8 Ιουλίου...

...και αλλιώς την είχα φανταστεί (και) αυτήν τη μέρα. Την είχα φανταστεί με εμένα (και όχι μόνο) στο χώρο του terra vibe, για να απολαύσω offspring, siouxsie, deus, the gossip, και abbie gale. Για να είμαι ειλικρινής, για τους offspring ενδιαφέρομαι κυρίως. Έχω αναφερθεί σ' αυτούς και σε παλιότερο post, αυτή η punk μπάντα ανακαλείται στη μνήμη μου απο τότε που πήγαινα δημοτικό, και τα μεσημέρια έβλεπα μια εκπομπή με "ξένα" τραγούδια, και μου άνοιξε ορίζοντες σε σχέση μ' αυτά που άκουγα μέχρι στιγμής. Τους γνώρισα απο το "Αmericana" album και μετά, με τραγούδια όπως Pretty Fly(For a White Guy), Why Don't You Get a Job? , και πιο αργότερα απο επόμενο δίσκο τους με το Original Prankster, αν και άτομα που τους ζήσανε μου λένε πως ο δίσκος τους Smash ήταν το masterpiece τους, και με τραγούδια όπως το Self Esteem και το Come out and Play(Keep'em Seperated) είναι απολύτως κατανοητό. Tους γούσταρα ως μικρό και τους γουστάρω ακόμα περισσότερο τώρα. Η αλήθεια είναι οτι ήθελα πολύ να πάω απο την πρώτη στιγμή που το'μαθα, αλλά δεν έκατσε. Καθόλου όμως....Τεσπα. Εναποθέτω τις ελπίδες μου σε κάτι μελλοντικό, αν και πάντα θα έχω μια γεύση πίκρας απ' αυτή που έχασα, όπως συμβαίνει κάθε φορά που αναπολώ τέτοιες χαμένες ευκαιρίες. Και είναι ακόμα ξημερώματα, προλαβαίνω να πάρω το πρώτο τρένο και να πάω μόνη μου.

ps: εξ΄όυ και τα video που έβαζα επί μια βδομάδα στα προτεινόμενα video. Λένε πως αν θες κάτι πολύ τελικά γίνεται. Δεν το θελα τόσο πολύ τελικά?Το μισώ πραγματικά όταν γίνεται αυτό... God-dam...

Uno dos tres cuatro cinco, cinco seís :-( οcho τελικά φίλε μου...

H Έβδομη Σφραγίδα (Det sjunde inseglet)

Το 'χε παίξει πέρισυ κρατικό κανάλι, αλλά νύσταζα και δε καταλάβαινα τίποτα, γι' αύτό την παράτησα για άλλη φορά. Τί βλακεία! Έκτοτε την έψαχνα να τη δω, να τη βρω, να τη κατεβάσω (και η αλήθεια είναι οτι την βρήκα, αλλά θυμήθηκα πως μου έληξε το antivirus). Και βλέπω τις προάλλες, στη Βουλή (ε μα, όταν μιλάω εγώ να μ'ακούτε πως αξίζει τον κόπο αυτό το κανάλι) πως Παρασκεύη θα την έπαιζε. Έκλεισε απο τότε το βράδυ της Παρασκεύης, δεν υπήρχε περίπτωση να το ξανάχανα. Αυτή τη φορά ήμουν σε καλή κατάσταση ύπνου για να την ευχαριστηθώ. Με μια λέξη- Ε ΠΙ ΒΛΗ ΤΙ ΚΗ. Υπέροχη, κλασσική ταινία, με κλασσικές μορφές, και κλασσικές πλέον σκηνές, σε σκηνοθεσία Ingmar Bergman.

