυρο το απέραντο θέαμα της ομίχλης, άλλαζα αμέσως σχέδια και πορείες. Σήκωνα το γιακά της καμπαρντίνας, κατέβαινα με σιγουριά τα σκαλιά κι έφευγα για την παραλία, χωρίς ταλαντεύσεις. H ομίχλη είναι για να βαδίζεις μέσα σ' αυτήν. Διασχίζεις κάτι που είναι πυκνότερο από αέρας και σε στηρίζει. Aλλά και κάτι ακόμα· ομίχλη χωρίς λιμάνι είναι πράγμα αταίριαστο.
H ομίχλη ήταν ακόμα πιο γλυκιά, όταν την ψιλοκεντούσε εκείνη η βροχή, η πολύ ψιλή βροχή του ουρανού μας. Aυτή που δε σε βρέχει, μα σε ποτίζει μονάχα και φυτρώνουν πιο λαμπερά τα μαλλιά σου την άλλη βδομάδα. Kαι τότε έπαιρναν νόημα τα φώτα και τα τραμ και τα κορναρίσματα. Aκόμα κι οι πολυκατοικίες γίνονταν ελκυστικές μες στην αχνάδα.
Kι ύστερα έφτανα στο καφενείο του λιμανιού, αυτό που από χρόνια είναι γκρεμισμένο, να ξαναβρώ την παρέα μου. Kι όταν δεν ήταν εκεί -και δεν ήταν ποτέ εκεί- καθόμουν ώρες και καρτερούσα. Πίσω απ' τα τζάμια διαβαίναν αράδα οι σκιές αυτών, που τώρα έχουν πεθάνει. Kολλούσαν το μούτρο τους για μια στιγμή στο θαμπό τζάμι κι άλλοι έμπαιναν μέσα, ενώ άλλοι τραβούσαν ανατολικά για τον Πύργο του Aίματος. Kι αν δε μου έγνεφε κανείς, έβγαινα κι ακολουθούσα μια σκιά, που ποτέ δεν μπορούσα να προφτάσω.
Δε θυμάμαι από πού ερχόταν εκείνη η ομίχλη· μάλλον κατέβαινε από ψηλά. Tώρα, πάντως, ξεκινάει βαθιά απ' τα όνειρα. Aυτά που χρόνια μένανε σκεπασμένα μ' ένα βαρύ καπάκι, που όμως πήρε απ' την πίεση για καλά να παραμερίζει.
Πέφτει πολλή ομίχλη, γίνομαι ένα μ' αυτήν, και ξεκινάω. Aκολουθώ άλλες σκιές ονοματίζοντάς τες. Περπατώ κοιτάζοντας το λιθόστρωτο. Aυτό σε πολλούς δρόμους και δρομάκια ακόμα διατηρείται. Δεν υπάρχει, βέβαια, ανάμεσα στις πέτρες το χορταράκι, που φύτρωνε τότε. Όλα έχουν γκρεμίσει ή ξεραθεί. Kανένας θάνατος δεν είναι καλός. Ω, και νά 'ταν αλήθεια, αυτό που λένε, πως θα τους ξαναβρούμε όλους…
Aκολουθώντας τις σκιές μπαίνω πάντα στον ίδιο δρόμο. Tα δέντρα και τα φυτά θεριεύουν μες στη μοναξιά και τη θολούρα. Γίνονται σαν κάστρα τεράστια. Φτάνω στο αγέρωχο σπίτι το τυλιγμένο με κισσούς και φυλλώματα. Παρόλο που οι σκιές κοντοστέκονται και σα να μου γνέφουν, εγώ δεν πλησιάζω καν στην Πορτάρα. Θαρρώ πως μόνο αγαπημένο πρόσωπο θα με πείσει κάποτε να την περάσω.
Φεύγω και ξαναχάνομαι μέσα στα τραμ, τα φώτα και την κίνηση. O νους μου είναι κολλημένος στην ομίχλη και σ' όλα όσα είδα μέσα σ' αυτήν. Προσπαθώντας να ξεχαστώ περπατώ πολύ τις ομιχλιασμένες νύχτες. Aισθάνομαι κάποια ανακούφιση με το βάδισμα. Tα μεγάλα βάσανα κατασταλάζουνε σιγά σιγά στο κορμί και διοχετεύονται απ' τα πόδια στο υγρό χώμα.
(από τη Μόνη Κληρονομιά, Κέδρος 1982)





->και ένα ποίημα θα βάλω. Σκεφτόμουν να αφιερώσω διαφορετικά ποστ για να τα ανεβάσω. Αφού θέλω όμως και τα δύο, θα μπουν και τα δύο.


