Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009

Πέρασε πολύυυυς καιρός...


Πολύς καιρός, πολλές σκέψεις, πολλές καινούριες εμπειρίες, αλλαγή μυαλών... Βλέπω λίγο διαφορετικά τα πράγματα, καιρός μου ήταν. Τι έγινε στο μεταξύ?
  • Πολλά καινούρια πρόσωπα,
  • η συνειδητοποίηση πως πρέπει να προχωράω μπροστά στη ζωή μου γιατί έτσι κι αλλιώς είναι αναπόφευκτο,
  • όνειρα για ακόμα περισσότερο ταξίδια (μιας και τελικά το μόνο που χρειάζεται είναι να το παρεις απόφαση. Α ίσως και τα χρήματα. Κατά τα άλλα εσύ απλά κάθεσαι σε ένα μεταφορικό),
  • σχέδια για να γίνω πιο τολμηρή με τη ζωή (εξάλλου μία την έχουμε), πολλές ιδέες με τις οποίες θέλω να καταπιαστώ (όπως και σε κάθε αρχή χρονιάς, μόνο που εδώ έχουμε 2 αρχές: η αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς και η αρχή της ημερολογιακής).
  • Mια διαπίστωση: μπορεί να θες κάτι τόσο πολύ, που να σαι ικανός να κινήσεις γη και ουρανό για να το καταφέρεις όταν βλέπεις πως παν να στο στερήσουν. Τη στιγμή όμως που τελικά το'χεις ήδη στο τσεπάκι σου, βλέπεις πως υπάρχει ένα άλλο άτομο που το'χει περισσότερη ανάγκη απο'σενα αυτή τη στιγμή, και το προσφέρεις απλόχερα χωρίς να νιώσεις στιγμή δισταγμό. Εξάλλου, αν εσύ νιώθεις πως σου ανήκει σου ανήκει και τελείωσε ανεξαρτήτως τι θα πει ο καθένας. Και μ'αυτή τη σκέψη, αν το καλοσκεφτείς, δε το στερεισαι. Συν τα πολλά θετικά ρεύματα ενέργειας που σε ηλεκτρίζουν απ'τη καλή σου πράξη.
  • Ξαναθυμήθηκα την αγάπη μου για την αρχαιολογία. Λιώσιμο με ντοκιμαντερ του είδους στη τιβι.
  • Πορώθηκα ξανά με ταινίες και βιβλία (yeih! ξαναβρήκα ένα μέρος μου!).
  • Kάποιες φορές πρέπει να μιλάς απότομα σε κάποια άτομα και να τα "ταρακουνάς", ακριβώς επειδή τα αγαπάς και θες να τα δεις να βγαίνουν απ' τον "βάλτο" τους
Τί άλλα νέα?? U2 at last στην Αθήνα. Κι έλεγα δε θα ρχόταν ποτέ αυτή η στιγμή, κι όμως, να μια φορά που δε θα ξενιτευτώ για να τους απολαύσω! Καινούριος δίσκος Alice in Chains, που κάτι μου λέει πως θα'χουν πολύ καλό υλικό (μετά απο τόσα χρόνια συσσωρευμένης έμπνευσης). Άκουσα ένα τραγούδι τους και με επιβεβαίωσε, καθαρό στυλ ΑΙC, ο DuVall πιστεύω έχει ικανότητες να ανταπεξέλθει, σε κάποια φάση μάλιστα μου φάνηκε πως άκουσα τον layne, οφείλω να πω πως ήταν μια πετυχημένη σύνδεση παρόντος-παρελθόντος.




There I was, laid out on a table
Screamin' sweat and bare feet to the floor
In my life, I'd not soften
Things that cut, and burn so often
But I sit, think of somethin'
Scared to face, the dyin' nothin'

See the cycle I've waited for
It ain't like that anymore

Where I go is when I feel I'm able
How I fight is why I'm feelin' sore
In my Mind, not forgotten
Feel as though, a tooth were rotten
Behind the smile, a tongue that's slippin'
Buzzards cry, when flesh is rippin'

See the cycle I've waited for
It ain't like that anymore

Here I sit writing on the paper
Trying to think of words you can't ignore
In my eyes, what I'm lacking
Score at face, a ten for slacking
Sign the deal, set in motion
Smaller fish, so huge the ocean

See the cycle I've waited for
It ain't like that anymore

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2009

"All of my colours, they turn to blue.." (out of the blue)


My love is cruel as the night,

she steals the sun and shuts out the light.

All of my colours they turn to blue

win or lose.


She does it slow dancing,

slow dancing...

all night long.


Scarlet eyes and a see-through heart,

she saw me coming right from the start.

She picked me up, but had me down on my knees

just a beggin' her, beggin' her please


Take me slow dancing, slow dancing

She took me slow dancing...

all night long.


And I don't know a man

search for himself in his lovers' eyes.

NO I DON'T KNOW WHY A MAN

SEES THE TRUTH BUT NEEDS THE LIES.

My love is restless as the wind,

she moves like a shadow across my skin.

She left with my conscience, I don't want it back.

It just gets in the way


If you wanna go slow...dancing...



