Μας αρέσει...

...που η κρατική τηλεόραση κάνει αφιέρωμα στον σκηνοθέτη Κακογιάννη. Κι ενώ αναρωτιόμουν πώς και κανείς δεν έχει ασχοληθεί με τα θέματα του Τρω'ι'κού Πολέμου (τον οποίο τρελαινόμουν να διαβάζω στους τόμους τις ελληνικής μυθολογίας που κάποτε τους ήξερα σχεδόν απ'έξω), ανακαλύπτω αυτές τις ταινίες.Πολύ καλές αποδόσεις, ερμηνείες, σκηνοθεσία. Τις "Τρωάδες" δε της προηγούμενης Τρίτης τις απόλαυσα στο μέγιστο, μιας και δεν έχω διαβάσει ποτέ το ομόνυμο έργο και με ενδιέφερε αυτή η άποψη. Αυτή τη Τρίτη έχει την "Ιφιγένεια", την οποία μεν έχω δει αλλά σκοπεύω να ξαναδώ, επειδή η πρωταγωνίστρια(δε θυμάμαι το όνομα της) και η Ειρήνη Παπά ως Κλυταιμνήστρα που χάνει την κόρη της είναι φανταστικές. Απλά μου φάνηκε κάπως που η Ειρήνη Παπά έπαιζε σ'όλες αυτές τις ταινίες και με διαφορετικό ρόλο πάντα.Στη μια να ναι η Κλυταιμνήστρα, και στην άλλη η κόρη της η Ηλέκτρα??
Ωραία η ιδέα κάι μακάρι να κάνουν τέτοια αφιερώματα και για άλλους αξιόλογους και γνωστούς σκηνοθέτες. Γιατί με τη σύγχρονη βιομηχανία του θεάματος, επικεντρωνόμαστε στα πρωταγωνιστικά πρόσωπα κυρίως, και ξεχνάμε τα πραγματικά μυαλά πίσω απ'τη ταινία, ενώ κανονικά οι ταινίες θα έπρεπε να βλέπονται με την άποψη του τι εκφράζει μέσα απ' αυτήν ο σκηνοθέτης.(Βέβαια και οι περισσότεροι σύγχρονοι σκηνοθέτες δημιουργούν οτι να ναι ταινίες,απλά για να φτιάξουν κάτι και να πάρουν λεφτά). Μια ερώτηση που μου γενήθηκε επίσης τους τελευταίους μήνες, αυτές οι ταινίες, όπως και αυτές τις Μελίνας Μερκούρη, ή της Έλλης Λαμπέτη, γιατί δε προβάλονταν απο τη τηλεόραση, και βλέπαμε 100 χιλιάδες φορές όμως αυτές της Βουγιουκλάκη και της Καρέζη??Καλύτερης ποιότητας μήπως είναι αυτές?Μη τρελαθούμε.
Επίσης μ'άρεσε που έξω απ'το ΟΛΥΜΠΙΟΝ(cinema που οργανώνει το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσ/νίκης) είδα μια αφίσα που έλεγε πως θα πρόβαλε ταινία της Monroe, επεξεργασμένη.Απο κει και πέρα όμως...την έπαιξε?΄Η στο μέλλον?Θα ήταν ωραία ιδέα μια τη βδομάδα, ή μια το μήνα, να προβάλει τέτοιες παλιές γνωστές ταινίες.Όπως και να το κάνουμε, το να βλέπεις dvd σπιτάκι σου δε συγκρίνεται με τη χαρά της σκοτεινής αίθουσας και της μεγάλης οθόνης...
ps.παρά τη εξεταστική, βλέπω,όπως καταλάβατε,πολλές ταινίες πλέον, και μου αρέσει που ξαναβρήκα τον παλιό καλό μου εαυτό!!

Η γυναίκα μαζοχίστρια (ή αλλιώς μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος)

Η γυναίκα μαζοχίστρια (ή αλλιώς μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος)