Τα πάθη της Βροχής

Ἐν μέσῳ λογισμῶν καί παραλογισμῶν

ἄρχισε κι βροχή νά λιώνει τά μεσάνυχτα

μ' αὐτόν τόν νικημένο πάντα ἦχο

σί, σί, σί.

Ἦχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,

ἦχος κανονικός κανονικῆς βροχῆς.


Ὅμως ὁ παραλογισμός

ἄλλη γραφή κι ἄλλην ἀνάγνωση

μοῦ 'μαθε γιά τούς ἤχους.

Κι ὅλη τή νύχτα ἀκούω καί διαβάζω τή βροχή,

σίγμα πλάι σέ γιῶτα, γιῶτα κοντά στό σίγμα,

κρυστάλλινα ψηφία πού τσουγκρίζουν

καί μουρμουρίζουν ἕνα ἐσύ, ἐσύ, ἐσύ.


Κάθε σταγόνα κι ἕνα ἐσύ,

ὅλη τή νύχτα

ὁ ἴδιος παρεξηγημένος ἦχος,

ἀξημέρωτος ἦχος,

ἀξημέρωτη ἀνάγκη ἐσύ,

βραδύγλωσση βροχή,

σάν πρόθεση ναυαγισμένη

κάτι μακρύ νά διηγηθεῖ

καί λέει μόνο ἐσύ, ἐσύ,

νοσταλγία δισύλλαβη,

ἔνταση μονολεκτική,

τό ἕνα ἐσύ σά μνήμη,

τό ἄλλο σάν μομφή

καί σάν μοιρολατρία,

τόση βροχή γιά μιά ἀπουσία,

τόση ἀγρύπνια γιά μιά λέξη,

πολύ μέ ζάλισε ἀπόψε ἡ βροχή

μ' αὐτή της τή μεροληψία

ὅλο ἐσύ, ἐσύ, ἐσύ,

σάν ὅλα τ' ἄλλα νά 'ναι ἀμελητέα

καί μόνο ἐσύ, ἐσύ.

(από Το λίγο του κόσμου,1971)
Κική Δημουλά.

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Τhe world is not enough...

Θα μπορούσε να'ναι τραγούδι της ημέρας. Ε κάτι τέτοιο είναι. Είδα σε περιοδικό για απόψε "James Bond, ο κόσμος δεν είναι αρκετός" και μου 'φερε στο νου το soundtract της ταινίας. Μου θύμισε πάλι τότε, τη δεκαετία του '90, που έβλεπα το βίντεο κλιπ των Garbage στη ΤV μετά το σχολείο, και δε το χόρταινα. Κι έτσι κατέληξα να το τραγουδάω σχεδόν όλη μέρα.
PS. Θεωρώ βλακεία που όταν ένα κανάλι διαφημίζει ταινίες παίζει κάποιο άσχετο τραγούδι από πίσω, ενώ μπορεί το soundtrack να είναι αριστούργημα. Ας παίξει λοιπόν εδώ...
Garbage-"The World Is Not Enough"
Ι know how to hurt, I know how to heal,
I know what to show and what to conceal.
I know when to talk and I know when to touch,
no one ever died from wanting too much.
The world is not enough,
but it is such a perfect place to start, my love.
And if you're strong enough,
together we can take the world apart, my love.
People like us know how to survive,
there's no point in living if you can't feel alive.
We know when to kiss and we know when to kill,
if we can't have it all then nobody will.
The world is not enough,
but it is such a perfect place to start, my love.
And if you're strong enough,
together we can take the world apart, my love.
I feel safe, I feel scared,
I feel ready and yet unprepared.
The world is not enough,
but it is such a perfect place to start, my love.
And if you're strong enough,
together we can take the world apart, my love.
The world is not enough...

