Singles

Δε μπορώ να πω πως είναι από τις κορυφαίες ταινίες που έχω δει, αλλά υπάρχει κάτι σε αυτήν που απ'τη πρώτη στιγμή με κέρδισε. Μην είναι η αποτύπωση της grunge σκηνής και εποχής που μου έκανε κλικ; (γιατί μεγάλωσα τη δεκαετία του '90, χωρίς να την προλάβω, και έχω την εντύπωση πως μέσα μου έχουν μείνει εκείνα τα πρότυπα του ενήλικα που έβλεπα_ξέρεις, σκέψεις όπως "όταν μεγαλώσω θα είμαι/θα ζήσω σαν κι αυτούς"_ -από το στυλ και το ήθος ως και την προσέγγιση εκείνης της γενιάς _hard to explain_). Μην είναι που γαλουχήθηκα με τη σειρά Friends; (κι απ' ότι έμαθα η ταινία αυτή στάθηκε η αφορμή για να εμπνευστούν τη σειρά). Ή μήπως που είναι εύκολο να ταυτιστείς με τους ήρωες; Όπως και να το πάρεις, από το σενάριο ως το soundtrack και το στυλ, την έχω αγαπήσει.

Printemps

Charlie Chaplin with Olive Ann Alcorn, Edna Purviance, Willie Mae Carson,  and Helen Kohn  as the "Nymphs" in  Sunnyside (1919)

Vincent

Vincent Cassel et Vincent van Gogh

Excusez-moi, αλλά είμαι η μόνη που βλέπει την ομοιότητα; Να ελπίζω σε μια προσεγμένη και ατμοσφαιρική (αλλά πάντα πιστή) μεταφορά της ζωής του δεύτερου από τον πρώτο;

One Week (1920)

Τι έχει να μας πει αυτή η ταινία του '20;

Ζευγάρι νεόνυμφων δέχεται ως δώρο ένα φορητό σπίτι (κι όχι δε μιλάμε για τροχόσπιτο, αν και σε κάποια φάση γίνεται σχεδόν!), το οποίο αναλαμβάνουν και να στήσουν. Είναι που είναι αδαείς στο θέμα του νοικοκυριού (καρφώνουν τα χαλιά στο πάτωμα, δε μπορούν να ανοίξουν ούτε ένα μπουκάλι γάλα), υπάρχει και ένας νεαρός, ερωτευμένος με την κοπέλα και απογοητευμένος με το γάμο, που βάζει κι αυτός το χεράκι του να μη στεριώσει... το σπίτι και ο γάμος. Παρ' όλα αυτά ο έρωτας τον νεονύμφων θα επιβιώσει απο Παρασκεύες και 13, καταιγίδες, ανέμους και... τραίνα. Το σπίτι πάλι όχι.

Πρωταγωνιστές ο Buster Keaton, η Sybil Seely και ο Joe Roberts.
Κρατάει 20 λεπτά, και είναι διαθέσιμο στο youtube με τη μουσική του υπόκρουση.

Η γλύκα του ζευγαριού είναι αρκετά έντονη ώστε να με έχουν πείσει πως το πρώτο μου σπίτι δε θα νοείται χωρίς κάγκελα που γέρνουν και πόρτα εισόδου στον πρώτο όροφο.

Πρόλογος θεματικής ταινιών -παλιές ταινίες

Ξεκαθαρίζω και δηλώνω ότι αγαπώ τις ταινίες και τον κινηματογράφο. Από παλιότερες αναρτήσεις δε γίνεται να μη το 'χετε καταλάβει. Κι εδώ δε γίνεται να μη πω ότι λατρεύω και καινούριες και παλιές. Ακόμα και παλιές τύπου δεκαετίας 1910 και διάρκειας 10 λεπτών. Ελάχιστοι θα καταλάβουν τι βρίσκω σ'αυτές τις παλιατζούρες, και στο άκουσμα "παλιές ταινίες" σκέφτονται του 2000. Κι αλήθεια, πως να εξηγήσεις σε κάποιον πόσο μπροστά της εποχής του ήταν το "A trip to the Moon (Le Voyage dans la Lune)" του 1902 (αλλά και πόσο μαγικό, ακόμα και σήμερα), και πως να εξηγήσεις, εξαιρώντας τις καμιά φορά αστείες ερμηνείες του βωβού κινηματογράφου στο "Nosferatu" του 1922, την ανατριχίλα που νιώθεις όταν ο Nosferatu ανεβαίνει τη σκάλα δεν την έχεις ξανανιώσει σε ταινία τρόμου;

Πρέπει άραγε να γεμίζεις μια ταινία με διαλόγους για να παρακολουθήσεις τη ροή της ταινίας, και για να νιώσεις τα συναισθήματα του πρωταγωνιστή; Και επειδή έχει γυριστεί μια ταινία τουλάχιστον 50 χρόνια πριν, δε μπορεί να είναι ένα οπτικό, ηχητικό και σεναριακό αριστούργημα, και πολλές φορές να παραμένει ακόμα επίκαιρη; Προσωπικά δε μπορώ να ηρεμήσω στη σκέψη ότι υπάρχουν ταινίες αριστουργήματα και δεν τις έχω ακούσει ποτέ επειδή θεωρούνται ξεπερασμένες-τη στιγμή μάλιστα που δεν είναι! Γι'αυτό θα αρχίσω να γράφω για ταινίες που μου κάνουν εντύπωση, ακόμα και κάποιες παλιές (εκεί ήθελα να καταλήξω). Έχει χρονικά πλαίσια η μαγεία;;

