The Smashing Pumpkins

...μια μπάντα που ξεκίνησε απο το Chicago. Μέχρι πέρσυ, δεν ήξερα τίποτα απ' αυτούς, αλλά ονομαστικά τους είχα ακούσει και έλεγα "χα φάση έχει το όνομα τους!σπάζοντας κολοκύθες ή κάτι τέτοιο!". Πέρσυ όμως οργανώθηκε συναυλία : οι Smashing Pumpkins, με τους Kasabian για support και τους Manic Street Preachers. Εγώ είχα λιώσει όλο το καλοκαίρι τα cd των Kasabian, οπότε καταχάρηκα. Οι τρίτοι δε μ'ενθουσιάζαν, και εφόσον το ψαχνα για να πάω είπα ας πάρω κανα cd των πρώτων, να μάθω κανένα τραγούδι, μη κοιτάζω σα χάνος... Βρήκα πως είχαν βγάλει best of, και το τσίμπησα. Θυμάμαι το βαλα κατευθείαν στο discman γιατί είχα τουλάχιστον 40λεπτη διαδρομή μπροστά μου με λεωφορείο. Η πρώτη μου εντύπωση ήταν πως ήταν λίγο βαρύ για τα γούστα μου. Ε, όταν έχεις συνηθίσει σε τύπο rock των u2, coldplay,keane, φυσικό ήταν να σου φανεί έτσι. Βέβαια η συναυλία ακυρώθηκε, λόγω της φωτιάς που έκαιγε τη μισή Ελλάδα. Το cd όμως έμεινε να με συντροφέψει. Το αποτέλεσμα ήταν να κολλήσω πολύυυ με αυτό το cd. Και πρόσφατα το χω πάλι να παίζει συνεχώς. Είναι περίεργο, πέρσυ άκουγα ως το κομμάτι 12, και φέτος, ξαφνικά ήθελα να ακούω και τα υπόλοιπα, έβρισκα πως μου κολλούσαν( και πιστεύω ξέρω τον λόγο). Ο τραγουδιστής έχει περίεργη φωνή, το παραδέχομαι. Αλλά έχω ακούσει και πιο περίεργες πλέον, άσε που επειδή το γενικό αποτέλεσμα των τραγουδιών μου καθόταν καλά τη συνήθισα και την ακούω άνετα τώρα. Θα'θελα να βάλω ένα τραγούδι τους εδώ, αλλά δε ξέρω ποιό να διαλέξω, το καθένα έχει άλλη ομορφιά. Θα παίξουν κάποια στιγμή στο προτεινόμενο τραγούδι τμήμα του μπλογκ. Αναφορικά να πω πως το "1979" είναι το πιο πιθανό να έχετε ακούσει κάπου, όπως και το ''Ava Adore". Το "Disarm" είναι απ'τα πιο μελωδικά,μελαγχολικά τραγούδια που έχουν γράψει (πανέμορφο πραγματικά), και σκεφτόμουν να γράψω και για άλλα, μα λέω πως έτσι μετά δε θα'χω σταματημό. Οπότε σταματάω, με το "Tonight, tonight", το οποίο είναι απ'τα πιο αγαπημένα μου τους. Φανταστικό τραγούδι για να το ακούς και να κοιτάς τον έναστρο ουρανό απο πάνω, και έχει και πολύ ωραίο video.

Time is never time at all,

you can never ever leave without leaving a piece of youth.

And our lives are forever changed,

we will never be the same,

the more you change the less you feel.

Believe,

believe in me,

believe...believe that life can change,

that you're not stuck in vain.

We're not the same,

we're different tonight.

Tonight, so bright...

Tonight...

And you know you're never sure,

but you're sure you could be right,

if you held yourself up to the light.

And the embers never fade in your city by the lake,

the place where you were born.

Believe,

believe in me,

believe...believe in the resolute urgency of now,

and if you believe there's not a chance tonight...

Tonight, so bright...

Tonight...

We'll crucify the insincere tonight (tonight).

We'll make things right, we'll feel it all tonight (tonight).

We'll find a way to offer up the night tonight (tonight).

The indescribable moments of your life (tonight).

The impossible is possible tonight (tonight).

Believe in me as I believe in you...tonight...

Αshes and Snow Part 1...

"Έπεσα" πάνω σε φωτογραφίες του Gregory Colbert και κατ' εντυπωσιάστηκα, και είπα να τον τιμήσω λιγάκι. Είχα δει και παλιότερα σε περιοδικό κάπου μερικές απ'αυτές τις φωτογραφίες, και είναι πολύ πιθανό και εσείς να τις έχετε πετύχει κάπου. Η έκθεση αυτής της δουλειάς φέρει τον τίτλο "Αshes and Snow", και για να πραγματοποιήσει τις λήψεις χρειάστηκαν 10 χρόνια ταξιδιών σε μέρη όπως η Αίγυπτος, η Κένυα, η Ινδία, η Ανταρτική και άλλα τέτοια μέρη. Η προσπάθεια του ήταν να "συλλάβει" με τον φακό του την αλληλεπίδραση ζώων και ανθρώπων. Όπως έχει πει ο ίδιος, παλαιότερα ο άνθρωπος είχε το χάρισμα να επικοινωνεί με τα ζώα. Πλέον το έχει χάσει, και αυτή η επικοινωνία μπορεί να γίνει εμφανής (αν γίνει) ανάμεσα στα παιδιά και στα ζώα.Το απίστευτο της όλης υπόθεσης είναι πως δεν πρόκειται για φωτομοντάζ και άλλου είδους τεχνικές. Όλες συνέβησαν πραγματικά και εκτυλίχθηκαν σε πραγματικό χρόνο, και μιλώντας για χρόνο, αυτή η έκθεση λέγεται οτι αναδεικνύει την διαχρονικότητα. Θα μπορούσαν με λίγα λόγια αυτές οι φωτογραφίες να έχουν τραβηχτεί χθες, αλλά και πριν απο 3.000 χρόνια. Εγώ θα προσπαθήσω να διαλέξω, αν και είναι πραγματικά δύσκολο...

ps. απ'οτι καταλάβατε κι απ'τον τίτλο θα ακολουθήσει και 2ο μέρος του με λίγες (γιατί ποτέ δε θα'ναι αρκετές) φωτογραφίες του.

Hello, hello... (Ι will be with you again...)