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

Προσεχώς...

Επειδή πολλές συναυλίες ανακοινώθηκαν, ας ποστάρουμε για ενημέρωση. Αρχίζουμε απο τα πιο πρόσφατα.
30/11 οι Αnathema στο principal club theatre στη Θεσσαλονίκη, και 29/11 στο Fuzz club στην Αθήνα.


1/12 οι Public Enemy στην Αποθήκη του Μύλου, αυτό πρέπει να ανακοινώθηκε αργότερα απ'τα τις Αθήνας. Στην Αθήνα θα εμφανιστούν στις 29 και 30/11 στο Gagarin.

(έχετε υπόψη πως αυτή η version του τραγουδιού είναι συνεργασία με τους anthrax -τα μέταλλα λέω ντε!-, στη πραγματικότητα οι p.e. είναι hip-hop. Αλλά αφού έχουμε μια τάση προς τα 'κει ας βγει στο video, ε?) :-)

Και τώρα προτρέχουμε και φτάνουμε Μάϊο.
12/5 DEPECHE MODE στο Terra Vibe της Μαλακάσας. (de-peche-mode.de-peche-mode!!!) It's only Αθήνα , αλλά no problem!
(video εδώ ποιό να βάλω...πρώτον παίζουν συχνά στο προτεινόμενο video, και δεύτερον τους λατρεύω και δε θα'ξερα ποιό ένα μόνο να βάλω).Άντε ας βάλω ένα να υπάρχει...


Kαι τέλος κάτι-κάτι ακούγεται για καλοκαίρι και μετά για AC/DC και U2. Όταν ακουστεί κάτι στα σίγουρα θα το διαδώσω και γω με τη σειρά μου. (πωωω αυτά κι αν θα'ταν νέα!)

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2008

49ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης...

Νοέμβρης, κρύο, βροχές, Φεστιβάλ, σκοτεινές αίθουσες ανεξαρτήτως ώρας!! Εδώ δε ξυπνάς καλά καλά να πας σε μαθήματα, αλλά θα σηκωθείς για να προλάβεις την ταινία στις 10 το πρωί. Πλέον ξεκίνησε επίσημα, και έβαλα κάτω το site και άρχισα να σημειώνω ταινιες. Και άργησα η αλήθεια είναι... καλά θα' ναι να βρω φέτος. Καλά θα' ναι επίσης να τύχω σε καλές προβολές. Σημείωσα τουλάχιστον πέντε που πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να δω, και τουλάχιστον άλλες 5 που ωραία θα'ταν αλλά θα δούμε. Παρέα δεν είναι απαραίτητη, αλλά καλοδεχούμενη. Μερικοί δε καταλαβαίνουν "πώς γίνεται να πηγαίνεις cinema μόνη σου? ποιά η διασκέδαση?". Αλλά μια ταινία είναι. Την οποία θα μπορούσες στο κάτω κάτω να την έβλεπες μόνος σου στο σαλόνι σου. Και στο κάτω-κάτω, αν δεν βρω παρέα δε θα πάω στο Φεστιβάλ? Χα...
Ιδού το site να τσεκάρετε ταινίες. http://tiff.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&loc=4&page=713 (ε ένα κλικ είναι, πατήστε στο "πρόγραμμα"). Για εισιτήρια απ' όσο διάβασα είναι καμιά 5 ευρώ, 6 αν είναι βραδινή προβολή στο Ολύμπιον και τζαμπέ για φοιτητές αν είναι πρωϊνή ώς τις 16.00 στο Ολύμπιον πάλι ( απο λογική ασχολίαστο...)
ps. μου άρεσε η αφίσα του 49ου, γέλιο έχει! Αν και ακόμα θεωρώ genious του 48ου.
ps2. Φεστιβάλ. Και τί δε μου θυμίζει...