Ανακεφαλαίωση

Blogάκι μου,

Καλη χρονιά! Είχα καιρό να σε πιάσω στα χέρια μου αλλά είχα καλούς λόγους. Κι όπως και να'χει τώρα είμαι εδώ. Τι έγινε όσο έλειπα?
Έκανα ένα σύντομο ταξιδάκι Ολλανδία, και πέραν του ότι θέλω κάποια στιγμή πλέον να πάω να ζήσω εκεί μόνιμα, όταν γύρισα με βρήκα πιο ανανεωμένη. Σα να μου άνοιξε καινούριους ορίζοντες, καινούρια point of view. Δέθηκα λίγο περισσότερο με άτομα που μπήκαν πρόσφατα στη ζωή μου και που συνειδητοποίησα οτι τα θέλω περισσότερο μέσα σ'αυτή. Έζησα κι επιτέλους γιορτές με χιόνια, και αργότερα με βόλτες και πολλές ταινίες..
Μετά μπήκε το νέο έτος. Στην αρχή λίγο περίεργα και για μένα και για πολλούς, αλλά μετά ήρθε στα ίσια του. Ακόμα και όρεξη για τη σχολή ξαναβρήκα, γενικά μου έφερε πολύ ενέργεια αυτή η αλλαγή. (Ίσως να ευθυνόταν λίγο και η Ολλανδία αλλά δε μπορώ να το πω με σιγουριά).
Μια μέρα έκανα βόλτα και ενώ ήμουν χαμένη στις σκέψεις μου θυμήθηκα πόσο καιρό έχω να πάω να πάρω ενα cd και να το λιώσω. Ακόμα και στο mp3 μου είχα πόσο καιρό να βάλω μπαταρίες. Ουπς! Ξανάπιασα τα τελευταία arctic monkeys kai kasabian και κατάλαβα πως τελικά και οι kasabian βγάλαν ακόμα έναν πολύ ωραίο δίσκο. Όχι οτι δε μ'αρεσε απ'την αρχή, απλά είχα στο μυαλό μου πως δεν είναι αντάξιο των προηγούμενων. Βασικά ακόμα δεν έχω βγάλει πόρισμα...λίκο ακόμα καιρό δώστε μου.
Επίσης..έγινα 20. Λίγο επεισοδιακά, μιας και δε τ θυμήθηκαν πολλοί. Αλλά εγώ πάντα το κορόιδευα αυτό. "Ε ξέχασε μια ημερομηνία, και?". Με έριξε όμως. Χαζομάρα μου το ξέρω. Βγήκε λίγο η μελαγχοΛΙΑ εκείνη την ώρα, θυμήθηκα και παλιές εποχές, αλλά την έστειλα απο'κει που ήρθε ;-) Εξάλλου το φινάλε με δικαίωσε και με το παραπάνω.
Αν βλέπω διαφορά στη δεκαετία των 20? Ναι αρκετές, δεν είμαι η Λία που ήμουν. Μια πιο βελτιωμένη και μεγαλύτερη έκδοση.
Τι άλλο? Α. Έχω να σου πω κάτι, αλλά δε το χω πει ακόμα πουθενά αλλού. Ένα βράδυ που ξενυχτουσα με πρησμένα μάτια κάνοντας εργασία, έκανα μόνο ένα διάλειμμα στισ 6 τα ξημερώματα (την έδινα το πρωί, μη νομίζεις οτι στρώθηκα γι'άλλο λόγο). Που λες σ'αυτό το διάλειμμα είχα την περιέργεια να ψάξω πόσο κοστίζουν οι πτήσεις απο δω για Αφρική. Πρώτη φορά στη ζωή μου που μου ρθε αυτό το πράγμα. Θυμήθηκα πως ο μόνος λόγος που ήθελα να γίνω γιατρός ήταν για να γραφτώ στους Ιατρούς Χωρίς Σύνορα. Και μου ρθε η ιδέα του εθελοντισμού. Ε και το ψαξα αρκετά (ήταν μεγάλο διάλειμμα, το δικαιούμουν άλλωστε) και έχω σχεδόν αποφασίσει μετά τη σχολή να γραφτώ σε ένα τέτοιο πρόγραμμα εθελοντισμού. Εχει να προσφέρει απίστευτες εμπειρίες και ψήνομαι αρκετά όπως κατάλαβες. Αυτά μεταξύ μας...Ακόμα είναι φρέσκια ιδέα ας ωριμάσει και λίγο με το καιρό.
Αυτά προς το παρόν σου υπόσχομαι θα σε ξαναγράψω πιο σύντομα.
ps1. με αυτά και με τ'αλλα ξαναείδα το Constant Gardener (επίμονος κηπουρός). Πόσο λυπητερή, σοκαριστική ταινία αλλά και πόσο τη λατρεύω!
ps2.Απορώ πόσο νόημα θα βγάζω αύριο απ'αυτό το κείμενο όταν το ξαναδιαβάσω..Σόρυ :-)

Blut ist lieben...

Ανέκαθεν είχα ένα κρυφό θαυμασμό για τα βαμπιρ. Ασκούσαν πάνω μου μια γοητεία παράξενη -εξάλλου, κάθε τι υπερφυσικό μου προξενούσε τη περιέργεια και το δέος-. Tαινίες, βίντεο κλιπ, βιβλία, παιδικά, που μ'έκαναν να αγαπήσω αυτούς τους σκοτεινούς καταραμένους χαρακτήρες. Έχω ακούσει πως αυτά τα όντα είναι δημιούργημα της εκκλησίας, για να φοβίσει τον κόσμο να πηγαίνει στα νεκροταφία, σε μια εποχή που οι νεκροί κρατούνταν ακόμα και στο σπίτι, για να δώσουν έμφαση στο γεγονός της Ανάστασης και στη διαφορά νεκρών και ζωντανών. Αλλά έχω διαβάσει πως παρόμοιοι μύθοι υπήρχαν σε πολλές γωνιές της γης απ'τα αρχαία χρόνια. Εμπνεύστηκα για το συγκεκριμένο ποστ μετά απο ένα άρθρο που διάβασα:

<<Τα βαμπίρ υπάρχουν -Πηγή: Sky News - 13/03/2009

Το κρανίο της γυναίκας - βαμπίρ. Πηγή: Sky News

Ιταλοί ερευνητές πιστεύουν πως ανακάλυψαν στη Βενετία τα λείψανα γυναίκας βαμπίρ που είχε ταφεί με ένα τούβλο στο στόμα της για να μην επιτεθεί στα θύματα της πανώλης που σάρωσε την πόλη τον 16ο αιώνα.

Ο Ματέο Μπορίνι ανθρωπολόγος από το πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας δήλωσε πως η ανακάλυψη αυτή στο μικρό νησί Λαζαρέτο Νουόβο ενισχύει την μεσαιωνική άποψη ότι τα βαμπίρ βρίσκονταν πίσω από τις επιδημίες, όπως ο Μαύρος Θάνατος (πανώλη) που εμφανίστηκαν στην Ευρώπη την εποχή εκείνη, προκαλώντας εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς.

"Είναι η πρώτη φορά που η αρχαιολογία καταφέρνει να αναπαραστήσει την τελετουργία του εξορκισμού ενός βαμπίρ. Αυτό μας βοηθά να εξηγήσουμε το μύθο των βαμπίρ", επισημαίνει ο Μπορίνι.
Ο σκελετός βρέθηκε σε ένα μαζικό τάφο θυμάτων της πανώλης το 1576 στο νησί αυτό στο οποίο έστελναν όσους είχαν προσβληθεί από την ασθένεια. Την εποχή εκείνη πολλοί πίστευαν πως για την διάδοση των επιδημιών στην Ευρώπη ευθύνονταν τα βαμπίρ, επειδή δεν μπορούσαν να κατανοήσουν πλήρως την αποσύνθεση των πτωμάτων, εξηγεί ο ανθρωπολόγος. Οι νεκροθάφτες έβρισκαν σορούς στις οποίες συνεχιζόταν η ανάπτυξη των μαλλιών, αίμα έρεε από το στόμα τους, και το σάβανο με το οποίο ήταν τυλιγμένο το πτώμα είχε αποσυντεθεί στην περιοχή του στόματος από τα βακτήρια που υπήρχαν στη στοματική κοιλότητα, αποκαλύπτοντας τα δόντια, με αποτέλεσμα να θεωρούν ότι είναι ζωντανοί – νεκροί. "Για να εξοντώσεις το βαμπίρ πρέπει να βάλεις στο στόμα του κάτι που δεν τρώγεται. Είναι πιθανόν να υπάρχουν και άλλα πτώματα με τούβλα ανάμεσα στα δόντια, όμως αυτό είναι το πρώτο που ανακαλύφθηκε", καταλήγει ο Μπορίνι.>>

Άργησα να συνειδητοποιήσω τι ήταν αυτό που μ'άρεζε τόσο στο video και στον Corgan (πέρα απ'το τραγούδι), ώσπου τον παρατήρησα καλύτερα.

