Nightswimming-R.E.M,

Οφείλω να το παραδεχτώ στον εαυτό μου, δεν κάνω αμαν για R.E.M. Ναι στεναχωρέθηκα που τους έχασα, ναι μ' αρέσουν αρκετά τραγούδια τους και κατά καιρούς μου'χουν κολλήσει. Όπως και αυτό το βράδυ...

Nightswimming deserves a quiet night.
The photograph on the dashboard, taken years ago,
Turned around backwards so the windshield shows.
Every streetlight reveals the picture in reverse.
Still, it's so much clearer.
I forgot my shirt at the water's edge.
The moon is low tonight.

Nightswimming deserves a quiet night.
I'm not sure all these people understand.
It's not like years ago,
The fear of getting caught,
Of recklessness and water.
They cannot see me naked.
These things, they go away,
Replaced by everyday.

Nightswimming, remembering that night.
September's coming soon.
I'm pining for the moon.
And what if there were two
Side by side in orbit
Around the fairest sun?
That bright, tight forever drum
Could not describe nightswimming.

You, I thought I knew you.
You I cannot judge.
You, I thought you knew me,
this one laughing quietly underneath my breath.
Nightswimming.

The photograph reflects,
Every streetlight a reminder.
Nightswimming deserves a quiet night, deserves a quiet night.

Blut ist lieben...

Ανέκαθεν είχα ένα κρυφό θαυμασμό για τα βαμπιρ. Ασκούσαν πάνω μου μια γοητεία παράξενη -εξάλλου, κάθε τι υπερφυσικό μου προξενούσε τη περιέργεια και το δέος-. Tαινίες, βίντεο κλιπ, βιβλία, παιδικά, που μ'έκαναν να αγαπήσω αυτούς τους σκοτεινούς καταραμένους χαρακτήρες. Έχω ακούσει πως αυτά τα όντα είναι δημιούργημα της εκκλησίας, για να φοβίσει τον κόσμο να πηγαίνει στα νεκροταφία, σε μια εποχή που οι νεκροί κρατούνταν ακόμα και στο σπίτι, για να δώσουν έμφαση στο γεγονός της Ανάστασης και στη διαφορά νεκρών και ζωντανών. Αλλά έχω διαβάσει πως παρόμοιοι μύθοι υπήρχαν σε πολλές γωνιές της γης απ'τα αρχαία χρόνια. Εμπνεύστηκα για το συγκεκριμένο ποστ μετά απο ένα άρθρο που διάβασα:

<<Τα βαμπίρ υπάρχουν -Πηγή: Sky News - 13/03/2009

Το κρανίο της γυναίκας - βαμπίρ. Πηγή: Sky News

Ιταλοί ερευνητές πιστεύουν πως ανακάλυψαν στη Βενετία τα λείψανα γυναίκας βαμπίρ που είχε ταφεί με ένα τούβλο στο στόμα της για να μην επιτεθεί στα θύματα της πανώλης που σάρωσε την πόλη τον 16ο αιώνα.

Ο Ματέο Μπορίνι ανθρωπολόγος από το πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας δήλωσε πως η ανακάλυψη αυτή στο μικρό νησί Λαζαρέτο Νουόβο ενισχύει την μεσαιωνική άποψη ότι τα βαμπίρ βρίσκονταν πίσω από τις επιδημίες, όπως ο Μαύρος Θάνατος (πανώλη) που εμφανίστηκαν στην Ευρώπη την εποχή εκείνη, προκαλώντας εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς.

"Είναι η πρώτη φορά που η αρχαιολογία καταφέρνει να αναπαραστήσει την τελετουργία του εξορκισμού ενός βαμπίρ. Αυτό μας βοηθά να εξηγήσουμε το μύθο των βαμπίρ", επισημαίνει ο Μπορίνι.
Ο σκελετός βρέθηκε σε ένα μαζικό τάφο θυμάτων της πανώλης το 1576 στο νησί αυτό στο οποίο έστελναν όσους είχαν προσβληθεί από την ασθένεια. Την εποχή εκείνη πολλοί πίστευαν πως για την διάδοση των επιδημιών στην Ευρώπη ευθύνονταν τα βαμπίρ, επειδή δεν μπορούσαν να κατανοήσουν πλήρως την αποσύνθεση των πτωμάτων, εξηγεί ο ανθρωπολόγος. Οι νεκροθάφτες έβρισκαν σορούς στις οποίες συνεχιζόταν η ανάπτυξη των μαλλιών, αίμα έρεε από το στόμα τους, και το σάβανο με το οποίο ήταν τυλιγμένο το πτώμα είχε αποσυντεθεί στην περιοχή του στόματος από τα βακτήρια που υπήρχαν στη στοματική κοιλότητα, αποκαλύπτοντας τα δόντια, με αποτέλεσμα να θεωρούν ότι είναι ζωντανοί – νεκροί. "Για να εξοντώσεις το βαμπίρ πρέπει να βάλεις στο στόμα του κάτι που δεν τρώγεται. Είναι πιθανόν να υπάρχουν και άλλα πτώματα με τούβλα ανάμεσα στα δόντια, όμως αυτό είναι το πρώτο που ανακαλύφθηκε", καταλήγει ο Μπορίνι.>>

Άργησα να συνειδητοποιήσω τι ήταν αυτό που μ'άρεζε τόσο στο video και στον Corgan (πέρα απ'το τραγούδι), ώσπου τον παρατήρησα καλύτερα.