Δε θα μπορούσα να μη κάνω αναφορά σ' αυτή την ημερομηνία, 23 Ιουλίου, του 2005 όμως. Πριν τρία χρόνια λοιπόν, παίδες, έζησα τη μοναδική εμπειρία και αίσθηση να βλέπω ένα απ' τα όνειρα μου να γίνεται πραγματικότητα. U2 συναυλία στο στάδιο Olympico της Ρώμης. Η αγαπημένη μου μπάντα. Δε θα αναλύσω το δέσιμο που δημιουργήθηκε τη συγκεκριμένη εκείνη χρονιά με τη μουσική τους, θα αρκεστώ στο να πω πως δέθηκα πάρα πολύ συναισθηματικά με την μπάντα αυτή. Θυμάμαι, ανακοινώθηκε η περιοδεία τους και έψαχνα να βρω τη λέξη Greece ανάμεσα στις χώρες που θα έκαναν το πέρασμά τους.Η απογοήτευση όταν δε την είδα πουθενά. Η στεναχώρια που με είχε πιάσει. Η απόφαση να πάω εγώ σ' αυτούς, και η "έξοδος" στο σαλόνι με την αναγγελία προς γονείς "ακούστε, θέλω το και το.Δε θα σας επιβαρύνω, θα μαζέψω εγώ τα χρήματα που θα χρειαστούν, θέλω μόνο τη συγκατάθεσή σας και έναν ενήλικο να με συνοδεύσει." Η συγκατάθεση και το ψάξιμο για εισιτήρια. Η γκαντεμιά να μη βρίσκω εισιτήρια, ή να βρίσκω σε τιμή δεκαπλάσια, ή να μη δέχονται τη πιστωτική που διαθέταμε. Η τελευταία προσπάθεια μέσω Ιταλού και η αποτυχία εύρεσης. Η μεγάλη απογοήτευση, που είχε ως συνέπεια να μην αντέχω να ακούω τραγούδια τους. Και μετά απο καιρό...η εύρεση ενός fan club, και στη συνέχεια ενός ταξιδιωτικού γραφείου που τα οργάνωνε όλα!Alas, τα προβλήματα δεν έπαψαν να εμφανίζονται...αλλά πήγα!

3μέρες στη Ρώμη, και σα σήμερα Σάββατο, απο τις 10 να έχουμε στηθεί έξω απ'το μέγα Olympico. Πάνω απ'τους μισούς των 70κάτι χιλιάδων κόσμου είχαν στηθεί κι αυτοί απ' έξω, άτομα απο διάφορες χώρες.Καθόμασταν αρχικά.Η καθυστέρηση μίας ώρας να μας βάλουν μέσα, με μας πίτα, όρθιους, σε 41ºC ως τις 4 το μεσημέρι.Να μας βρέχουν με λάστιχα. Το να μπούμε ήταν μια άλλη ιστορία.To τρέξιμο για να κατέβουμε στο γήπεδο που κάναμε όλοι.Προχωράω όμως τη ροή.Να βγαίνουν οι άλλες μπάντες πιο πριν, και να μη περνάει η ώρα...Ώσπου εμφανίζονται 4 Ιρλανδοί. Το να κρατάς τόσο κόσμο έξω απ'το γήπεδο, και στη πλειοψηφία του Ιταλούς, θα΄χει τα ίδια αποτελέσματα με το να τους κρατούσες μαντρωμένους και ξαφνικά να τους ξεχύνεις έξω. Εγώ πατώντας επί "πτωμάτων"(γιατί όλοι είχαν αρχικά ξαπλωθεί κάτω) κατάφερα βρήκα και για τη φίλη μου και για τη μάνα μου(η ροκού η μαμά χαχ!) μια πολύ καλή θέση σε κάγκελα, της δεύτερης σειράς όμως.(καμιά 20 μέτρα απ'τη σκηνή). Οπότε, πέφτουν οι πρώτες νότες και το εναρκτήριο λάκτισμα. Ο Bono να φωνάζει uno,dos,tres,catorce!,αλλά μα την αλήθεια δεν ακούστηκε.Ακούστηκέ μόνο που το ούρλιαζε όλος ο κόσμος στο στάδιο, και με το που ξεκινάει το τραγούδι, όλο το στάδιο να σείεται.Όλοι χοροπηδούσαν,όλοι το περίμεναν όλη μέρα, αν όχι πόσο καιρό.(χορος+πηδάω,πού πιο ταιριαστή λέξη!!)παραθέτω setlist και highlights που μου ρχονται σε πρώτη σκέψη:

• Vertigo (ο "σεισμός")
• I will Follow ("Ιf you walkaway,I'll walkaway,I will follow...)
• Electric Co.(η έκπληξη για μένα μιας και είναι απ'τον πρώτο τους δίσκο)
• Elevation(τρελό χοροπηδητό ταυτόχρονα με όλους,και η αρχή,όπου τραγουδάει,και στο σημείο που λέει elevation και αρχίζουν να παίζουν όλοι, εμείς το ουρλιάξαμε και ξεσηκωθήκαμε, αλλά αυτοί μας την "έφεραν" και συνέχισαν στο ίδιο τέμπο ξανά, και οι περισσότεροι να γελάμε...)
• New Years Day(ένα απ'τα αγαπημένα μου τραγούδια τους, όπου εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πλήρως που ήμουν, που βρισκόμουν, τι είχα περάσει και που είχα φτάσει, και να πατάω κάτι κλάμματα...Ο σεκιουριτάς μπροστά στοίχημα θα τα χε παίξει.Πείτε μου, έχετε δει πολλές φορές άνθρωπο να τραγουδάει τα λόγια, να κλαίει με λυγμούς απο χαρά έτσι ώστε να του είναι πιο δύσκολο να τραγουδήσει, και να χει και ένα χαμόγελο ως τα αυτιά, πράγμα που έκανε την εκφορά των στίχων ακόμα πιο δύσκολο? :-) )
• Beautiful Day( See the Dome in green and blue..)
• I still Haven't Found What I'm Looking For (I have ran, I have crawled, I have scaled these city walls...only to be with you-η αλήθεια μου για να τους δω,μόνο που εγώ βρήκα τελικά αυτό που έψαχνα :-) )
• All I Want is You(εδώ ήταν που άρχισε και η Ιταλίδα δίπλα μου να κλαίει και κλαίγαμε μαζί lol!)
• City of Blinding Lights (άπαιχτο, απίστευτο, μαγικό..)
• Miracle Drug(που εκεί που αφιερώνει ο edge με τη κιθάρα του ουρλιάζω ένα go edge και συνειδητοποιώ πως και ο Γερμανός παρα δίπλα ούρλιαξε το ίδιο πράγμα την ίδια στιγμή! -the songs are in your eyes...)
• Sometimes You Can't Make It On Your Own (συγκλονιστική εκτέλεση, μιας και ο Bono το αφιέρωσε στον πατέρα του που είχε πεθάνει απο καρκίνο)
• Love And Peace or Else(η σκηνή είχε δύο εξογκώματα αριστερά και δεξιά που εισχωρούσαν μέσα στο κοινό. Χωρίζεται η μπάντα σε δυάδες και παίζουν μέσα στον κόσμο σχεδόν. Ο Larry έχει ένα τύμπανο εκεί, και στο τέλος το παραχωρεί στον Bono, ο οποίος με δεμένα μάτια η οποία γράφει coexist,(με C το σύμβολο των μουσουλμάνων, x των Εβραίων και t των χριστιανών για να δηλώσει πως όλοι είμαστε ίσοι)αρχίζει και χτυπάει αυτός για να δώσει το έναυσμα για το...
  