Ava Adore- Smashing Pumpkins

H 'Αμαξα Φάντασμα (Körkarlen)

Τελευταία νύχτα του 2008, και θυμήθηκα μια απίστευτη ταινία (απίστευτα παλιά) του 1921, που παρακολούθησα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου φέτος. Το κορυφαίο του όλου θέματος ήταν πως κάτω απο την οθόνη κάτι παλικάρια, οι Good Luck Mr. Gorsky & Eventless plot παίζαν live μουσική, έδιναν την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που απαιτούσε η ταινία. Η υπόθεση της ταινίας τώρα:

Η Εντίτ, εργάτρια του Στρατού της Σωτηρίας, βρίσκεται στο νεκροκρέβατό της επιθυμώντας διακαώς να δει για τελευταία φορά τον Ντέιβιντ Χολμς, τον οποίο δεν έπαψε ποτέ να προσπαθεί να εξιλεώσει. Ο Χολμς βρίσκεται σ’ένα νεκροταφείο και τα πίνει μαζί με άλλους δύο, εξιστορώντας το θρύλο που θέλει τον τελευταίο άνθρωπο που πεθαίνει την παραμονή της Πρωτοχρονιάς να περνάει την επόμενη χρονιά οδηγώντας την άμαξα-φάντασμα που χρησιμοποιεί ο Θάνατος για να μεταφέρει τις ψυχές. Ο Χολμς γελά με το θρύλο–ακριβώς όπως γελάει και με κάθε σύσταση που του έχει γίνει στη γεμάτη εκούσια αμαρτία ζωή του– όμως όταν καταρρέει και πεθαίνει ακριβώς πριν τα μεσάνυχτα, έρχεται αντιμέτωπος με μια κρίση κι ένα καθήκον που δε μπορεί ν’ αποφύγει ή να σαρκάσει... (απο το site του 49ου Φεστιβάλ)Δε ξέρω αν όντως αληθεύει πως υπάρχει σε κάποια χώρα αυτή η αντίληψη, εγώ τη βρήκα όμως άκρα ενδιαφέρουσα, πέρα απο τη κοινή που έχουμε πως οτι κάνεις τη πρώτη νύχτα της καινούριας χρονιάς θα το κάνεις όλο το χρόνο (τί γελοία αυτή!). Η ταινία ήταν υπέροχη, και στην έκδοση που είδα δεν ήταν απλά ασπρόμαυρη, αλλά είχαν χρησιμοποιηθεί τρείς διαφορετικές χρωματικές λήψεις : μπλε-μαύρο για τις σκηνές που είχαν να κάνουν με θάνατο, κίτρινο-μαύρο για τις σκηνές που διαδραματίστηκαν στο παρελθόν ή στο παρόν, και κόκκινο-μαύρο για τις σκηνές που είχε περάσει ο Holms με τους φίλους του σε μεθύσια (ή τουλάχιστον έτσι θυμάμαι). Δημιουργός ο Σουηδός Victor Sjöström ( Βίκτορ Σγιέστρεμ), σε σκηνοθεσία, σενάριο και στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το ίδιο site αναφέρει πως "Οι ταινίες του χαρακτηρίζονταν για την ευαισθησία των ερμηνειών τους και την εκπληκτική φωτογραφία τους", και δεν έχω παρά να συμφωνήσω.
Την απόλαυσα ως εκεί που δεν πήγαινε, θυμάμαι είχε πάρα πολυ κόσμο και είχα καθήσει σε σκαλάκια, τη χαρά μου που βρήκα εισιτήριο για τέτοια προβολή με live μουσική, και τη διακοπή ρεύματος που είχε ως αποτέλεσμα να βυθιστούμε για κάμποσο στο σκοτάδι και στην ησυχία (κι όμως τα παιδιά συνέχισαν απο κει που σταμάτησαν απτόητοι, εύγε). Ωραία πράγματα...!
Ps. Προσέξτε μου αυτές τις μέρες στους δρόμους και γενικά, δε θα θελα να κουβαλάτε μια τέτοια άμαξα για έναν ολόκληρο χρόνο ;-)

Rear Window (Σιωπηλός Μάρτυρας)

...και σήμερα είχα την απίστευτη ευτυχία να παρακολουθήσω σε cinema μια παλιά ταινία του 1954 αν δεν κάνω λάθος, του Alfred Hitchcock. Ωραίο στόρυ σκηνοθετημένο απο τον maitre του είδους, που αν μη τι άλλο με απλό και λιτό τρόπο ξέρει να σε κρατάει σε αγωνία, ειδικά αν δε ξέρεις τι γίνεται παρακάτω. Η ιστορία έχει ως εξής: ένας φωτορεπόρτερ έχει σπάσει το πόδι του, και μη μπορώντας να κάνει τίποτε άλλο για να περάσει την ώρα του βρίσκει διέξοδο στο παράθυρο όπου πάρατηρεί τις διαφορετικές ζωές άλλων ενοίκων. Ώσπου ένας αρχίζει να του κινεί την υποψία πως έχει καθαρίσει την ίδια του τη γυναίκα, και αρχίζει πλέον και τον παρακολουθεί ώστε να βρει αποδεικτικά στοιχεία για να καλέσει την αστυνομία. Βοηθός του γίνεται η κοπέλα του, η οποία είναι απ'τα λίγα άτομα που τον πιστεύουν, και θα μπει ως και στο σπίτι του "δολοφόνου" για να βρει στοιχεία. Φυσικά ο τύπος θα γυρίσει για να τη βρει μέσα και μετά παίρνουν άλλη τροπή τα πράγματα....

