Eίναι κάποια μέρη, στα οποία νιώθεις σαν στο σπίτι σου. Συνήθως πρόκειται για μέρη στα οποία έχεις πολλές αναμνήσεις, καλές (ω κυρίως καλές και ωραίες στιγμές!) και κακές, και έχεις περάσει εκεί πολλές ώρες. Και κάθε φορά που πηγαίνεις εκεί νιώθεις την ίδια ανακούφιση και χαρά που νιώθεις το βράδυ για παράδειγμα όταν γυρνάς σπίτι σου. Νιώθεις ασφάλεια, πως ok, τώρα που είμαι εδώ είμαι ασφαλής. Και σ΄οποιαδήποτε ζημία υποστεί το μέρος αυτό νιώθεις την ίδια αγανάκτηση που νιώθεις αν συνέβαινε στο πραγματικό σου σπίτι, ή αν έρθει κάποιος και φέρει χαμό στο μέρος αυτό τα παίρνεις λες και σου ανακάτωσε το δωμάτιό σου... είναι λίγο περιέργο... Με την έννοια οτι και στο παρελθόν έχω περάσει πάρα πολλές ώρες σε συγκεκριμένα μέρη, αλλά δε μου το βγαζαν ιδιαίτερα αυτό το συναίσθημα.
Αυτό συμβαίνει και με άτομα. Είναι με μερικά άτομα που νιώθεις απίστευτα άνετα, ακόμα και αν δεν έχεις περάσει μαζί τους ιδιαίτερα πολύ χρόνο. Και είναι και άτομα που μπορεί να τα ξέρεις για καιρό και να νιώθεις λίγο άβολα. Μερικοί λένε θέμα χημείας, και αναφέρονται και στο " είναι τι σου βγάζει ο καθένας"."Αnd I feel your warmth and it feels like home..." που λέει και ένα άσμα των depeche mode.
Είναι αίσθημα που όλοι έχουμε νιώσει λίγο πολύ, σε σημείο που πολλοί να πουν δε μας λες και κάτι καινούριο... Αλλά δεν είναι περιεργο??

Πάει ο παλιός ο χρόνος... (ή ο παλιοχρόνος? )

Πόσες ευχές απο γνωστούς, συγγενείς, και απο μας τους ίδιους... άραγε πόσοι όμως όταν στέλνουμε μια ευχή την εννοούμε και δεν την λέμε μηχανικά? Κι εξάλλου, για τα άτομα που νιώθουμε πολύ κοντά μας, πρέπει να' ρχονται τέτοια γεγονότα για τις ευχές? Αφού όλο το χρόνο ελπίζουμε τα καλύτερα γι' αυτά... My point is, οτι όταν υπάρχουν δυνατά συναισθήματα μεταξύ ατόμων, και τους το δείχνεις έμπρακτα όλο το χρόνο, δε χρειάζεται να περιμένουν/-ουμε μια γιορτή, για να το εκφράσουμε με λόγια, γίνεται αντιληπτό έτσι κι αλλιώς (θέλω να πιστεύω τουλάχιστον, κι έτσι ισχύει για μένα...).
Ποιές είναι οι δικές μου ευχές για τη χρονιά που ξεκινάει? Υγεία πάνω απ' όλα, (και την εκτιμάς αυτήν την ευχή μόνο αν αντιμετώπισες εσύ ή κάποιος δικό σου προβληματάκια), και αισιοδοξία και θετική σκέψη. Θεωρώ πως με τα δύο τελευταία μπορείς να υπερπηδήσεις όποια εμπόδια βρεθούν μπροστά σου και μ' επιτυχία, άσε που καθορίζουν μερικές φορές και την υγεία (όταν ψυχολογικά δεν είσαι καλά ο οργανισμός είναι πιο ευάλωτος στις αρρώστιες). Καλή μας χρονιά guys! Το πρώτο τραγούδι της χρονιάς στο blog θα'ναι απο Nick Cave and The Bad Seeds (παρόλο που μέσα στις γιορτές είχαμε κολλήσει με Garbage). Do you love me? (αν και οφείλω να ομολογήσω το video δε μου κάνει ιδιαίτερη αίσθηση...)

I found her on a night of fire and noise
Wild bells rang in a wild sky
I knew from that moment on
I'll love her till the day that I died
And I kissed away a thousand tears
My lady of the Various Sorrows
Some begged, some borowed, some stolen
Some kept safe for tomorrow
On an endless night, silver star spangled
The bells from the chapel went jingle-jangle

Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Like I love you?