• Sunday Bloody Sunday (τραγούδι θρύλος, ο Larry να αφιερώνει στα drums, και να φωνάζω break them Larry! ενώ την ίδια στιγμή του φώναξε κάτι άλλο ο Γερμανός, να με κοιτάει όλος απορία, να τον κοιτάω όλη απορία, και να γυρνάμε να παρακολουθήσουμε τη συνέχεια lol)
• Bullet The Blue Sky (oτι και να πεις θα'ναι λίγο γι'αυτο το τραγούδι.Στις γιγαντοθόνες σε animation πολεμικά αεροπλάνα να περναν δίπλα απο πολυκατοικιες)
• Miss Sarajevo( ο Bono να τραγουδά όπερα, το σημείο του Pavarotti, στο τέλος να εμφανίζονται στη γιγαντοοθόνη τα άρθρα των human rights)
• Pride(In the Name Of Love) (στο τέλος να ουρλιάζουμε όλοι ως βοήθεια στον edge το γνωστό οhoh oh :-D ενώ ο Bono συνεχίζει να τραγουδάει, το αίσθημα οτι γίνεσαι μια ενότητα με τη μπάντα... εκπληκτικό τραγούδι όπως και να'χει)
• Where The Streets Have no Name (μυθικό τραγούδι...και μόνο οι πρώτες νότες σου σηκώνουν τη τρίχα. Οι αφρικάνικες σημαίες να παρελαύνουν στις γιγαντοθόνες...)
• One(η Ιταλίδα να'χει πλαντάξει, ο Bono να μας ζητάει να ανάψουμε τα κινητά μας και να φωτίζεται όλο το στάδιο απ' αυτά, και σε κάποια στιγμή να κοιτάζω τον ουρανό πάνω, όλα πανέμορφα, μια απόλυτη ευτυχία, και μια ευχή να κρατούσε για πάντα αυτή η στιγμη...)

(διάλλειμα και ο πανικός της φίλης μου "τι!δε πιστεύω να τελείωσαν!?")

• Zoo Station( ο Βοno μπροστά απο μια ερασιτεχνική κάμερα να κάνει τα παλιά του κολπάκια, και στο τέλος να κολλάει τη φάτσα του στη κάμερα κατεβάζοντας τα γυαλιά του, και οι γιγαντοοθόνες όπου μετέδιδαν οτι τραβούσε να γεμίζουν με δύο τεράστια γαλάζια μάτια)
• The Fly
• With or Without You( η αποθέωση...τα 2/3 του σταδίου έκλαιγε,εγώ και η Ιταλίδα μόνο που δεν αγκαλιαστήκαμε να κλάψουμε μαζί. Στο τέλος που ανέβασε τη κοπελίτσα στη σκηνή...και όταν τελείωσε θυμάμαι πως κλαίγοντας γυρνάω στη φίλη μου, που κι αυτή έκλαιγε, και πέφτουμε η μία στην αγκαλιά της άλλης... απ΄τις λίγες φορές που χάρηκα τόσο μια αγκαλιά...και μετά έμαθα πως έπεσαν πολλές αγκαλιές εκείνη τη στιγμή)
• All Because of You(...Ι am, φωνάζαμε, και ήταν αλήθεια.Απ' αυτό το τραγούδι και μετά επίσης σταμάτησα το κλάμμα.yep.).
• Yahweh(ακουστική version, με απίστευτα γραφικά στις οθόνες απο πίσω...θα ήταν ιδανικό κλείσιμο συναυλίας. Οι u2 είχαν όμως διαφορετική άποψη)
• Vertigo( και για δεύτερη φορά, αποφάσισαν να μας αφήσουν μ'όλη την αδρεναλίνη του τραγουδιού, με όλον τον ηλεκτρισμό, σα να ήμασταν στην αρχή της συναυλίας.Νο κούραση)

Η μάνα μου στο τέλος μου είπε πως έμοιαζα σαν ναρκομανής που μόλις είχε πάρει τη δόση του χαχ!Σε νιρβάνα...Μακάρι να νιώσετε κάποια στιγμή αυτό το συναίσθημα,σας το εύχομαι,το να βλέπεις ένα όνειρο να γίνεται πραγματικότητα μετά απο τόσα εμπόδια. Κάθε εμπόδιο σε καλό...και έχω πάααρα πολλά (και σε ποσότητα και σε ποιότητα)καλά να θυμάμαι και απ'τις τρεις ημέρες που πέρασα στη Ρώμη

PS1:Ο Adam,ο μπασίστας... άλλη μια επιθυμία μου βγήκε, ήταν πολύ θερμός με τον κόσμο, όχι όπως συνήθως!Πιο ωραίος απο ποτέ(ε εντάξει λίιγο υπερβολική, και παλιότερα υπήρξε τόσο ωραίος),μακάρι να μουν σε κείνους που έπιασε το χέρι ή έκλεισε το μάτι! Adaaaaaaaaaaaammmmmmmmm!

ps2:Αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρεις ποτέ, τα χω καταγράψει όλα!όπως επίσης υπάρχει και η συναυλία ολόκληρη σε cd,όποιος ενδιαφερόμενος σε με! :-)

All the peace and joy in MY mind...