Μ'άρεσε σα ταινία, μ' άρεσαν οι ερμηνείες, και μ' άρεσε που με κρατούσε σε αγωνία, χωρίς να έχει Την τρομακτικότατη μουσική ή Τη σκηνή που τρομάζεις επειδή σε αιφνιδιάζει. Νiiiiicee. Πρωταγωνιστές ο James Stewart , Grace Kelly και ο Raymond Burr ως ο ύποπτος.

ps1. Όσο σκέφτομαι πως παλιά είχα γράψει την επιθυμία μου να παίζονται παλιές καλές ταινίες σε μεγάλη οθόνη και τώρα το ζω, κάτι παθαίνω!!!

ps2. είχα δει πέρισυ μια ταινία σα remake αυτής, ονόματι disturbia. Καλή ήταν απ'όσο θυμάμαι, είχαν βάλει "περισσότερη αγωνία" μέσα:-p

Make a wish και θα βγει...

Mια επίσκεψη, έστω και σύντομη, είναι αρκετή για να σου φτιάξει τη μέρα, γενικά τη διάθεση. Τα σχέδια ήταν διαφορετικά, αλλά τα απρόβλεπτα και τα απρογραμμάτιστα είναι τα ωραία! Έχει πόσο καιρό που σκεφτόμουν"δε μ' αναγνωρίζω. Πάααλι δε βλέπω ταινίες? Κάποτε και χωρίς ελεύθερο χρόνο έβλεπα ως και 4 τη βδομάδα. Τώρα γιατί έτσι? Και ν'αλλάξει αυτό. Κάθε βράδυ να βλέπω και μία. Και σε κείνα τα μικρά cinema που τα βλέπω ένα χρόνο τώρα να βάζουν ωραίες ταινίες, αν βάλουν κάτι καλό να πάω ένα απόγευμα, έστω και μόνη μου!". Να σου που βρέθηκε και παρέα!Έρχεται συμφοιτητρία μου που είχα καιρό να τη δω!(να σαι καλά βρε παρέα!Ξέσκασα κιόλας!)

"-Το Μακεδονικόν είδα παίζει το "Breakfast at Tiffany's".

-Πλάκα κάνεις...την έχω δει πολύ καλή ταινία!

-Δεν την έχω δει θέλω όμως να τη δω

-Ψήνεσαι να περάσουμε να δούμε τι ώρες την έχει? δίπλα είναι"

Περιμέναμε να'ναι πριβέ η προβολή, αλλά μάζεψε αρκετό κόσμο ρε συ... Η ταινία κλασσική, του 1961, εμείς την είδαμε σε έγχρωμη version( βερσιόν το προφέρουμε παρακαλώ :-p), γιατί υποψιάζομαι πως κανονικά σε ασπρόμαυρη είναι-και πόσο λατρεύω να πετυχαίνω σε κινηματογράφους ταινίες παλαιοτέρων δεκαετιών!!! Απο Edwards, με Audrey Hepburn και George Peppard για πρωταγωνιστικό δίδυμο. Ένας άνδρας μετακομίζει σε μια πολυκατοικία, και γνωρίζεται απ'τη πρώτη στιγμη με τη γειτόνισσα του, η οποία τρέχει απο όλους και απο όλα-τις παρέες της, τα καθάρματα και τα μεγάλα καθάρματα(rats and super rats) που μπλέκει για να κερδίζει χρήματα, ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό. Δε θέλει να'χει τίποτα σταθερό στη ζωή της-το σπίτι της,προσωρινό μέχρι να βρει αυτό που θα την κάνει να νιώθει ασφάλεια, το'χει χωρίς έπιπλα, και μία γάτα, που δε της δίνει όνομα γιατί δεν είναι κτήμα της. Περίεργη τύπισσα, με ένα στόρυ που στις μέρες μας έχει γίνει λίγο πολύ σύνηθες για ταινία, αλλά "ο παλιός είναι αλλιώς".

Η βραδιά συνεχίστηκε, με τελική κατάληξη μετά απο ώρες...σπίτια μας,και με μένα με την απορία ποιά ταινία να βάλω να δω. Πώς "έτυχε", άνοιξα βραδιάτικα μετά απο πολύυυ καιρό την T.V., να χαζέψω τίποτες. Και ενώ κάνω ζάπινγκ, πετυχαίνω μία απ'τις ταινίες που λατρεύω! "Τhe Sting", με πρωταγωνιστικό δίδυμο Robert Redford και Paul Newman, του George Roy Hill, του 1973. Είναι αστείο πώς πρωτοέμαθα για τη ταινία. Σ'ένα μάθημα Αγγλικών προς προετοιμασία για Lower με βάζει η καθηγήτρία μου να μάθω απ'έξω ένα απο δύο summaries ταινιών που είχε το βιβλίο. Μια παραγραφούλα το καθένα ήταν, μη φανταστείς. Η μία ταινία αυτή (η άλλη με έναν τυπά που έκανε τον πλούσιο σε μια κοπελιά και έλεγε στο τέλος το συνιστούμε σε όσους θα έχουν αυπνίες). Αnyway, μετά απο καιρό έβαλαν την ταινία μου και κόλλησα! Υπόθεση: Δύο μικροαπατεώνες στήνουν κομπίνα σε έναν μεγαλοαπατεώνα. Το (πολύ!) ωραίο της υπόθεσης είναι οτι απο κάποιο σημείο μπερδεύονται τα πράγματα, έτσι ώστε δε μπορείς να καταλάβεις ποιός τελικά στήνει την κομπίνα σε ποιόν. Γαμάτη ταινία, έξυπνο σενάριο, ή να πω καλύτερα έξυπνη κομπίνα??

ps1:Και πώς ήρθαν τα πράγματα, στο γυρισμό να πάμε κάπου αλλού απο που σχεδιάζαμε και να πετύχω γνωστούς μου (από νήπια εποχή) οι οποίοι την επομένη θα φευγαν, και τους είχα δει μόνο μια φορά μέσα σε μια ολόκληρη βδομάδα που ήταν εδώ, ενώ η οικογένεια σχεδόν κάθε μέρα τους έβλεπε. Τους αποχαιρέτησα τουλάχιστον! :-)

ps2: Απο δω και στο εξής, εφόσον οι επιθυμίες μου βγαίνουνε, αρχίζω κάνω λίστα :-p

H Έβδομη Σφραγίδα (Det sjunde inseglet)

Το 'χε παίξει πέρισυ κρατικό κανάλι, αλλά νύσταζα και δε καταλάβαινα τίποτα, γι' αύτό την παράτησα για άλλη φορά. Τί βλακεία! Έκτοτε την έψαχνα να τη δω, να τη βρω, να τη κατεβάσω (και η αλήθεια είναι οτι την βρήκα, αλλά θυμήθηκα πως μου έληξε το antivirus). Και βλέπω τις προάλλες, στη Βουλή (ε μα, όταν μιλάω εγώ να μ'ακούτε πως αξίζει τον κόπο αυτό το κανάλι) πως Παρασκεύη θα την έπαιζε. Έκλεισε απο τότε το βράδυ της Παρασκεύης, δεν υπήρχε περίπτωση να το ξανάχανα. Αυτή τη φορά ήμουν σε καλή κατάσταση ύπνου για να την ευχαριστηθώ. Με μια λέξη- Ε ΠΙ ΒΛΗ ΤΙ ΚΗ. Υπέροχη, κλασσική ταινία, με κλασσικές μορφές, και κλασσικές πλέον σκηνές, σε σκηνοθεσία Ingmar Bergman.

