Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2007

I'm dreaming of a white Christmas...


Θέλω να ξυπνήσω ένα πρωινό και να δω αυτή την εικόνα απ'το παράθυρο μου, όπως πριν κάτι χρόνια.Μας έκανε τη χάρη βέβαια να χιονίσει πριν λίγες βδομάδες,όχι οτι έπιασε βέβαια...αλλά ήταν ωραία που ενώ στολίζαμε δέντρο και ακούγαμε χριστουγεννιάτικα κάλαντα απο φωνές Crosby και Sinatra, έξω έπεφταν οι νιφάδες.Τα Χριστούγεννα φέτος για μένα είναι ήσυχα. Οι έξοδοι κανονίζονται με τις παλιές παρέες, αλλά μιά βδομάδα σχεδόν πέρασε και μου λειψαν και οι καινούριες. Οι περισσότεροι έφυγαν για τις γιορτές,η ωραία μου σχολή έκλεισε,αλλή μία βδομάδα υπομονή.Και μετά τι??Μια βδομάδα μάθημα, και μετά εξεταστική.Μα γιατί μελαγχόλησα???Επανέρχομαι στα Χριστούγεννα.
Ναι, ξέρω πως έχουν καταντήσει εμπορική γιορτή.Ξέρω πως είναι μια γιορτή που τιμάμε τα έλατα για κανά μήνα,τα φαγητά και ιδιαίτερα τα πουλερικά,πάσης φύσεως αλκοολούχων, συνάθροισης συγγενών και λοιπών.Και τι 'ναι πια αυτό με τον Αι-Βασίλη!Παχουλός με κόκκινα ρούχα.Οκ,δε λέω οτι με χαλάει, φάση έχει ο καλοκάγαθος αιωνόβιος,παγκόσμιο πνεύμα που κατοικεί στον Βόρειο Πόλο(γιατί όχι στο Νότιο??), με όλα αυτά τα ξωτικά που τον βοηθάνε.Μ'άρεσουν κιόλας όλα αυτά στις μυθολογίες με τις νεράιδες και τα ξωτικά κλπ,οπότε είναι κάτι στα γούστα μου. Αλλά λέω τώρα εγώ,δεν είναι προσβολή στη μνήμη ενός(ή και πολλών) υπαρκτών προσώπων,να μη τους τιμάμε όπως θα πρεπε?By all means(δε μου ρχεται η αντίστοιχη ελληνική έκφραση), να κρατήσουμε το έθιμο για τα παιδάκια. Απόσα γνωρίζω,ο Μέγας Βασίλειος ήταν ένας ψιλόλιγνος με μαύρα μάτια και γένεια ανθρωπος,αφιέρωσε σχεδόν όλη του τη ζωή στη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο και που θεωρείται στη παγκόσμια ιστορία ως ο εμπνευστής αλλά και πρώτος δημιουργός της οργανωμένης φιλανθρωπίας(κλεμένο απο wikipedia καθαρά lol).Και ο αντίστοιχος Άγιος Νικόλαος των ξένων ήταν παρόμοιας ιδιοσυγκρασίας,αφάνταστα γεναιώδορος επίσης.Κι όμως το όλο κλίμα των γιορτών..ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ!!Εντάξει,η συνάθροιση όολων των συγγενών δεν είναι και τόοοοσο ωραία, μια ζωή να σε βουτάν, να σε σαλιώνουν οι θείες στα φιλιά και"καλέ πώς μεγάλωσε!" και"πώς σου μοιάζει!" και "τί τάξη πας??"(έλεος, τέλειωσα μ' αυτά!!).Ευτυχώς φέτος οι συγγενείς ήταν λίγοι και καλοί, απ'τους πιο στενούς.Υπήρξαν τραγελαφικά επεισόδια μέσα στην όλη σύγχυση(ε το να ψάχνεις να δεις αν έγιναν τα παγάκια ανοίγοντας το φούρνο είναι ένα επεισόδιο που δε θα ξεχαστεί ποτέ my dear). Η κότα με τις πατατούλες στο φούρνο και τη γέμιση αλά γιαγιάς ήταν μια σωστή γιορτή του ουρανίσκου, τα ξαδερφάκια τα μικρά ήταν τρέλα,(μα ήταν απίστευτα!χωρίς υπερβολή,το δευτερόλεπτο που γύριζε το κεφάλι η μαμά τους άρπαζαν το σεμεδάκι απ'το τραπέζι και τα ριχναν όλα!).Ωραίες στιγμές...ευτυχώς είναι χαλασμένος ο ουρανός, έχει συνεφιά και κάνει κρύο,και κάνω ωραίες βόλτες στη παραλία.Το πλήγμα είναι πως χάλασε το μονάκριβό μου discman.Δεν αναγνωρίζει τα cd,και όταν τα βάζω μέσα κάνει έναν περίεργο θόρυβο.
Εγώ θα παραθέσω αγαπημένες μου φωτογραφίες της περιόδου και θα το βουλώσω για λίγες μέρες(συνάδελφε ευκαιρία αυτές τις μέρες να μας γράψεις κάτι).Απο μένα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!