Την βρίσκεις παντού. Απόλυτα προσαρμοσμένη στις επιταγές της εκάστοτε μόδας ή υποκουλτούρας. Κάθε εποχή είναι διαφορετική, ανάλογα με το τι προστάζουν οι άνδρες. Το κοινό χαρακτηριστικό που έχουν οι συγκεκριμένες είναι το εξής: Η ερωτική τους αλλοτρίωση σε συνδυασμό με την απολιτικοποίηση. Έχουν τσιμπήσει για τα καλά το δόλωμα της πατριαρχίας (μάλιστα ελάχιστες έχουν αποβλακωθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό που έχουν φτάσει σε σημείο να το υπερασπίζονται). Οι καπιταλιστικές κοινωνίες είναι κατακλεισμένες απο αυτές. Σε αυτό έχουν συμβάλλει όλοι από λίγο: η εκκλησία, η οικογένεια, η σεξουαλική "απελευθέρωση", το κράτος, η ετεροφυλοφιλία, τα μμε και οι υπόλοιποι εξουσιαστικοί και πατριαρχικοί φορείς πλύσης εγκεφάλου. Οι σύγχρονες κοινωνίες είναι οι κοινωνίες του βιασμού και της εκμετάλλευσης, είναι οι κοινωνίες που το σεξ, η ερωτική επιθυμία, οι φαντασιώσεις, κλπ κατέχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο μυαλό της κάθε μικροαστής/ου. Ο καπιταλισμός δυστυχώς έχει πετύχει τον στόχο του, την ερωτική εγκαθίδρυση. Οι καλύτεροι σύμμαχοί του είναι ο ηδονισμός και ο ερωτισμός (που αποτελούν τα εναρκτήρια στάδια του βιασμού) . Όσο απειλητικές κι ας φαντάζουν οι σεξοφιλικές και μισογυνιστικές θεωρίες του Φρόιντ το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας τις έχει υιοθετήσει. Πλέον είμαστε στην θέση να μιλάμε για μια οργασμοκεντρική κοινωνία. Μια κοινωνία που για χάρη της ικανοποίησης έχει δημιουργήσει το δουλεμπόριο γυναικών, τις τσόντες, τον γάμο, τα μπουρδέλα, το "ελεύθερο" σεξ, την ετεροφυλοφιλία (η μόνη σχέση ετεροφυλοφιλίας που δεν είναι βιασμός είναι η σχέση ανάμεσα σε μία λεσβία κι έναν ομοφυλόφιλο), τον σαδομαζοχισμό, τα όργια (συλλογικός βιασμός), τον φετιχισμό, τα sex clubs, το lifestyle, την ερωτική "τέχνη", τις "γκόμενες", τα "πουτανάκια", τα "μουνιά" κ.ο.κ. Μια κοινωνία που ανέχεται και προωθεί τον βιασμό και την ενοχοποίηση της ομοφυλοφιλίας.

Μπορεί η πηγή του "κακού" να είναι ο ανδρισμός (κοινωνική υπόσταση εξουσίας, ετεροφυλοφιλίας και βιασμού) αλλά πρέπει να μας προβληματίζει το γεγονός ότι υπάρχουν γυναίκες που ανταποκρίνονται στον προκατασκευασμένο ρόλο της παθητικής ετεροφυλόφιλης. Γυναίκες που ταλαιπωρούν και βασανίζουν το σώμα τους για χάρη της ομορφιάς, της φιλαρέσκειας και του σεξ (τριών βασικών στοιχείων της πατριαρχίας και της κοινωνικής διαμόρφωσης των σχέσεων υπό το ανδρικό βλέμμα) , τρυπάνε μέρη του σώματος τους (σκουλαρίκια, τατουάζ), κατακρεουργούν το δέρμα τους με διάφορα χημικά και αποτριχώσεις (κρέμες, μακιγιάζ, ξυραφάκια, κολόνιες, βαφές, κολλητικές ταινίες, κλπ), σφαγιάζονται οικιοθελώς (αισθητικές επεμβάσεις - σιλικόνες, εγχειρήσεις αλλαγής φύλλου - transexual), καταστρέφουν και ταλαιπωρούν το σώμα τους (δίαιτες, ερωτικά εσώρουχα, προκλητικό ντύσιμο, γυμναστήρια, τακούνια, ενασχόληση με την εμφάνιση) και το σκληρότερο, καλλιεργούν τον μαζοχισμό και στο ερωτικό επίπεδο ("αρέσκονται" στο ετεροφυλοφιλικό σεξ - διείσδυση σε διάφορες μορφές, στην ερωτική βία, στο να τις βλέπουν ως σκεύος ηδονής, να καβλώνουν τους άντρες, να χαίρονται με το να τις θαυμάζουν σχετικά με το πόσο όμορφες και υποταγμένες είναι, να ασχολούνται με το πως να φανούν ελκυστικές, να μιλάνε και να φέρονται με ερωτικό τρόπο ή ακόμη και να επιδιώκουν τον γάμο). Συνηθισμένη τείνει να γίνει η εικόνα της γυναίκας που επιθυμεί να γίνει top model και γλάστρα ή γυμνή πρωταγωνίστρια σε έργα "τέχνης" (αισθητική εκπόρνευση του γυναικείου σώματος ως "ωραίο και ερωτεύσιμο" - καλλιτεχνικά αξιοποιήσιμο (μούσα του δημιουργού) απο την ανδροκρατία ). Δεν είναι λίγες οι φορές που σχεδόν όλες μας έχουμε έρθει αντιμέτωπες με καταστάσεις που γυναίκες υπερασπίζονται την μητρότητα και την οικογένεια στις ύστατες προσπάθειες τους να βρουν καταφύγιο από τις ανασφάλειες (που προέρχονται απο την ανδρική επιβολή) μέσα από τον κτηνώδη θεσμό της συζυγικής συντροφικότητας. Οι γυναίκες που ανταποκρίνονται σε αυτά υπακούν στο ανδρογενές πρότυπο της μαζοχίστριας (κάθε μορφή σαδομαζοχισμού είναι η ερωτική έκφραση της ανδροκρατίας). Οι βιαστές θα προσπαθήσουν να μας καθησυχάσουν και να πούνε ότι όλα είναι θέμα αισθητικής και ότι κανένας άντρας δεν πίεσε καμία γυναίκα να κάνει αποτρίχωση, να βάψει τα μαλλιά της, να φορέσει φούστες, ή να κάνει άλλες διάφορες υποτιμητικές πράξεις. Το πρόβλημα είναι πως δεν πρόκειται απλά για μια επιλογή, όσο αθώα κι ας μας τα παρουσιάζει η πατριαρχία, αλλά αντιθέτως πρόκειται περί επιβολής φαλλοκρατικών προτύπων και αντιλήψεων που πραγματώνεται μέσα από τα ανδροκρατούμενα μμε, κράτος, οικογένεια, κλπ.