Ava Adore- Smashing Pumpkins

Ι'm getting crazy can you get me a gun?

Αναρωτιέσαι σε τί κόσμο ζούμε... Πώς άλλαξαν έτσι, τόσο τα πράγματα? οι άνθρωποι? οι καταστάσεις? Τόσο, που, αν και πολύ νέος για να σκέφτεσαι το ενδεχόμενο της οικογένειας, συζητώντας ανακαλύπτεις πως δεν είσαι ο μόνος που δε θέλει να κάνει, γιατί "σε τί κόσμο θα φέρει τα παιδιά του"??? Τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Απ'το πιο απλό στο πιο περίπλοκο. Η ανθρωπότητα δε πήγε τελικά και τόσο μπροστά, όταν υπάρχουν άπειρα πράγματα που έχει "καταφέρει" που σε κάνουν να θέλεις να χτυπάς το κεφάλι σου στο τοίχο. Αξίες υπάρχουν, μόνο θεωρητικά. Και αυτές πλέον έχουν αλλοιωθεί τόσο, που μόλις πριν 10 χρόνια δύσκολα θα τις αποκαλούσες αξίες (10 χρόνια μόνο!! αν είναι δυνατόν, δε μιλάω καν για πιο πριν!).

Διακοπές της Αποκριάς. Πήγα να επισκεφτώ το μικρούλι 1 έτους στο χωριό (που μόνο χωριό δεν είναι πλέον, σα κωμόπολη έχει γίνει. Οτι ήταν και είναι ωραίο στο μέρος εκείνο κοιτάνε πως θα το αντικαταστήσουν με κάτι μοντέρνο και κερδοφόρο...) Τρεις ώρες μαζί με ένα τόσο αθώο πλασματάκι, που η μόνη πονηριά του είναι πότε δε θα βλέπεις ώστε να μπορέσει να σκαρφαλώσει στον καναπέ, να νιώσει και αυτός μεγάλος σαν εμάς. Γεμίζεις αυτές τις τρεις ώρες, αυτή η αθωωότητα και ξεγνοιασιά σε αναζωογονούν, σου φέρνουν ασυνείδητα αναμνήσεις του πως ήσουν και συ κάποτε. Συνειδητοποιείς πως όλα αυτά για τα οποία προβληματίζεσαι και στεναχωριέσαι τελικά δεν έχουν τόση σημασία, αλλά πως αληθινά είναι όλα αυτά που ένα λιλιπούτειο ανθρωπάκι σου μαθαίνει και σου χαρίζει απλόχερα (πόσο σπάνιο σήμερα..) με ένα χαμόγελο, με ένα βλέμμα γεμάτο απο λέξεις γιατί το στόμα του ακόμα δεν έμαθε να τις λέει, και με ένα ειλικρινές κλάμμα τι στιγμή που φεύγεις.
Φεύγεις. Κατεβαίνεις τα γραφικά δρομάκια, για να φτάσεις στον κεντρικό δρόμο. Μία σταδιακή επαναφορά στη πραγματικότητα, γιατί βλέπεις αυτοκίνητα και κίνηση. Περιμένεις υπομονετικά λεωφορείο. Και ενώ είσαι πλημμυρισμένος απο την αθωότητα που ένιωσες πριν λίγες στιγμές, μια εικόνα σε προσπερνάει και σε σοκάρει. Από δίπλα μου πέρασε ένας παππούς με τον εγγονό του. Περπατούσαν αργά, κάναν βόλτα, όλα θα μπορούσαν να ήταν φυσιολογικά.Ο παππούς κρατούσε τον εγγονό του απ΄το χέρι. Ανάμεσα στα χέρια τους όμως, ένα όπλο ξεπρόβαλε. Ο αργός ρυθμός που προχωρούσαν έκανε το θέαμα σα να βγήκε απο το πιο φρικτό θρίλλερ. Γιατί κανένας δε μιλούσε. Απλά προχωρούσαν, αργά...Το μόνο που ακουγόταν ήταν το βουητό του δρόμου και ο θόρυβος που έβγαινε απ' αυτό το ψεύτικο όπλο όταν ο παππούς πατούσε τη σκανδάλη για να σπάει τη σιωπή. Τόσο αλλόκοτο. Τόσο τρομακτικό σα σκέψη. Mια εικόνα που δε μπορούσα να τη βγάλω απ' το μυαλό μου για αρκετές μέρες....
Δεν επέλεξα ένα τέτοιο κόσμο.

ps. Μικρούλη, μη βιάζεσαι να μεγαλώσεις. Και μη μας ζηλεύεις εμάς. Η αλήθεια είναι πως εμείς ζηλεύουμε εσένα, και τι δε θα δίναμε για να ξαναγίνουμε σαν εσένα...