ps.δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ σε animation που έχω συνδέσει απόλυτα με τη περίοδο.Τα χα δει κανα δυό φορές μικρή,και μου μειναν τόσο που φέτος τα ψαξα.Το ένα είναι το"12 months" ,απότι θυμάμαι πρόκειται για ένα κοριτσάκι που η μητριά του το στέλνει στο δάσος μες το καταχείμωνο,να βρεί κάτι λουλούδια?κάτι φρούτα?που βγαίνουν καλοκαίρι.Συναντά τυχαία τους μήνες γύρω απο μια φωτιά,και λόγω της καλοσύνης της τη βοηθάνε...(http://en.wikipedia.org/wiki/The_Twelve_Months_%281956_film%29)το άλλο το είδα μετά απο τόσο καιρό στη ΒΟΥΛΗ ,λέγεται "Wild Swans".11 αδέρφια μετατρέπονται απο τη μητριά τους σε κύκνους, και η αδερφή τους σε αγνώριστη απο την ασχήμια κοριτσάκι,διώχνεται απ'το παλάτι και αρχίζει να ψάχνει τα αδέρφια της.Μετά από χρόνια που τα βρίσκει,συνηδητοποιεί πως ο μόνος τρόπος για να λύσει τα μάγια απ'τα αδέρφια της είναι να πλέξει τσουκνίδες σε 11 πουκάμισα.Όλο αυτό το διάστημα δε πρέπει όμως να βγάλει λέξη.(http://en.wikipedia.org/wiki/The_Wild_Swans_%28film%29) κλασσικά παραμύθια,που απ'ότι βλέπω είανι ρώσικης παραγωγής...

Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2007

Φθινώπορο,κρύο και όλα τα ωραία πράγματα...

Δε λατρεύω απλά, αλλά ερωτεύομαι τις φθινωπορινές εικόνες που αντικρύζω στις βόλτες είτε με λεωφορείο είτε απλά με τα πόδια. Δε θα ξεχάσω ποτέ το αίσθημα ευφορίας που μου δημιουργήθηκε μέσα σε λεωφορείο, ενώ έβλεπα έναν κρύο γκρίζο ουρανό, έτοιμο για βροχή, τη θάλασσα να υιοθετεί τις ίδιες αποχρώσεις,πολλά κιτρινο-πορτοκαλί φύλλα να σκορπίζονται σε κάθε φύσημα ανέμου, και στα αυτιά μου ηχούσαν οι ήχοι ενός τραγουδιού των Cure που λατρεύω, και ταίριαζαν απόλυτα με την όλη ατμόσφαιρα.
Α Forest
Come closer and see
See into the trees
Find the girl
While you can
Come closer and see
See into the dark
Just follow your eyes
Just follow your eyes...
I hear her voice
Calling my name
The sound is deep
In the dark
I hear her voice
And start to run
Into the trees
Into the trees...
Suddenly I stop
But I know it's too late
I'm lost in a forest
All alone
The girl was never there
It's always the same
I'm running towards nothing
Again and again and again...




Μ' αρέσουν ιδιαίτερα κάτι τέτοια "σκοτεινά" τραγούδια. Και εντελώς συνειρμικά, λογω εποχής, λόγω στίχων, οδηγούμαι σ' ένα b-side των φίλτατων u2 απο την εποχή του cd τους joshua tree.Ένα ανατριχιαστικό τραγούδι, που σου φέρνει στο νου μια άλλη διάσταση θανάτου και αυτού που υπάρχει μετά(αν όντως υπάρχει), και καταφέρνει να μου σηκώσει τη τρίχα κάθε μα κάθε φορά.
Βeautiful ghost
Hear the voice of the bard
Who present past and future sees
Whose ears have heard
The holy word
That walk among the ancient trees
Calling the lapsed soul
And weeping in the evening dew
That might control
The starry pole
And fallen, fallen light renew
Oh Earth, Oh Earth return
Arise from out the dewy grass
Night is worn
And the morn
Rises from the slumbrous mass
Turn away no more
Why wilt thou turn away
The starry floor
The watery shoreIs given thee till the break of day
Till the break of day
Till the break of day....
θα ήταν υπερ τέλεια να μπορούσα να δώσω και κάποιον τρόπο να τα ακούσετε το τραγουδάκι(Νίκο help!), αλλά δε το βρήκα πουθενά στο internet.Δεν έχετε παρά να πάρετε μόνο τη νέα συλλεκτική έκδοση που θα κυκλοφορήσουν οι u2 μας για τα 10 χρόνια του θρυλικού τους cd joshua tree, που κυκλοφορούν μαζί μ'αυτό ένα ακόμα cd με τραγούδια που δε τα βαλαν τότε τελικά στο δίσκο...
...Και κατεβαίνεις τελικά απ'το λεωφορείο 7 στάσεις πριν τον προορισμό σου για να ακούσεις το τελευταίο ατενίζοντας τη γκρίζα θάλασσα, και γεμάτος έκπληξη βλέπεις πως όλος αυτός ο κρύος άνεμος που φυσούσε τόσο καιρό και κατά ένα περίεργο τρόπο δε σε πείραζε καθόλου, έχει πάρει όλο το νέφος απ'τη Θεσσαλονίκη, και πλέον, όχι μόνο βλέπεις απέναντι βουνά και γη, αλλά μάλιστα ξεχωρίζεις και τα σπίτια!!
ps.τo beautiful ghost που έταξα: http://www.youtube.com/watch?v=CfeTljdk_K0

Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2007

Αυτοί οι άνθρωποι...-Daniel Lommel(α΄μέρος)

Είναι ένα διαφορετικό είδος τέχνης απ΄αυτά που συνήθιζα να παρακολουθώ.Πρόκειται για ένα χοροθέατρο.Δεν έιναι μόνο συνδυασμός κλασικού'σύγχρονου μπαλέτου,αλλά και υποκριτική.Η αλήθεια είναι πως όταν αποφάσισα να πάω δεν είχα ιδέα τι θα παρακολουθούσα.Απ΄ότι γνωρίζω, ο χορογράφος Lommel υπήρξε κορυφαίος χορευτής του Maurice Béjart(ο οποίος,όπως αναφέρει,"Ο δάσκαλός μου, ο Μορίς Μπεζάρ, ήταν σύγχρονος, τώρα είναι πολύ κλασικός",θέλοντας να δηλώσει τη συνάφεια μεταξύ κλασικού και σύγχρονου,πράγμα που μόνο ο χρόνος μπορεί να ορίσει), είναι διακεκριμένος χορογράφος, και ο πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής Χοροθεάτρου του Κ(ρατικού)Θ(εάτρου)Β(ορείου)Ε(λλάδος).
Τίποτα δε με προετοίμαζε γι΄αυτό που θα επακολουθούσε,που η μόνη λέξη που ταιριάζει απόλυτα στη περιγραφή του είναι ΣΥ-ΓΚΛΟ-ΝΙ-ΣΤΙ-ΚΟ.Και σαν υπόθεση,και σα θέαμα.Το έργο χωριζόταν σε τρια μέρη.Το πρώτο ήταν το "μαθημα", απο το ομότιτλο έργο του Ιονέσκο.Ο Ιονέσκο έίχε δηλώσει πως το΄γραψε,επειδή οι φίλοι του τον ρωτήσαν"είναι δυνατόν να γράψεις ένα έργο με ανώδυνα λόγια,που να οδηγήσει σε ένα έγκλημα?".Το δεύτερο μέρος ήταν το "Αυτός ο Αντωνέν Αρτώ...",βασισμένο σε κείμενα του Αρτώ, τα όποία ο ηθοποιός (Γιώργος Κροντήρης) ερμήνευε,με έναν τρόπο που σε καθήλωνε,ωστέ πολλές φορές σου ήταν αδύνατο να παρακολουθείς τις χορογραφίες που γίνονταν το ίδιο διάστημα.Τόσες φιλοσοφικές,παρανοϊκές σκέψεις και κουβέντες...Και το "Κεκλεισμένων των θυρών" απο το ομότιτλο θεατρικό του Σαρτρ.Ο ίδιος είχε δηλώσει γι΄αυτό"...Αναλογίστηκα πως μπορούμε να βάλουμε μαζί τρία πρόσωπα χωρίς να φύγει κανένα τους απο τη σκηνή,να τα κρατήσουμε εκεί ως το τέλος,λες και θα ήταν για μια αιωνιότητα.Τότε μου ήρθε η ιδέα να τα βάλω στην κόλαση και να κάνω τον καθένα τους δήμιο των άλλων δύο".
Όταν ξεκϊνησε η παράσταση,μου έκανε τεράστια εντύπωση πόση διαφορά είχε να παρακολουθείς μπαλέτο απο τη τηλεόραση και πόση απο κοντά.Λες και ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο να χορεύουν στις "μύτες" και να λυγίζουν τα κορμιά τους στον αέρα καταπώς θέλουν.Οι χορογραφίες ήταν πραγματικά ευρηματικές,και καθε μία κίνηση συμβόλιζε κάποιο συναίσθημα,κάποιο πάθος, κάποια σκέψη...Ειναι αξιοσημείωτο πόσα πολλά μπορούν να ειπωθούν μέσα απο μια χορογραφία χωρίς λέξεις.Ξεχώρισα εγώ τους χορευτές που τους είδα και ως ντουέτο στο πρώτο μέρος,την Δήμητρα Αντωνάκη και τον Maxime Lachaume(ο οποίος πρωταγωνιστούσε και στο τρίτο μέρος).Δε ξέρω αν μου έκανε τόση μεγάλη εντύπωση επειδή ήταν η πρώτη φορά που παρακολούθησα χοροθέατρο, ή επειδή ήταν μια παράσταση Lommel.Υποψιάζομαι πως ήταν ο συνδυασμός...
ps.Ανυπομονούμε για τις 15 και 18 για το β΄μέρος...