Για να ξεπεραστεί αυτή η κατάσταση πρέπει να θελήσουν όσες θέλουν να χειραφετηθούν να εξαλείψουν πλήρως τον ανδρικό πολιτισμό της εκμετάλλευσης και της ετεροφυλοφιλίας. Στόχος που δεν είναι εύκολα επιτεύξιμος. Ένα σημαντικό βήμα για αυτό θα ήταν να απαρνηθούν και να προσπαθήσουν να καταστρέψουν το μαζοχιστικό πρότυπο της γυναίκας. Ένα πρότυπο που υπήρχε όσο υπήρχε πατριαρχία και θα υπάρχει όσο υπάρχει πατριαρχία. Με το να σιωπεί κάποια και να το υπομένει δεν πετυχαίνει τίποτα ενώ σε περίπτωση που δηλώνει ότι το απολαμβάνει υπερασπίζεται την σεξουαλική της αλλοτρίωση, υποτιμά και δεν σέβεται τον εαυτό της. Η αντιερωτική γυναίκα, η γυναίκα απαρνήτρια, είναι η γυναίκα απειλή προς τον πολιτισμό της εκμετάλλευσης. Η μάχη ενάντια στην πατριαρχία είναι επίπονη και απαιτεί πολύ κόπο και πολλές θυσίες. Η πολιτικοποίηση και το πάθος για απελευθέρωση απο την ανδρική κυριαρχία (που πολιτικά ερμηνεύεται ως καπιταλισμός) είναι καθήκον κάθε επαναστάτριας. Το δίλλημα που προκύπτει είναι το εξής: Ή με τον ερωτισμό ή με την επανάσταση.

Αναρχοφεμινιστική Ριζοσπαστική Ομάδα Αθηνών

Το βρήκα στο Indymedia Αθήνας και το αναδημοσιεύω γιατί θέλω να κάνω σχολιασμό….(Ωχχχ…..)

Προσωπικά διαφωνώ γενικά με το παραπάνω κείμενο διότι αν μπούμε στη λογική τους τότε ουσιαστικά θα αφανιστεί το ανθρώπινο γένος. Αυτό θα συμβεί επειδή για να εδραιωθεί η πράξη τους δε θα πρέπει να υφίσταται αυτό που αποκαλούν «βιασμός» και δεν είναι άλλο από τη συνηθισμένη ετεροφυλοφιλική επαφή. Θεωρούν δε ότι η μόνη «επιτρεπτή» ετεροφυλοφιλική επαφή είναι αυτή μεταξύ μιας λεσβίας και ενός ομοφυλόφιλου. Σε αυτή την περίπτωση αν και λειτουργικά μπορεί να υπάρξει επαφή, ουσιαστικά είναι συμβιβασμός-συναίνεση, γεγονός που καταστρατηγεί την ελεύθερη βούληση και έρχεται σε αντίθεση με την αναρχική σκέψη γενικώς. Και αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή η φύση του ομοφυλοφίλου είναι να αποστρέφεται την επαφή με το αντίθετο φύλο. Έτσι προς χάριν της αναπαραγωγής «απορρίπτει» το βολονταρισμό(το αυτόβουλο που χαρακτηρίζει την αναρχική δράση).