Είναι που ψάχνεις ηρεμία... Εξάλλου το καλοκαίρι πάντα λέγανε, "άντε να ρθει για να ξεκουραστούμε". Απο τον κάματο της χρονιάς. Και ψυχικά όμως πρέπει. Βλέπεις, ο πνευματικός κάματος (για μας που η "δουλειά" μας είναι το διάβασμα) είναι συνυφασμένος με τον ψυχικό με έναν περίεργο τρόπο. Μπορεί να τραβάς πχ. άγχος για μαθήματα, και να κουράζεσαι ψυχικά. 'Η και μόνο η διάρκεια των "υποχρεώσεων" να σε κουράζει ψυχικά. (Μη με κάνετε να πιάσω το θέμα τί είναι ψυχή και τί πνεύμα δε θα τελειώσω το ποστ ούτε τον άλλο μήνα). ΟΜΩΣ. Δεν είναι μόνο αυτό που κουράζει ορισμένους απο μας ψυχικά. Μια κατάσταση πχ μπορεί να το "καταφέρει" αυτό, οι ανησυχίες πάνω σε ένα θέμα...Και έρχεται το καλοκαίρι, μαζί με τη στιγμή που λες "ΣΤΟΠ! Θελω να ξεκουραστώ. Να ηρεμήσω λίγο...Ας τα βάλω στην άκρη παροδικά". Μαζί μ' αυτά έρχεται και η σκέψη "να μπορούσα να φύγω για ένα διάστημα απο όλους και απ'τα πάντα.Αυτό ναι, θα με ηρεμούσε". Είσαι σίγουρος? Πριν απο λίγο συνειδητοποίησα. Όπως η ηρωίδα στο Breakfast at Tiffany's, το θέμα δεν είναι να κάνεις αυτή την έξοδο, αυτή την απόδραση. Γιατί στο τέλος, όπως και αυτή, στον εαυτό σου είναι που θα πέσεις. Απ'το μυαλό σου είναι που θες στη πραγματικότητα να ξεφύγεις, αυτό δημιουργεί σκέψεις,αισθήματα, θετικά ή αρνητικά. Αυτό ευθύνεται για το μέσα σου. Αν λειτουργούσε αλλιώς το μυαλό μου(/σου), θα τα βλεπες διαφορετικά τα πράγματα το πιο πιθανό, και να μην έδινες σημασία σε κάποια θέματα τόσο. Στο μυαλό μας είναι όλα...Όλα μια ιδέα είναι...Που πρέπει να την ξεπεράσουμε. Τόσο απλό.Και τόσο περίπλοκο ταυτόχρονα. Η αλήθεια είναι όμως, πως ίσως η απόδραση η παροδική να βοηθούσε να δεις καθαρότερα τα πράγματα-όταν είσαι σε απόσταση απο αυτά τα βλέπεις (μάλλον) πιο καθαρά. Το θέμα είναι, κάποτε θα επιστρέψεις. Θα κρατήσει η όποια ανανέωση? Γιατί γυρνώντας σε έναν τόπο ξανά, πιστεύω πως γυρνάς στην προηγούμενη κατάσταση που ήσουν. Τα βλέπεις πάλι απο μέσα, τα άτομα, οι καταστάσεις είναι εκεί. Θα μπορέσεις να κρατήσεις τη διαύγεια που απέκτησες? Γι' αυτό μήπως είναι καλύτερα να μείνεις εκεί που ήσουν να αντιμετωπίσεις τα πράγματα, και να ξεχάσεις τις αποδράσεις? Άλλο ένα δύσκολο πράγμα, μιας και συνεχίζεται η δοκιμασία στο έντονο επίπεδο.Ηρεμία...είναι μερικές ώρες της ημέρας,η και του διήμερου, που σε πιάνουν όλα αυτά. Μετά, αφού γίνει μια μικρή έκρηξη μέσα σου, βρίσκεις τον εαυτό σου να έχει επανέλθει στην ηρεμία τη μικρή, την όχι βαθύτερη. Και καταλαβαίνεις πως τώρα κάπως μπλοκάρονται οι σκέψεις σου, ίσως ένα είδος άμυνας. Τις νιώθεις, είναι εκεί, έτοιμες για την επόμενη φορά, αλλά αυτή τη στίγμη κάτι τις εμποδίζει να συνεχίσουν.Μυστήρια πράγματα...

Muse-Bliss

Everything about you is how I wanna be

Your freedom comes naturally.

Everything about you resonates happiness

Now I won't settle for less.

Give me all the peace and joy in your mind.

Everything about you pains my envying

Your soul can't hate anything.

Everything about you is so easy to love

They're watching you from above.

Give me all the peace and joy in your mind

I want the peace and joy in your mind

Give me the peace and joy in your mind.

Everything about you resonates happiness

Now I wont settle for less.

Give me all the peace and joy in your mind

I want the peace and joy in your mind

Give me the peace and joy in your mind

ps. πιστεύω πως κάποια στιγμή θα βρω την βαθύτερη ηρεμία, πραγματικά το πιστεύω. Ίσως είναι και το μόνο πράγμα που πιστεύω ακράδαντα... :-)

Make a wish και θα βγει...

Mια επίσκεψη, έστω και σύντομη, είναι αρκετή για να σου φτιάξει τη μέρα, γενικά τη διάθεση. Τα σχέδια ήταν διαφορετικά, αλλά τα απρόβλεπτα και τα απρογραμμάτιστα είναι τα ωραία! Έχει πόσο καιρό που σκεφτόμουν"δε μ' αναγνωρίζω. Πάααλι δε βλέπω ταινίες? Κάποτε και χωρίς ελεύθερο χρόνο έβλεπα ως και 4 τη βδομάδα. Τώρα γιατί έτσι? Και ν'αλλάξει αυτό. Κάθε βράδυ να βλέπω και μία. Και σε κείνα τα μικρά cinema που τα βλέπω ένα χρόνο τώρα να βάζουν ωραίες ταινίες, αν βάλουν κάτι καλό να πάω ένα απόγευμα, έστω και μόνη μου!". Να σου που βρέθηκε και παρέα!Έρχεται συμφοιτητρία μου που είχα καιρό να τη δω!(να σαι καλά βρε παρέα!Ξέσκασα κιόλας!)