Η υπόθεση έχει ως εξής: Ένας ιππότης γυρνάει μετά απο χρόνια στη πατρίδα του. Όμως εκεί τον επισκέπτεται ο Θάνατος που γυρεύει να του πάρει τη ζωή. Ο ιππότης τον προκαλεί σε μια παρτίδα σκάκι: όσο παίζουν, ο ιππότης θα ζει,και αν νικήσει τη παρτίδα ο Θάνατος θα του χαρίσει τη ζωή. Παράλληλα ο ιππότης συνεχίζει το ταξίδι προς το σπίτι του, με συντροφιά, η οποία με τον καιρό μεγαλώνει. Ο ιππότης χρείαζεται την παράταση για να βρεί επιτέλους την αλήθεια, γύρω απο την ύπαρξη, το κενό, αλλά και την ύπαρξη ή μη του Θεού, σε μια χώρα που μαστιζόταν απο τη πανούκλα.

Θέτει μερικά καίρια ερωτήματα γύρω απο τη θρησκεία, και θα μπορούσα να πω αποκαλύπτει πράγματα για την τότε μορφή της, εν συνεπεία και τη τωρινή της (βλ. σκηνή στην εκκλησία και τον διάλογο ανάμεσα στον ζωγράφο του εσωτερικού ενός ναού και στον ιπποκόμο του ιππότη).

Ατάκες που είναι μία και μία, και δίνει μια σαφή εικόνα γενικά γύρω απο την ανθρώπινη συμπεριφορά. Αν δεν την έχετε δει, δείτε τη δείτε τη δείτε τη δείτε τη! Εγώ σίγουρα θα την ξαναδώ,και κάτι μου λέει αρκετές φορές...

9ο Φεστιβαλ Γαλλοφωνου Κινηματογράφου

Το τιμήσαμε και μας άρεσε!Και οι ταινίες που είδαμε, αλλά και η όλη διαδικασία, όπου βλέπαμε δύο ταινίες σερί. Το γαμώτο σ'όλη τη διάρκειά του ήταν ου χρέωναν ακόμα και εμάς της σχολής 5 ευρώ όσο τους υπόλοιπους, ενώ και πέρσυ ακόμα ήταν 3 ευρώ.Τέλος πάντωννν.

Κυριακή 13 Απριλίου.

-Κομμένη στα δύο/La fille coupée en deux.

"Μια νεαρή γυναίκα που θέλει να πετύχει στη ζωή και με την ακτινοβολία της γοητεύει όσους βρίσκονται γύρω της ερωτεύεται έναν πασίγνωστο και διεστραμμένο συγγραφέα ενώ παντρεύεται έναν νεαρό ανισόρροπο εκατομμυριούχο". Η αλήθεια είναι πως δεν είναι τόσο διεστραμμένο έργο όσο ακούγεται. Αλλά οι χαρακτήρες είναι πολύ καμμένοι.Υπ'όψιν ο ανισόρροπος μισούσε αφάνταστα τον διεστραμμένο lol.

ταινία του 2007,του Claude Chabrol.

-Ώρα μηδέν/L’Heure zéro.

"Τι παράξενη ιδέα ήταν αυτή που είχε ο Guillaume Neuville, να συγκεντρώσει για το τελευταίο κομμάτι των καλοκαιρινών διακοπών στο Pointe aux Mouettes, στο σπίτι της πλούσιας θείας του, της Camilla Tressilian, την Aude, που ήταν η πρώην σύζυγός του, καθώς και αυτή που την αντικατέστησε στον ίδιο τίτλο, την εκρηκτική Caroline, χρησιμοποιώντας ως πρόφαση πως θέλει να γίνουν φίλες οι δυο γυναίκες... Αυτή η περίεργη οικογενειακή συνάθροιση μετατρέπεται σε τραγωδία όταν μια ωραία πρωία η κυρία Tressilian βρίσκεται δολοφονημένη πάνω στο κρεβάτι της, με το κεφάλι κομματιασμένο... ". Πολύ καλή ταινία για να κάνεις χαβαλέ με τη παρέα, είχε ορισμένες σκηνές και ατάκες που ζωγράφιζαν.Είναι βασικά βασισμένη η ταινία σε βιβλίο της Agatha Christie, οπότε μπορείτε να φανταστείτε το μπέρδεμα που δημιουργειται. Σ'αυτήν την υπόθεση εμπλέκονται πια καμιά δεκαριά άτομα που φιλοξενούνταν εκεί. Η νυν του τύπου υστερικιά και αλλοπρόσαλη,οτι να ναι! Η κορυφαία ατάκα όλης της ταινίας, ο τρόπος που πρόφερε η νυν το όνομα της πρώην, ελληνιστί "Οοοοοντντντ." Γενικά υπήρχαν καμμένοι χαρακτήρες, και η ταινία άφησε αρκετά ερωτηματικά αναπάντητα σχετικά με το τι κρύβαν οι άλλοι χαρακτήρες.

http://www.youtube.com/watch?v=2VT052kk6ig

ταινία του 2007, του Pascal Thomas

Δευτέρα 14 Απρίλη.

-H ζωή των νεκρών / La Vie des morts

"Η συγκέντρωση μιας ολόκληρης οικογένειας σε μια μικρή πόλη της επαρχίας έπειτα από την απόπειρα αυτοκτονίας ενός μέλους της. Οδυνηρό και συγκινητικό, ένα αριστούργημα πάνω στην ανάμνηση, την οικογένεια και τον θάνατο. Μια κλασική ταινία του γαλλικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’90, η οποία αποτελεί και το πρώτο βήμα από ένα εξαιρετικό και γεμάτο λεπτότητα έργο." Στην ουσία μαζεύεται όλο το σόι.Δεν είναι τόσο μακάβρια όσο ακούγεται.Υπάρχει μια πληθώρα χαρακτήρων, και δείχνει πως αντιδρά ο καθένας στο περιστατικό. Πχ η μάνα του παιδιού, τις ενοχές που έχει, και που δηλώνει πως θα πρέπε να βρουν τον ένοχο,και πως σ'αυτή τη περίπτωση ο μόνος ένοχος είναι η ίδια. Οι οικογένειες παρά τα γεγονότα δε παύουν να χουν τη "δική τους μικρή ζωή",ή οι καμιά 10αριά νέοι,οι οποίοι παρά την αγωνία που τους διακατέχει για το αν θα τα καταφέρει το παιδί,και θα καπνίσουν,και θα πουν το αστειάκι τους,και θα παίξουν και ποδόσφαιρο.Ρεαλιστικότατη βρίσκω αυτήν την απόδοση, και μ'άρεσε πολύ γι'αυτόν ακριβώς το λόγο.