Τετάρτη 22 Ιουλίου 2009

ΝΙΝ/JA concert Athens

"Βύρωνα, Θέατρο Βράχων" είπα στον ταξιτζή, καθώς έμπαινα μέσα.
"Έχει κάποια συναυλία εκεί?" με ρώτησε καθώς έβγαινε απ'τα ΚΤΕΛ. Τι να του πεις τώρα, και να του πεις θα καταλάβει??
"Κάτι ξένες μπάντες" απάντησα περιληπτικά.
Και η αλήθεια είναι, πώς πρόκειται να καταλάβει κάποιος τι εστί Nine Inch Nails και Jane's Addiction, όταν και συ ο ίδιος δυσκολεύεσαι να τους περιγράψεις μουσικά, κυρίως για τους πρώτους. Τους NIN τους γνώρισα πριν 2 χρόνια, με το "The hand that feeds", ενώ τους άλλους δεν έχει λίγους μήνες, κι αυτό γιατί θα έπαιρναν μέρος στη συναυλία. Μπορούσα να αναγνωρίσω ομως ανάμεσά τους τον κιθαρίστα Νavarro...
Mε το που πήγα ξεκίνησαν οι Jane's Addiction. Το setlist τους ήταν σαν ένα
best of, γεγονός που δε με χάλασε, μιας και μόνο αυτό μπόρεσα να ακούσω στο μεσοδιάστημα. Η μπάντα ήταν ξεσηκωτική, με εξαίρεση τις στιγμές που μιλούσε ή κουνιόταν ο τραγουδιστής. Εμένα προσωπικά με ξενέρωνε. Πάνω που έμπαινα στο κλίμα, τσουπ ξενέρα, και μετά άντε να ξαναμπώ στο κλίμα. Εκεί ήταν που αποφάσισα να χαζεύω Navarro. Παρ'ολα αυτά, συνειδητοποίησα πως αν ο Navarro ήταν η "μούρη" της μπάντας, ο πραγματικός μάγκας εκεί μέσα ήταν ο μπασίστας, μιας και τα τραγούδια στηρίζονταν όλα στο μπάσο του. Πολύς κόσμος τους χάρηκε και "χτυπήθηκε" με τα τραγούδια τους (γεγονός που βρήκα περίεργο εγώ), και πέρα απο κάποιες ελλείψεις που έκαναν μπαμ σε μένα (''just because" κ "superhero") η συναυλία τους ήταν πολύ καλή! Αυτό που σκεφτόμουν στο τέλος της συναυλίας ήταν πως απ'τον τραγουδιστή αυτό που έλειπε ήταν το γούστο -γούστο στο ντύσιμο, γούστο για το πώς να ερμηνεύσει καλύτερα τα τραγούδια (μιας και μερικές φορές στα πλαίσια της live εκτέλεσης ερμήνευε κάααπως διαφορετικά σε σημεία που πέθαινες να τ'ακούσεις live) και χαλούσε το τραγούδι, γούστο για το ποιά τραγούδια θα παραλείψει (γκουχ, γχουχ, ε μου κακοφάνηκε!μη στραβοκοιτάτε...). Μ'αρεσαν όμως οι εισαγωγές που έκανε πριν τα τραγούδια -το 'φερνε απο'δω, το 'φερνε απο κει, και κάπως κατέληγε στον τίτλο του κομματιού.

Μετά βγήκαν οι Nine Inch Nails, και απ'το πρώτο λεπτό απέδειξαν πόσες κλάσεις ανώτερες ήταν απ'τους προηγούμενους. Πραγματικά στο πρώτο λεπτό κατάλαβα πως πρόκειται για μια
μεγάλη μπάντα και πως ξέρουν να τα δίνουν όλα και να "τα σπάνε"- ναι, απ'την αρχή της συναυλίας. 'Ο,τι δουλειά έκανε ποτέ ο Reznor δεν ήταν για να εμπορικοποιηθεί στο κοινό, αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να αγαπηθεί απο ένα σχετικά μεγάλο κοινό, και απ'την άλλη να ξεδιπλώσει στο έπακρο το ταλέντο του. Απο τη δουλειά του που είχα ακούσει μου είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ενός ανθρώπου κλειστοφοβικού και τελειομανή, οπότε για τη συναυλία είχα ανεβάσει τον πήχη στο τέλειο. Οι ΝΙΝ τον ξεπέρασαν.
Το setlist προερχόταν κυρίως απο το album The Downward Spiral, χωρίς να σημαίνει πως αρκέστηκαν μόνο σ'αυτό. Παίξαν κομμάτια σχεδόν απ'όλα τα album, γεγονός που ενίσχυε τον "Wave Goodbye" τίτλο της tour. Όσο παίζαν σκεφτόμουν πως δεν είναι δυνατόν να'ναι η τελευταία περιοδεία τους, μιας και αυτή η μπάντα ήταν φτιαγμένη για να παίζει live. Υπέροχος ήχος, αψεγάδιαστες εκτελέσεις που ηλέκτριζαν το κοινό με τη τρομερή ενέργειά τους, ακόμα και σε τραγούδια όπως το "Hurt". Kαι οι τέσσερις εντυπωσίασαν με τις μουσικές τους ικανότητες, μιας και όλοι δοκίμασαν και κάποιο διαφορετικό μουσικό όργανο πέρα απο το στανταρ τους. Μια μοναδική συναυλιακή εμπειρία που δε ξέρω αν θα ξαναπαρακολουθήσω όμοιά της και που με άφησε σε τέτοια έκπληξη, που ακόμα σκέφτομαι αποσβολωμένη "πωω ρε τί ήταν αυτό!!".

Eναρκτήριο λάκτισμα: Home (η μελωδία της κιθάρας στην αρχή με στοιχειώνει ακόμα και τώρα)



Τerrible lie


Eπίλογος: Hurt


O Trent Reznor μας έδειξε προχθές ένα κομμάτι απ'τη ψυχή του- σκοτεινό, γεμάτο ενέργεια, πάθος, γεμάτος απο απίστευτες μελωδίες που διέπουν όλα τα κομμάτια του και όλες τις κραυγές του πίσω απο έναν τρομερό θόρυβο. Κάτι σα μυσταγωγία, και σε συνέπαιρνε ολόκληρο.