"-Το Μακεδονικόν είδα παίζει το "Breakfast at Tiffany's".

-Πλάκα κάνεις...την έχω δει πολύ καλή ταινία!

-Δεν την έχω δει θέλω όμως να τη δω

-Ψήνεσαι να περάσουμε να δούμε τι ώρες την έχει? δίπλα είναι"

Περιμέναμε να'ναι πριβέ η προβολή, αλλά μάζεψε αρκετό κόσμο ρε συ... Η ταινία κλασσική, του 1961, εμείς την είδαμε σε έγχρωμη version( βερσιόν το προφέρουμε παρακαλώ :-p), γιατί υποψιάζομαι πως κανονικά σε ασπρόμαυρη είναι-και πόσο λατρεύω να πετυχαίνω σε κινηματογράφους ταινίες παλαιοτέρων δεκαετιών!!! Απο Edwards, με Audrey Hepburn και George Peppard για πρωταγωνιστικό δίδυμο. Ένας άνδρας μετακομίζει σε μια πολυκατοικία, και γνωρίζεται απ'τη πρώτη στιγμη με τη γειτόνισσα του, η οποία τρέχει απο όλους και απο όλα-τις παρέες της, τα καθάρματα και τα μεγάλα καθάρματα(rats and super rats) που μπλέκει για να κερδίζει χρήματα, ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό. Δε θέλει να'χει τίποτα σταθερό στη ζωή της-το σπίτι της,προσωρινό μέχρι να βρει αυτό που θα την κάνει να νιώθει ασφάλεια, το'χει χωρίς έπιπλα, και μία γάτα, που δε της δίνει όνομα γιατί δεν είναι κτήμα της. Περίεργη τύπισσα, με ένα στόρυ που στις μέρες μας έχει γίνει λίγο πολύ σύνηθες για ταινία, αλλά "ο παλιός είναι αλλιώς".

Η βραδιά συνεχίστηκε, με τελική κατάληξη μετά απο ώρες...σπίτια μας,και με μένα με την απορία ποιά ταινία να βάλω να δω. Πώς "έτυχε", άνοιξα βραδιάτικα μετά απο πολύυυ καιρό την T.V., να χαζέψω τίποτες. Και ενώ κάνω ζάπινγκ, πετυχαίνω μία απ'τις ταινίες που λατρεύω! "Τhe Sting", με πρωταγωνιστικό δίδυμο Robert Redford και Paul Newman, του George Roy Hill, του 1973. Είναι αστείο πώς πρωτοέμαθα για τη ταινία. Σ'ένα μάθημα Αγγλικών προς προετοιμασία για Lower με βάζει η καθηγήτρία μου να μάθω απ'έξω ένα απο δύο summaries ταινιών που είχε το βιβλίο. Μια παραγραφούλα το καθένα ήταν, μη φανταστείς. Η μία ταινία αυτή (η άλλη με έναν τυπά που έκανε τον πλούσιο σε μια κοπελιά και έλεγε στο τέλος το συνιστούμε σε όσους θα έχουν αυπνίες). Αnyway, μετά απο καιρό έβαλαν την ταινία μου και κόλλησα! Υπόθεση: Δύο μικροαπατεώνες στήνουν κομπίνα σε έναν μεγαλοαπατεώνα. Το (πολύ!) ωραίο της υπόθεσης είναι οτι απο κάποιο σημείο μπερδεύονται τα πράγματα, έτσι ώστε δε μπορείς να καταλάβεις ποιός τελικά στήνει την κομπίνα σε ποιόν. Γαμάτη ταινία, έξυπνο σενάριο, ή να πω καλύτερα έξυπνη κομπίνα??

ps1:Και πώς ήρθαν τα πράγματα, στο γυρισμό να πάμε κάπου αλλού απο που σχεδιάζαμε και να πετύχω γνωστούς μου (από νήπια εποχή) οι οποίοι την επομένη θα φευγαν, και τους είχα δει μόνο μια φορά μέσα σε μια ολόκληρη βδομάδα που ήταν εδώ, ενώ η οικογένεια σχεδόν κάθε μέρα τους έβλεπε. Τους αποχαιρέτησα τουλάχιστον! :-)

ps2: Απο δω και στο εξής, εφόσον οι επιθυμίες μου βγαίνουνε, αρχίζω κάνω λίστα :-p

H αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols...γκεγκε??

Sex Pistols λοιπόν κυρίες και κύριοι, την σήμερον ημέρα εν Αθήνα πόλη στα πλαίσια του Fly Beeyond Festival... Και πάλι nop παρέα, μέχρι χθες έψαχνα. Ι want to see some history...Αν δε σε θέλει, τί το ψάχνεις... Αν γίνονται όλα για ένα λόγο σ' αυτή τη ζωή, ε δε μπορώ να δω το λόγο που χάνω συναυλίες εγώ...Τέλος πάντων, λίγα λόγια για να τους τιμήσουμε εξ'αποστάσεως. Μια "μάζωξη" Βρετανών αληταράδων κάνουν συγκρότημα, και με ένα και μόνο δίσκο καταφέρνουν να φέρουν τα πάνω κάτω στη Βρετανία, να καθιερώσουν το punk στη χώρα τους (και όχι μόνο) και να γίνουν μία απ'τις μπάντες που επηρρέασαν όσο λίγες τη μουσική σκηνή. Είχαν μεγάλη αποδοχή και επιτυχία, αν και πολλές φορές τα καταστήματα αρνιόντουσαν να πουλήσουν δίσκο τους και κανάλια να τον διαφημίσουν λόγω του τίτλου τoυ(τίτλος Νever Mind The Bollocks, για τον οποίο βέβαια οι ίδιοι υποστήριζαν πως χρησιμοποιούσαν τη λέξη με μια παλιότερη της σημασία που σημαίνει "ανοησίες") και επειδή τους θεωρούσαν ως σημάδι της παρακμής της κοινωνίας... Επίσης πολλές φορές τα live τους ακυρώνονταν, είτε λόγω των φασαριών που γινόντουσαν πάντα σε αυτά είτε επειδή κοινωνικοί φορείς επενέβαιναν εκ των προτέρων, έτσι ώστε για κάποιο διάστημα να κλείνουν συναυλίες με διαφορετικό όνομα.Χαρακτηριστικά τραγούδια τους Anarchy in the U.K. και God Save the Queen. Για το τελευταίο είχε γίνει χαμός στη Βρετανία, γιατί η έξοδος του τραγουδιού συνέπεσε με τον εορτασμό των 25 χρόνων βασιλείας της βασιλισσάς της Βρετανίας, και για χρόνια (ακόμα και τώρα) λέγεται πως είναι μια προσωπική επίθεση κατά της. Οι ίδιοι έχουν δηλώσει βέβαια πως το τραγούδι ήταν επίθεση κατά της βασιλείας γενικότερα, και πως όταν έφτιαχναν το τραγούδι δε γνώριζαν πως πλησίαζε ο συγκεκριμένος εορτασμός...