ταινία του 1991,του Arnaud Desplechin

-Ο τελευταίος τρελός / Le Dernier des fous

"Έχει φτάσει το καλοκαίρι και το ξεκίνημα των διακοπών για τον εντεκάχρονο Martin, που ζει στο αγρόκτημα των γονιών του και παρατηρεί, πελαγωμένος, τη διάσπαση της οικογένειάς του: η μητέρα του ζει απομονωμένη μέσα στο δωμάτιό της, ο μεγαλύτερός του αδελφός, που ο Martin τον λατρεύει, πνίγεται μέσα στο αλκοόλ, και ο πατέρας του, πάνω στον οποίο η γιαγιά ασκεί μεγάλη επιρροή, παρακολουθεί ως ανήμπορος θεατής την οικογενειακή κατάπτωση… Και, παρ’ όλο που ο γάτος του, ο Mistigri, και η Malika, η υπηρέτριά τους από το Μαρόκο, του προσφέρουν λίγη ανακούφιση, ο Martin είναι αποφασισμένος να βάλει τέρμα σε αυτό το μπέρδεμα."Μεταξύ μας,ο αδερφός του είναι gay,η μάνα του τον μισεί για κάποιο λόγο άγνωστο,και ο πατέρας του τον έχει γραμμένο. Καμμένοι οι Γάλλοι ΚΑΙ σ'αυτή τη ταινία, ώσπου στο τέλος το παιδάκι,φαντάζεστε τι τέρμα βάζει...(τους καθαρίζει όλους)

ταινία του 2006, του Laurent Achard

Τετάρτη 16 Απρίλη

-Μιλώντας με τον κηπουρό μου / Dialogue avec mon jardinier

"Ένας πενηντάχρονος παριζιάνος ζωγράφος, που έχει αποκτήσει κάποια φήμη από τα έργα του, πηγαίνει κάπου στην καρδιά της γαλλικής επαρχίας, τώρα που έγινε δικό του το σπίτι στο οποίο πέρασε τα νεανικά του χρόνια. Γύρω από την κατοικία απλώνεται μια αρκετά μεγάλη έκταση γης, όμως αυτός δεν θα βρει ούτε την έφεση ούτε το ταλέντο να τη συντηρήσει. Έτσι βάζει μια τοπική αγγελία για να βρει κάποιον που να μπορεί να ασχοληθεί με αυτά. Ο πρώτος υποψήφιος (που θα κριθεί και ως ο κατάλληλος) είναι ένας παλαιός συμμαθητής του από το δημοτικό, με τον οποίον είχαν χαθεί και ξαναβρέθηκαν έτσι σαν από θαύμα. Αυτός λοιπόν θα είναι ο κηπουρός. Καθώς περνούν οι μέρες και τον συναναστρέφεται, ο ζωγράφος ανακαλύπτει με ιμπρεσιονιστικές πινελιές έναν άνθρωπο που πρώτα του προκαλεί την περιέργεια και κατόπιν τον μαγεύει με την ειλικρίνεια και την απλότητα του βλέμματός του απέναντι στον κόσμο… "ΤΗΕ BEST OF ALL!πάρα πολύ ωραία ταινία, είχε πολύ γέλιο,την καταευχαριστήθηκα!Εξυπνα σχόλια δοσμένα με χιούμορ, πολύ καλές ερμηνείες (όντως),και παρατήρηση:η μόνη ταινία όπου οι Γάλλοι δεν ήταν καμμένοι!(μα τι δυσφήμιση βρε παιδί μου τον εαυτό τους...)

Γενική παρατήρηση, υπήρχε κοινό σημείο στις ταινίες η παιδική ηλικία, δηλαδή αυτή έπαιζε ουσιαστικό ρόλο στις μετέπειτα ζωές ορισμένων χαρακτήρων,πχ στις 2 πρώτες κάποιο "ατύχημα".Δε λέω περισσότερα, ψάξτε το,αξίζει

ps.Το μεγαλύτερο γαμώτο ήταν που ενώ έμπαινα μέσα στην αίθουσα για τη τελευταία ταινία, βρίσκω μια κοπέλα απ'τη σχολή μου και μου λέει πως τελικά το 3ευρω για μας ισχύει,και πως αυτή απλά το δήλωνε, έδειξε πάσο και της κόβανε 3ευρώ εισιτήριο...

Θωρηκτό Ποτέμκιν-"Броненосец «Потёмкин»"...

Χθες, εντελώς απρόσμενα κατά το μεσημεράκι, μου στέλνει μήνυμα μια καλή μου φίλη που είχα δυο μήνες να τη δω, και μου λέει:"..για σήμερα έχω δωρεάν πρόσκληση για μέγαρο!Θυμάσαι που μου χες πει πως δεν έχεις δει απο κοντά ορχήστρα?Θα είναι μια ταινία και παράλληλα θα παίζει ορχήστρα!.." Μπορούσε η μέρα μου να γινει καλύτερη?Πόσους μήνες προσπαθώ να βρω εισιτήρια για παραστάσεις που μ'ενδιαφέρουν στο 5' απ'το σπίτι μου Μέγαρο Μουσικής,και πάντα δε προλαβαίνω να κλείσω έγκαιρα(εξανεμίζονται σα τρελά!)Την βρήκα στα ταμεία, όπου με ενημέρωσε λίγο για τη ταινία. Θωρηκτό Ποτέμκιν, βουβή ασπρόμαυρη! Παιδιά τι να πω, μοναδική εμπειρία!Η ταινία φανταστική, η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης τέλεια.Και το να ακούς ορχήστρα με άτομο που σπουδάζει στο Μουσικό ήταν πολύ κατατοπιστικό, στο να σου λέει "τώρα κάνουν αυτό, αυτό το κανε ο μαέστρος για αυτόν τον λόγο" κλπ.