She was given to me to put things right
And I stacked all my accomplishments beside her
Yet I seemed so obsolete and small
I found God and all His devils inside her
In my bed she cast the blizzard out
A mock sun blazed upon her head
So completely filled with light she was
Her shadow fanged and hairy and mad
Our love-lines grew hopelessly tangled
And the bells from the chapel go jingle-jangle

Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Like I love you?

All things move toward their end
I knew before I met her that I would lose her
I swear I made every effort to be good to her
I made every effort not to abuse her
Crazy bracelets on her wrists and her ankles
And the bells from the chapel go jingle-jangle

Do you love me? Do you love me?
Do you love me? Like I love you?

H 'Αμαξα Φάντασμα (Körkarlen)

Τελευταία νύχτα του 2008, και θυμήθηκα μια απίστευτη ταινία (απίστευτα παλιά) του 1921, που παρακολούθησα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου φέτος. Το κορυφαίο του όλου θέματος ήταν πως κάτω απο την οθόνη κάτι παλικάρια, οι Good Luck Mr. Gorsky & Eventless plot παίζαν live μουσική, έδιναν την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που απαιτούσε η ταινία. Η υπόθεση της ταινίας τώρα:

Η Εντίτ, εργάτρια του Στρατού της Σωτηρίας, βρίσκεται στο νεκροκρέβατό της επιθυμώντας διακαώς να δει για τελευταία φορά τον Ντέιβιντ Χολμς, τον οποίο δεν έπαψε ποτέ να προσπαθεί να εξιλεώσει. Ο Χολμς βρίσκεται σ’ένα νεκροταφείο και τα πίνει μαζί με άλλους δύο, εξιστορώντας το θρύλο που θέλει τον τελευταίο άνθρωπο που πεθαίνει την παραμονή της Πρωτοχρονιάς να περνάει την επόμενη χρονιά οδηγώντας την άμαξα-φάντασμα που χρησιμοποιεί ο Θάνατος για να μεταφέρει τις ψυχές. Ο Χολμς γελά με το θρύλο–ακριβώς όπως γελάει και με κάθε σύσταση που του έχει γίνει στη γεμάτη εκούσια αμαρτία ζωή του– όμως όταν καταρρέει και πεθαίνει ακριβώς πριν τα μεσάνυχτα, έρχεται αντιμέτωπος με μια κρίση κι ένα καθήκον που δε μπορεί ν’ αποφύγει ή να σαρκάσει... (απο το site του 49ου Φεστιβάλ)Δε ξέρω αν όντως αληθεύει πως υπάρχει σε κάποια χώρα αυτή η αντίληψη, εγώ τη βρήκα όμως άκρα ενδιαφέρουσα, πέρα απο τη κοινή που έχουμε πως οτι κάνεις τη πρώτη νύχτα της καινούριας χρονιάς θα το κάνεις όλο το χρόνο (τί γελοία αυτή!). Η ταινία ήταν υπέροχη, και στην έκδοση που είδα δεν ήταν απλά ασπρόμαυρη, αλλά είχαν χρησιμοποιηθεί τρείς διαφορετικές χρωματικές λήψεις : μπλε-μαύρο για τις σκηνές που είχαν να κάνουν με θάνατο, κίτρινο-μαύρο για τις σκηνές που διαδραματίστηκαν στο παρελθόν ή στο παρόν, και κόκκινο-μαύρο για τις σκηνές που είχε περάσει ο Holms με τους φίλους του σε μεθύσια (ή τουλάχιστον έτσι θυμάμαι). Δημιουργός ο Σουηδός Victor Sjöström ( Βίκτορ Σγιέστρεμ), σε σκηνοθεσία, σενάριο και στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το ίδιο site αναφέρει πως "Οι ταινίες του χαρακτηρίζονταν για την ευαισθησία των ερμηνειών τους και την εκπληκτική φωτογραφία τους", και δεν έχω παρά να συμφωνήσω.
Την απόλαυσα ως εκεί που δεν πήγαινε, θυμάμαι είχε πάρα πολυ κόσμο και είχα καθήσει σε σκαλάκια, τη χαρά μου που βρήκα εισιτήριο για τέτοια προβολή με live μουσική, και τη διακοπή ρεύματος που είχε ως αποτέλεσμα να βυθιστούμε για κάμποσο στο σκοτάδι και στην ησυχία (κι όμως τα παιδιά συνέχισαν απο κει που σταμάτησαν απτόητοι, εύγε). Ωραία πράγματα...!
Ps. Προσέξτε μου αυτές τις μέρες στους δρόμους και γενικά, δε θα θελα να κουβαλάτε μια τέτοια άμαξα για έναν ολόκληρο χρόνο ;-)