I am an antichrist

I am an anarchist

Don't know what I want, but I know how to get it

I wanna destroy the passerby.

'Cause I wanna be Anarchy

No dogsbody

Anarchy for the UK

It's coming sometime and maybe

I give a wrong time stop a traffic line

Your future dream is a shopping scheme

'Cause I wanna be Anarchy

In the city

How many ways to get what you want

I use the best

I use the rest

I use the N.M.E(/enemy)

I use Anarchy

'Cause I wanna be Anarchy

It's the only way to be

Is this the M.P.L.A or

Is this the U.D.A or

Is this the I.R.A

I thought it was the UK

Or just another country. Another council tenancy

I wanna be Anarchy

And I wanna be Anarchy(Oh what a name)>

And I wanna be an anarchist(I get pissed, destroy!)

Τί περίεργος άνθρωπος....

Η διαπίστωση που είχε κάνει κάποτε μια φίλη μου απ'τη σχολή είναι πως "όλοι στη σχολή μας είναι λίγο περίεργοι, αν το σκεφτείς κάνενας δεν είναι απόλυτα φυσιολογικός! Ούτε εμείς!" Εγώ δεν ήξερα οτι ήμουν περίεργη, φέτος το' μαθα. ''Με την καλή έννοια...'', που έμπαινε μερικές φορές στο τέλος. Η αλήθεια είναι πως πάντα με αυτήν την έννοια μου το λεγαν, και περισσότερο εννοούσαν πως σε μερικές περιπτώσεις δεν είμαι και απ'τους πιο εύκολους ανθρώπους. Και γω που νόμιζα οτι ήμουν τόσο, μα τόσο φυσιολογική...Απ'τη μια χαίρομαι, φάση έχει να ξεχωρίζεις, να 'σαι λίγο διαφορετικός κι όχι μια μάζα με τους άλλους. Απ'την άλλη με προβληματίζει... Η πρώτη φορά που μου το'χαν πει ήταν πριν δύο χρόνια απο ένα "φίλο". Ξαφνιάστηκα, γιατί σ'αυτό το άτομο ταίριαζε πολύυυ περισσότερο ο χαρακτηρισμός. Δεν έδωσα σημασία, μέχρι φέτος. Και είναι όντως αλήθεια, στη σχολή μας όλοι έχουμε την παραξενιά μας. Και λέω" ε δε γίνεται, όλοι οι πέριεργοι να'χουμε μαζευτεί στη σχολή μου.τι...στο καλό(τί νόμιζες θα λεγα!? :-p)" Μετά έπιασα όλες τις παρέες μου,τα άτομα που συναναστρέφομαι...Συμπέρασμα που κατέληξα- όλοι είμαστε περίεργοι. Άλλοι λίγο, άλλοι πολύ, σε άλλους κάνει μπαμ, σε άλλους όχι. Φυσιολογικός...μεγάλη κουβέντα να το πεις πλέον.

Τhe queerest of the queer, the strangest of the strange...

Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο...

Το πιστεύω ακράδαντα απο πέρισυ. Είναι απίστευτο πόσο ΜΗ τυχαία γίνονται κάποια πράγματα, ίσως και τα περισσότερα, ίσως και όλα στη ζωή μας, και απλά δε το παίρνουμε χαμπάρι. Πάρε τη ζωή μου και δες την. Κέρδισα μια χρονιά, που σημαίνει οτι πάντα θα' πρεπε να 'μαι μια τάξη μικρότερη απ' αυτή που ήμουν. Πάντα το ήξερα. Και κάθε φορά που άλλαζα πόλεις, σχολεία, παρέες, μετά απο κανα δυό χρόνια κοίταζα τα παιδιά της τάξης που "θα'πρεπε να είμαι". Πόσο αταίριαστη μου φαινόταν η παρέα μαζί τους... Μπορεί να μου φαινόταν έτσι επείδή τα δεδομένα της ζωής μου ήταν διαφορετικά. Αλλά πάντα ένιωθα χαρούμενη που "γλίτωνα" απο τέτοιες τάξεις και παρέες, και που ήμουνα με τις παρέες που "είχα δέσει" τόσο... Αν δεν ήμουν στις παρέες που ήμουν δε θα΄χα ζήσει εμπειρίες που έζησα, και δε θα'μουν το άτομο που είμαι τώρα-ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ήθελα μια σχολή για 2 χρόνια. Δε παιρνούσα σ'αυτή. Σκεφτόμουν να ξαναδώσω. Μίλησα όμως με άτομα που μου έδειξαν πως μια άλλη σχολή, όπως αυτή που είμαι τώρα, θα με ωφελούσε περισσότερο απο κείνη. Αποτέλεσμα ούτε καν να τη δηλώσω τη πρώτη. Πήγα στη σχολή. Την πρώτη μέρα "έτυχε" να κάτσω πίσω απο μια κοπέλα, που με τον καιρό γίναμε αχώριστες. "Έτυχαν" έτσι τα μαθήματα, τα πράγματα και οι έξοδοι που γνώρισα άτομα που γεμίζουν τη ζωή μου με έναν πολύ ωραίο τρόπο. Την πρώτη βδομάδα κιόλας των μαθημάτων, "έτυχε" να είναι η συναυλία των muse, που δεν την έχανα σε καμιά περίπτωση, με αποτέλεσμα να χάσω σχεδόν μια ολόκληρη μέρα γεμάτη απο μαθήματα που έπρεπε να γραφώ. Έτσι ώστε να πάω στους εναλλακτικούς καθηγητές των ίδιων μαθημάτων τις επόμενες μέρες, και να ανακαλύψω αργότερα πως γλίτωσα "περιπτώσεις-καθηγητές" και έπεσα πάνω σε πολύ καλούς στον τομέα τους.