Aυτό που υποπτευόμουν τόσο καιρό, και συνειδητοποίησα χθες, ήταν πως για μια κινηματογραφική εμπειρία, τα χρώματα και ο ήχος είναι περιττά. Αν και ασπρόμαυρη, ο σκηνοθέτης απέδιδε εξαίσια τη μέρα, τη νύχτα, την ομίχλη. Ευρηματική σκηνοθεσία, όπου με την εναλλαγή σκηνών σου περνά όλη τη δράση και όλο το μήνυμα. Για παράδειγμα, η σκηνή όπου το θωρηκτό,μετά την επίθεση του στρατού στους επαναστάτες στη ξηρά, αρχίζει να ρίχνει στην έδρα του στρατηγείου, και έχει τρία πλάνα αγαλμάτινων λιονταριών μετά την εκπυρσοκρότηση,που μαρτυρά την αφύπνισή οτι τους γίνεται επίθεση(ω πόσο χάρηκα που παρατήρησα εξ'αρχής αυτόν το συμβολισμό και μετά τον βρήκα και σε σχολιασμο αργότερα!), αλλά και η σκηνή όπου στο πρώτο πλάνο μια γυναίκα στέκεται μπροστά στους στρατιώτες και παρακαλά για τη ζωή της,το δεύτερο πλάνο απ'ότι θυμάμαι είναι οι στρατιώτες και στο τρίτο στην δείχνει πυροβολημένη.Ωραία εποχή για τον κινηματογράφο, όπου τα λόγια είναι περιττά και οι κινήσεις και οι εκφράσεις, τόσο έντονες, αναλαμβάνουν τα πάντα. Ρεαλιστικές ερμηνείες, όπου τότε δεν ένοιαζε ιδιαίτερα τους σκηνοθέτες να βάζουν "όμορφα πρόσωπα". Η ορχήστρα ανέλαβε τον ήχο.Αρμονικά συγχρονισμένη με τις σκηνές που εκτυλίσονταν, πότε ήταν πομπώδης, πότε έπαιζε θρηνητικά, εναλλαγές ανάλογες με την ατμόσφαιρα της ταινίας κάθε φορά.Δεν ήταν λίγες οι φορές που παράλληλα δημιουργούσε ήχους όπως ο κανονιοβολισμός, ο πυροβολισμός, η τρομπέτα, το πώς ακούγεται ο ήχος του μεταλικού όταν χτυπάει...Κάθε φορά που τέλειωνε μια πράξη(ναι, για τόσο παλιά ταινία μιλάμε) δε περίμενες πως θα μπορούσε να γίνει ακόμα καλύτερο.Στο τέλος, το κρεσέντο των κρουστών ιδιαίτερα, που κρατούσε για πόση ώρα ούτε εγώ ξέρω, ενώ περίμεναν επίθεση απο τα άλλα θωρηκτά, ήταν ανεκδιήγητο. Αυτή η εμπειρία ενισχύει την άποψη μου πως η μουσική είναι εικόνες, είναι συναισθήματα. Στη σκηνή όπου οι κάτοικοι της Οδησσού έχουν ξεσηκωθεί μετά την επανάσταση στο θωρηκτό, και μπαίνουν σε καράβια και ξεχύνονται στη θάλασσα να το συναντήσουν, η μουσική ήταν τέτοια που έίμαι απολύτως σίγουρη πως αν την άκουγα μόνο, θα μου δημιουργούσε μια τέτοια εικόνα θάλασσας, λιακάδας, χαράς.

Όπως και να χει,αλλίως είναι να βλέπεις παλιές,μεγάλες ταινίες σε σκοτεινή αίθουσα(και με τέτοιο ήχο!!!)Απόλυτα ευχαριστημένη και ξεσηκωμένη απο τώρα για μια επόμενη παρόμια εμπειρία, στεναχωριέμαι που κάτι τέτοια γεγονότα, όπως και μεγάλα γεγονότα(πχ Καρυοθραύστη),δεν τα βρίσκεις στο πρόγραμμα του Μεγάρου,άλλά τα μαθαίνεις (συνήθως αργά) απο αφίσες.

http://www.sek-ist.gr/652/11.htm

ps.Nίκο είμαι σίγουρη πως θα σ'άρεζε πολύ,επανάσταση,ξεσηκωμός, εξέγερση... :-D

Μας αρέσει...

...που η κρατική τηλεόραση κάνει αφιέρωμα στον σκηνοθέτη Κακογιάννη. Κι ενώ αναρωτιόμουν πώς και κανείς δεν έχει ασχοληθεί με τα θέματα του Τρω'ι'κού Πολέμου (τον οποίο τρελαινόμουν να διαβάζω στους τόμους τις ελληνικής μυθολογίας που κάποτε τους ήξερα σχεδόν απ'έξω), ανακαλύπτω αυτές τις ταινίες.Πολύ καλές αποδόσεις, ερμηνείες, σκηνοθεσία. Τις "Τρωάδες" δε της προηγούμενης Τρίτης τις απόλαυσα στο μέγιστο, μιας και δεν έχω διαβάσει ποτέ το ομόνυμο έργο και με ενδιέφερε αυτή η άποψη. Αυτή τη Τρίτη έχει την "Ιφιγένεια", την οποία μεν έχω δει αλλά σκοπεύω να ξαναδώ, επειδή η πρωταγωνίστρια(δε θυμάμαι το όνομα της) και η Ειρήνη Παπά ως Κλυταιμνήστρα που χάνει την κόρη της είναι φανταστικές. Απλά μου φάνηκε κάπως που η Ειρήνη Παπά έπαιζε σ'όλες αυτές τις ταινίες και με διαφορετικό ρόλο πάντα.Στη μια να ναι η Κλυταιμνήστρα, και στην άλλη η κόρη της η Ηλέκτρα??
Ωραία η ιδέα κάι μακάρι να κάνουν τέτοια αφιερώματα και για άλλους αξιόλογους και γνωστούς σκηνοθέτες. Γιατί με τη σύγχρονη βιομηχανία του θεάματος, επικεντρωνόμαστε στα πρωταγωνιστικά πρόσωπα κυρίως, και ξεχνάμε τα πραγματικά μυαλά πίσω απ'τη ταινία, ενώ κανονικά οι ταινίες θα έπρεπε να βλέπονται με την άποψη του τι εκφράζει μέσα απ' αυτήν ο σκηνοθέτης.(Βέβαια και οι περισσότεροι σύγχρονοι σκηνοθέτες δημιουργούν οτι να ναι ταινίες,απλά για να φτιάξουν κάτι και να πάρουν λεφτά). Μια ερώτηση που μου γενήθηκε επίσης τους τελευταίους μήνες, αυτές οι ταινίες, όπως και αυτές τις Μελίνας Μερκούρη, ή της Έλλης Λαμπέτη, γιατί δε προβάλονταν απο τη τηλεόραση, και βλέπαμε 100 χιλιάδες φορές όμως αυτές της Βουγιουκλάκη και της Καρέζη??Καλύτερης ποιότητας μήπως είναι αυτές?Μη τρελαθούμε.
Επίσης μ'άρεσε που έξω απ'το ΟΛΥΜΠΙΟΝ(cinema που οργανώνει το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσ/νίκης) είδα μια αφίσα που έλεγε πως θα πρόβαλε ταινία της Monroe, επεξεργασμένη.Απο κει και πέρα όμως...την έπαιξε?΄Η στο μέλλον?Θα ήταν ωραία ιδέα μια τη βδομάδα, ή μια το μήνα, να προβάλει τέτοιες παλιές γνωστές ταινίες.Όπως και να το κάνουμε, το να βλέπεις dvd σπιτάκι σου δε συγκρίνεται με τη χαρά της σκοτεινής αίθουσας και της μεγάλης οθόνης...
ps.παρά τη εξεταστική, βλέπω,όπως καταλάβατε,πολλές ταινίες πλέον, και μου αρέσει που ξαναβρήκα τον παλιό καλό μου εαυτό!!