Η υπόθεση έχει ως εξής: Ένας ιππότης γυρνάει μετά απο χρόνια στη πατρίδα του. Όμως εκεί τον επισκέπτεται ο Θάνατος που γυρεύει να του πάρει τη ζωή. Ο ιππότης τον προκαλεί σε μια παρτίδα σκάκι: όσο παίζουν, ο ιππότης θα ζει,και αν νικήσει τη παρτίδα ο Θάνατος θα του χαρίσει τη ζωή. Παράλληλα ο ιππότης συνεχίζει το ταξίδι προς το σπίτι του, με συντροφιά, η οποία με τον καιρό μεγαλώνει. Ο ιππότης χρείαζεται την παράταση για να βρεί επιτέλους την αλήθεια, γύρω απο την ύπαρξη, το κενό, αλλά και την ύπαρξη ή μη του Θεού, σε μια χώρα που μαστιζόταν απο τη πανούκλα.

Θέτει μερικά καίρια ερωτήματα γύρω απο τη θρησκεία, και θα μπορούσα να πω αποκαλύπτει πράγματα για την τότε μορφή της, εν συνεπεία και τη τωρινή της (βλ. σκηνή στην εκκλησία και τον διάλογο ανάμεσα στον ζωγράφο του εσωτερικού ενός ναού και στον ιπποκόμο του ιππότη).

Ατάκες που είναι μία και μία, και δίνει μια σαφή εικόνα γενικά γύρω απο την ανθρώπινη συμπεριφορά. Αν δεν την έχετε δει, δείτε τη δείτε τη δείτε τη δείτε τη! Εγώ σίγουρα θα την ξαναδώ,και κάτι μου λέει αρκετές φορές...

Kαλοκαιρινή βροχή...

...αργά το βράδυ. Απρόσμενα. Αλλά πάντα ευπρόσδεκτα. Κι έβρεξε για τα καλά. Μου ΄λειψε,την ευχαριστήθηκα όσο τίποτε άλλο σήμερα.Μετά απο μια δύσκολη μέρα, βγαίνω απ'το δωμάτιο και πρώτα την μύρισα.Βγήκα στο μπαλκόνι όλο ελπίδες αλλά τίποτα, και ο ουρανός ψιλο-νορμαλ. Ώσπου παρατήρησα τις αστραπές. Πήρα θέση,και μετά απο λίγο άνοιξαν οι ουρανοί. Άνεμοι, βροντές, αστραπές, κεραυνοί, και βροχή απ'τις δυνατές, όπου αν προσπαθήσεις να πας έστω από τη μια πλευρά στην άλλη ενός δρόμου έχεις γίνει μουσκίδι. Εκείνη την ώρα έβγαλε και ψύχρα,και με τον άνεμο που ήρθε κι έδεσε με τη δυνατή βροχή ήταν αδύνατο να μείνεις καν με ανοιχτή μπαλκονόπορτα, γινόσουν μούσκεμα. Οι δρόμοι λίμνιασαν πάντως...Ελπίζω κι αύριο να'ναι έτσι, να μπορέσω να βολτάρω επιτέλους πρωί να με δει και λίγο η μέρα, γιατί με τη ζέστη που είχε ήταν καθαρά τρέλλα να το τολμήσω.

Ίσως την αποπλύνει

Μη φοβάσαι πια

την καλοκαιριάτικη βροχή

τις νύχτες που ξυπνάς

απ'τον βαθύ των φύλλων ψίθυρο.

Κλείσε τα μάτια μόνο καλύτερα,

κι άνοιξε κείνη την καρδιά σου.

Ίσως την αποπλύνει η καταιγίδα.

Γιώργος Ιωάννου

(απο τη συλλογή Ηλιοτρόπια)

(Θεσσαλονικιός πεζογράφος, ποιητής κ.λ.π., τον ανακάλυψα τυχαία στο περισυνό βιβλίο Λογοτεχνίας Κατεύθυνσης, αν και δεν ήταν στην ύλη. Μου άρεσε η γραφή του, αν και είχα διαβάσει μερικά πεζά του μόνο. Πάντως από ένα σχετικό κείμενό του που διάβασα και αυτό το ποιήμα, κατάλαβα πως σα Θεσσαλονικιός ξέρει να εκτιμάει βροχές, ομίχλες και λοιπά ωραία φαινόμενα)