Υπάρχει όμως και ή άλλη πλευρά της θεωρίας. Αυτή που για παράδειγμα, αργείς σε ένα ραντεβού. χάνεις ένα λεωφορείο και παίρνεις το επόμενο, και μπαίνεις απο μια συγκεκριμένη πόρτα του λΑΟφωρείου, έτσι ώστε πέφτεις σε άτομο που είχες πολύ καιρό να το δεις και το είχες πεθυμήσει. Αν ήμουν εκείνη τη στιγμη στην ώρα μου, ή έμπαινα απο μπροστινή πόρτα, δε θα το έβλεπα ποτέ το άτομο αυτό. Για να μη θέσω πιο σοβαρές πτυχές, όπως η αποφυγή ατυχημάτων. Ή και το αντίθετο.

"Κάθε εμπόδιο για καλό"... και αυτό ισχύει και ταιριάζει με τη θεωρεία. ΚΑΘΕ εμπειρία που έχω ζήσει, ακόμα και αν δεν ήταν καθόλου καλή, είχε ως αποτέλεσμα να μου γίνει μάθημα, να γίνω πιο δυνατή, να πω μετά απο καιρό "α κοίτα τελικά, καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα, γιατί τώρα έγινε αυτό και αυτό, και γιατί τώρα ξέρω εκείνο και το άλλο".

Αισιοδοξία θα το πείτε? Γιατί όχι? Απ'τα πράγματα που θέλω για τον εαυτό μου, είναι να'μαι υγιής,αισιόδοξη και ήρεμη. Κατά συνέπεια ευτυχισμένη. Αν εξασφαλίζω αυτά τα τρία, η ευτυχία είναι κάτι πολύ εύκολο τότε. Η αισιοδοξία όμως δεν είναι ένα θέμα εύκολο. Είναι κάτι που λέω οκ, το'χω. Και μια μέρα να ξυπνήσω και απ'τη στιγμή που θ' ανοίξω τα μάτια μου να αναρωτιέμαι "που πήγε σήμερα??" μέχρι τη στιγμή που θα ξανακοιμηθώ. Χωρίς λόγο ιδιαίτερο.Απλά έτσι ξύπνησα.

Αισιοδοξία... μερικές μέρες (όπως οι τελευταίες) είμαι καλά, επειδή καταφέρνω και κρατάω άδειο το μυαλό μου, (σχετικό είναι βέβαια αυτό, πώς γίνεται ένας άνθρωπος να μη σκέφτεται καθόλου και τίποτα!? :-D ) κι επειδή όποτε δεν είμαι καλά "τυχαίνει" να βρίσκομαι ή να μιλάω ή να με θυμούνται άτομα πολύ κοντινά σε μένα, άσχετα με το γεγονός αν μιλάμε συχνά ή όχι, ή αν βρίσκονται κοντά μου ή όχι...(ευτυχώς για μένα. Είμαι τόσο ευγνώμων γι' αυτό ακόμα κι αν δε το λέω τις περισσότερες φορές!) Ο Rousseau, Γάλλος φιλόσοφος του 18ου αιώνα, υποστήριζε πώς απο τότε που ο άνθρωπος άρχισε να σκέφτεται έγινε δυστυχισμένος, και πως ο πρωτόγονος άνθρωπος ήταν μακράν πιο ευτυχισμένος απο τον "σύγχρονο". Σκέφτεται το παρελθόν, αναπολεί, στεναχωριέται. Σκέφτεται το παρόν, δε του αρέσει, στεναχωριέται. Σκέφτεται το μέλλον, το οποίο είναι αβέβαιο, στεναχωριέται. Τς, τς, άνθρωπος σου λέει μετά. Εγώ δε θα πω μη σκέφτεστε( αν και σε μένα πιάνει αυτό, μιας και αποδεδειγμένα στα χειρότερά μου είμαι όταν σκέφτομαι πολύ κάποιες καταστάσεις). Ε νομίζω πως το τελευταίο "τυχαίο" συμβάν μου "έδειξε" για ποιό λόγο έγινε. Απ'την άλλη, μπορεί να κάνω και λάθος, και να μάθω μετά απο ώρες,μέρες ή μήνες τον πραγματικό λόγο που "έγινε"...

ps. σε καμιά απολύτως περίπτωση δεν είμαι μοιρολάτρισσα. Ο καθένας θα πρέπει να κυνηγάει τη τύχη του και τη ζωή του, όχι όμως σε υπερβολικό βαθμό. Τότε θα 'χει τα αντίθετα αποτελέσματα. Εκ πείρας. Όμως μου κάνει εντύπωση πώς έρχονται καμιά φορά τα πράγματα, οι άνθρωποι, οι καταστάσεις, οι συγκυρίες... Μπορεί στο κάτω κάτω και εμείς να τα προκαλούμε. Μια σκέψη μόνο...

8 Ιουλίου...

...και αλλιώς την είχα φανταστεί (και) αυτήν τη μέρα. Την είχα φανταστεί με εμένα (και όχι μόνο) στο χώρο του terra vibe, για να απολαύσω offspring, siouxsie, deus, the gossip, και abbie gale. Για να είμαι ειλικρινής, για τους offspring ενδιαφέρομαι κυρίως. Έχω αναφερθεί σ' αυτούς και σε παλιότερο post, αυτή η punk μπάντα ανακαλείται στη μνήμη μου απο τότε που πήγαινα δημοτικό, και τα μεσημέρια έβλεπα μια εκπομπή με "ξένα" τραγούδια, και μου άνοιξε ορίζοντες σε σχέση μ' αυτά που άκουγα μέχρι στιγμής. Τους γνώρισα απο το "Αmericana" album και μετά, με τραγούδια όπως Pretty Fly(For a White Guy), Why Don't You Get a Job? , και πιο αργότερα απο επόμενο δίσκο τους με το Original Prankster, αν και άτομα που τους ζήσανε μου λένε πως ο δίσκος τους Smash ήταν το masterpiece τους, και με τραγούδια όπως το Self Esteem και το Come out and Play(Keep'em Seperated) είναι απολύτως κατανοητό. Tους γούσταρα ως μικρό και τους γουστάρω ακόμα περισσότερο τώρα. Η αλήθεια είναι οτι ήθελα πολύ να πάω απο την πρώτη στιγμή που το'μαθα, αλλά δεν έκατσε. Καθόλου όμως....Τεσπα. Εναποθέτω τις ελπίδες μου σε κάτι μελλοντικό, αν και πάντα θα έχω μια γεύση πίκρας απ' αυτή που έχασα, όπως συμβαίνει κάθε φορά που αναπολώ τέτοιες χαμένες ευκαιρίες. Και είναι ακόμα ξημερώματα, προλαβαίνω να πάρω το πρώτο τρένο και να πάω μόνη μου.

ps: εξ΄όυ και τα video που έβαζα επί μια βδομάδα στα προτεινόμενα video. Λένε πως αν θες κάτι πολύ τελικά γίνεται. Δεν το θελα τόσο πολύ τελικά?Το μισώ πραγματικά όταν γίνεται αυτό... God-dam...