I'm dreaming of a white Christmas...

Θέλω να ξυπνήσω ένα πρωινό και να δω αυτή την εικόνα απ'το παράθυρο μου, όπως πριν κάτι χρόνια.Μας έκανε τη χάρη βέβαια να χιονίσει πριν λίγες βδομάδες,όχι οτι έπιασε βέβαια...αλλά ήταν ωραία που ενώ στολίζαμε δέντρο και ακούγαμε χριστουγεννιάτικα κάλαντα απο φωνές Crosby και Sinatra, έξω έπεφταν οι νιφάδες.Τα Χριστούγεννα φέτος για μένα είναι ήσυχα. Οι έξοδοι κανονίζονται με τις παλιές παρέες, αλλά μιά βδομάδα σχεδόν πέρασε και μου λειψαν και οι καινούριες. Οι περισσότεροι έφυγαν για τις γιορτές,η ωραία μου σχολή έκλεισε,αλλή μία βδομάδα υπομονή.Και μετά τι??Μια βδομάδα μάθημα, και μετά εξεταστική.Μα γιατί μελαγχόλησα???Επανέρχομαι στα Χριστούγεννα.

Ναι, ξέρω πως έχουν καταντήσει εμπορική γιορτή.Ξέρω πως είναι μια γιορτή που τιμάμε τα έλατα για κανά μήνα,τα φαγητά και ιδιαίτερα τα πουλερικά,πάσης φύσεως αλκοολούχων, συνάθροισης συγγενών και λοιπών.Και τι 'ναι πια αυτό με τον Αι-Βασίλη!Παχουλός με κόκκινα ρούχα.Οκ,δε λέω οτι με χαλάει, φάση έχει ο καλοκάγαθος αιωνόβιος,παγκόσμιο πνεύμα που κατοικεί στον Βόρειο Πόλο(γιατί όχι στο Νότιο??), με όλα αυτά τα ξωτικά που τον βοηθάνε.Μ'άρεσουν κιόλας όλα αυτά στις μυθολογίες με τις νεράιδες και τα ξωτικά κλπ,οπότε είναι κάτι στα γούστα μου. Αλλά λέω τώρα εγώ,δεν είναι προσβολή στη μνήμη ενός(ή και πολλών) υπαρκτών προσώπων,να μη τους τιμάμε όπως θα πρεπε?By all means(δε μου ρχεται η αντίστοιχη ελληνική έκφραση), να κρατήσουμε το έθιμο για τα παιδάκια. Απόσα γνωρίζω,ο Μέγας Βασίλειος ήταν ένας ψιλόλιγνος με μαύρα μάτια και γένεια ανθρωπος,αφιέρωσε σχεδόν όλη του τη ζωή στη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο και που θεωρείται στη παγκόσμια ιστορία ως ο εμπνευστής αλλά και πρώτος δημιουργός της οργανωμένης φιλανθρωπίας(κλεμένο απο wikipedia καθαρά lol).Και ο αντίστοιχος Άγιος Νικόλαος των ξένων ήταν παρόμοιας ιδιοσυγκρασίας,αφάνταστα γεναιώδορος επίσης.Κι όμως το όλο κλίμα των γιορτών..ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ!!Εντάξει,η συνάθροιση όολων των συγγενών δεν είναι και τόοοοσο ωραία, μια ζωή να σε βουτάν, να σε σαλιώνουν οι θείες στα φιλιά και"καλέ πώς μεγάλωσε!" και"πώς σου μοιάζει!" και "τί τάξη πας??"(έλεος, τέλειωσα μ' αυτά!!).Ευτυχώς φέτος οι συγγενείς ήταν λίγοι και καλοί, απ'τους πιο στενούς.Υπήρξαν τραγελαφικά επεισόδια μέσα στην όλη σύγχυση(ε το να ψάχνεις να δεις αν έγιναν τα παγάκια ανοίγοντας το φούρνο είναι ένα επεισόδιο που δε θα ξεχαστεί ποτέ my dear). Η κότα με τις πατατούλες στο φούρνο και τη γέμιση αλά γιαγιάς ήταν μια σωστή γιορτή του ουρανίσκου, τα ξαδερφάκια τα μικρά ήταν τρέλα,(μα ήταν απίστευτα!χωρίς υπερβολή,το δευτερόλεπτο που γύριζε το κεφάλι η μαμά τους άρπαζαν το σεμεδάκι απ'το τραπέζι και τα ριχναν όλα!).Ωραίες στιγμές...ευτυχώς είναι χαλασμένος ο ουρανός, έχει συνεφιά και κάνει κρύο,και κάνω ωραίες βόλτες στη παραλία.Το πλήγμα είναι πως χάλασε το μονάκριβό μου discman.Δεν αναγνωρίζει τα cd,και όταν τα βάζω μέσα κάνει έναν περίεργο θόρυβο.

Εγώ θα παραθέσω αγαπημένες μου φωτογραφίες της περιόδου και θα το βουλώσω για λίγες μέρες(συνάδελφε ευκαιρία αυτές τις μέρες να μας γράψεις κάτι).Απο μένα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!

ps.δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ σε animation που έχω συνδέσει απόλυτα με τη περίοδο.Τα χα δει κανα δυό φορές μικρή,και μου μειναν τόσο που φέτος τα ψαξα.Το ένα είναι το"12 months" ,απότι θυμάμαι πρόκειται για ένα κοριτσάκι που η μητριά του το στέλνει στο δάσος μες το καταχείμωνο,να βρεί κάτι λουλούδια?κάτι φρούτα?που βγαίνουν καλοκαίρι.Συναντά τυχαία τους μήνες γύρω απο μια φωτιά,και λόγω της καλοσύνης της τη βοηθάνε...(http://en.wikipedia.org/wiki/The_Twelve_Months_%281956_film%29)το άλλο το είδα μετά απο τόσο καιρό στη ΒΟΥΛΗ ,λέγεται "Wild Swans".11 αδέρφια μετατρέπονται απο τη μητριά τους σε κύκνους, και η αδερφή τους σε αγνώριστη απο την ασχήμια κοριτσάκι,διώχνεται απ'το παλάτι και αρχίζει να ψάχνει τα αδέρφια της.Μετά από χρόνια που τα βρίσκει,συνηδητοποιεί πως ο μόνος τρόπος για να λύσει τα μάγια απ'τα αδέρφια της είναι να πλέξει τσουκνίδες σε 11 πουκάμισα.Όλο αυτό το διάστημα δε πρέπει όμως να βγάλει λέξη.(http://en.wikipedia.org/wiki/The_Wild_Swans_%28film%29) κλασσικά παραμύθια,που απ'ότι βλέπω είανι ρώσικης παραγωγής...