Uno dos tres cuatro cinco, cinco seís :-( οcho τελικά φίλε μου...

H Έβδομη Σφραγίδα (Det sjunde inseglet)

Το 'χε παίξει πέρισυ κρατικό κανάλι, αλλά νύσταζα και δε καταλάβαινα τίποτα, γι' αύτό την παράτησα για άλλη φορά. Τί βλακεία! Έκτοτε την έψαχνα να τη δω, να τη βρω, να τη κατεβάσω (και η αλήθεια είναι οτι την βρήκα, αλλά θυμήθηκα πως μου έληξε το antivirus). Και βλέπω τις προάλλες, στη Βουλή (ε μα, όταν μιλάω εγώ να μ'ακούτε πως αξίζει τον κόπο αυτό το κανάλι) πως Παρασκεύη θα την έπαιζε. Έκλεισε απο τότε το βράδυ της Παρασκεύης, δεν υπήρχε περίπτωση να το ξανάχανα. Αυτή τη φορά ήμουν σε καλή κατάσταση ύπνου για να την ευχαριστηθώ. Με μια λέξη- Ε ΠΙ ΒΛΗ ΤΙ ΚΗ. Υπέροχη, κλασσική ταινία, με κλασσικές μορφές, και κλασσικές πλέον σκηνές, σε σκηνοθεσία Ingmar Bergman.

Η υπόθεση έχει ως εξής: Ένας ιππότης γυρνάει μετά απο χρόνια στη πατρίδα του. Όμως εκεί τον επισκέπτεται ο Θάνατος που γυρεύει να του πάρει τη ζωή. Ο ιππότης τον προκαλεί σε μια παρτίδα σκάκι: όσο παίζουν, ο ιππότης θα ζει,και αν νικήσει τη παρτίδα ο Θάνατος θα του χαρίσει τη ζωή. Παράλληλα ο ιππότης συνεχίζει το ταξίδι προς το σπίτι του, με συντροφιά, η οποία με τον καιρό μεγαλώνει. Ο ιππότης χρείαζεται την παράταση για να βρεί επιτέλους την αλήθεια, γύρω απο την ύπαρξη, το κενό, αλλά και την ύπαρξη ή μη του Θεού, σε μια χώρα που μαστιζόταν απο τη πανούκλα.

Θέτει μερικά καίρια ερωτήματα γύρω απο τη θρησκεία, και θα μπορούσα να πω αποκαλύπτει πράγματα για την τότε μορφή της, εν συνεπεία και τη τωρινή της (βλ. σκηνή στην εκκλησία και τον διάλογο ανάμεσα στον ζωγράφο του εσωτερικού ενός ναού και στον ιπποκόμο του ιππότη).

Ατάκες που είναι μία και μία, και δίνει μια σαφή εικόνα γενικά γύρω απο την ανθρώπινη συμπεριφορά. Αν δεν την έχετε δει, δείτε τη δείτε τη δείτε τη δείτε τη! Εγώ σίγουρα θα την ξαναδώ,και κάτι μου λέει αρκετές φορές...

Kαλοκαιρινή βροχή...

...αργά το βράδυ. Απρόσμενα. Αλλά πάντα ευπρόσδεκτα. Κι έβρεξε για τα καλά. Μου ΄λειψε,την ευχαριστήθηκα όσο τίποτε άλλο σήμερα.Μετά απο μια δύσκολη μέρα, βγαίνω απ'το δωμάτιο και πρώτα την μύρισα.Βγήκα στο μπαλκόνι όλο ελπίδες αλλά τίποτα, και ο ουρανός ψιλο-νορμαλ. Ώσπου παρατήρησα τις αστραπές. Πήρα θέση,και μετά απο λίγο άνοιξαν οι ουρανοί. Άνεμοι, βροντές, αστραπές, κεραυνοί, και βροχή απ'τις δυνατές, όπου αν προσπαθήσεις να πας έστω από τη μια πλευρά στην άλλη ενός δρόμου έχεις γίνει μουσκίδι. Εκείνη την ώρα έβγαλε και ψύχρα,και με τον άνεμο που ήρθε κι έδεσε με τη δυνατή βροχή ήταν αδύνατο να μείνεις καν με ανοιχτή μπαλκονόπορτα, γινόσουν μούσκεμα. Οι δρόμοι λίμνιασαν πάντως...Ελπίζω κι αύριο να'ναι έτσι, να μπορέσω να βολτάρω επιτέλους πρωί να με δει και λίγο η μέρα, γιατί με τη ζέστη που είχε ήταν καθαρά τρέλλα να το τολμήσω.

Ίσως την αποπλύνει

Μη φοβάσαι πια

την καλοκαιριάτικη βροχή

τις νύχτες που ξυπνάς

απ'τον βαθύ των φύλλων ψίθυρο.

Κλείσε τα μάτια μόνο καλύτερα,

κι άνοιξε κείνη την καρδιά σου.

Ίσως την αποπλύνει η καταιγίδα.

Γιώργος Ιωάννου

(απο τη συλλογή Ηλιοτρόπια)

(Θεσσαλονικιός πεζογράφος, ποιητής κ.λ.π., τον ανακάλυψα τυχαία στο περισυνό βιβλίο Λογοτεχνίας Κατεύθυνσης, αν και δεν ήταν στην ύλη. Μου άρεσε η γραφή του, αν και είχα διαβάσει μερικά πεζά του μόνο. Πάντως από ένα σχετικό κείμενό του που διάβασα και αυτό το ποιήμα, κατάλαβα πως σα Θεσσαλονικιός ξέρει να εκτιμάει βροχές, ομίχλες και λοιπά ωραία φαινόμενα)