Το φαινόμενο, η σύγκρουση του αναρχοφεμινισμού με τον κλασσικό αναρχισμό, όμως δεν είναι παλιό. Από τις αρχές της ανάπτυξης και συστηματοποίησης της θεωρίας του, η σύγκρουση έχει πάρει πολλές μορφές, πάντα όμως παραμένει στο θεωρητικό πεδίο. Κατά την Ισπανική Επανάσταση(1936-1939) οι αναρχοφεμινίστριες συνενώθηκαν με τις δυνάμεις της F.A.I και της C.N.T ισχυροποιώντας τις ελευθεριακές κολεκτίβες της Καταλονίας. Ε βέβαια ας μην ξεχνάμε τα γραπτά(κυρίως τις μπροσούρες) της Goldman…. Έχουνε επηρεάσει πολύ κόσμο στη σκέψη του!(και εμένα)

I'm dreaming of a white Christmas...

Θέλω να ξυπνήσω ένα πρωινό και να δω αυτή την εικόνα απ'το παράθυρο μου, όπως πριν κάτι χρόνια.Μας έκανε τη χάρη βέβαια να χιονίσει πριν λίγες βδομάδες,όχι οτι έπιασε βέβαια...αλλά ήταν ωραία που ενώ στολίζαμε δέντρο και ακούγαμε χριστουγεννιάτικα κάλαντα απο φωνές Crosby και Sinatra, έξω έπεφταν οι νιφάδες.Τα Χριστούγεννα φέτος για μένα είναι ήσυχα. Οι έξοδοι κανονίζονται με τις παλιές παρέες, αλλά μιά βδομάδα σχεδόν πέρασε και μου λειψαν και οι καινούριες. Οι περισσότεροι έφυγαν για τις γιορτές,η ωραία μου σχολή έκλεισε,αλλή μία βδομάδα υπομονή.Και μετά τι??Μια βδομάδα μάθημα, και μετά εξεταστική.Μα γιατί μελαγχόλησα???Επανέρχομαι στα Χριστούγεννα.

Ναι, ξέρω πως έχουν καταντήσει εμπορική γιορτή.Ξέρω πως είναι μια γιορτή που τιμάμε τα έλατα για κανά μήνα,τα φαγητά και ιδιαίτερα τα πουλερικά,πάσης φύσεως αλκοολούχων, συνάθροισης συγγενών και λοιπών.Και τι 'ναι πια αυτό με τον Αι-Βασίλη!Παχουλός με κόκκινα ρούχα.Οκ,δε λέω οτι με χαλάει, φάση έχει ο καλοκάγαθος αιωνόβιος,παγκόσμιο πνεύμα που κατοικεί στον Βόρειο Πόλο(γιατί όχι στο Νότιο??), με όλα αυτά τα ξωτικά που τον βοηθάνε.Μ'άρεσουν κιόλας όλα αυτά στις μυθολογίες με τις νεράιδες και τα ξωτικά κλπ,οπότε είναι κάτι στα γούστα μου. Αλλά λέω τώρα εγώ,δεν είναι προσβολή στη μνήμη ενός(ή και πολλών) υπαρκτών προσώπων,να μη τους τιμάμε όπως θα πρεπε?By all means(δε μου ρχεται η αντίστοιχη ελληνική έκφραση), να κρατήσουμε το έθιμο για τα παιδάκια. Απόσα γνωρίζω,ο Μέγας Βασίλειος ήταν ένας ψιλόλιγνος με μαύρα μάτια και γένεια ανθρωπος,αφιέρωσε σχεδόν όλη του τη ζωή στη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο και που θεωρείται στη παγκόσμια ιστορία ως ο εμπνευστής αλλά και πρώτος δημιουργός της οργανωμένης φιλανθρωπίας(κλεμένο απο wikipedia καθαρά lol).Και ο αντίστοιχος Άγιος Νικόλαος των ξένων ήταν παρόμοιας ιδιοσυγκρασίας,αφάνταστα γεναιώδορος επίσης.Κι όμως το όλο κλίμα των γιορτών..ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ!!Εντάξει,η συνάθροιση όολων των συγγενών δεν είναι και τόοοοσο ωραία, μια ζωή να σε βουτάν, να σε σαλιώνουν οι θείες στα φιλιά και"καλέ πώς μεγάλωσε!" και"πώς σου μοιάζει!" και "τί τάξη πας??"(έλεος, τέλειωσα μ' αυτά!!).Ευτυχώς φέτος οι συγγενείς ήταν λίγοι και καλοί, απ'τους πιο στενούς.Υπήρξαν τραγελαφικά επεισόδια μέσα στην όλη σύγχυση(ε το να ψάχνεις να δεις αν έγιναν τα παγάκια ανοίγοντας το φούρνο είναι ένα επεισόδιο που δε θα ξεχαστεί ποτέ my dear). Η κότα με τις πατατούλες στο φούρνο και τη γέμιση αλά γιαγιάς ήταν μια σωστή γιορτή του ουρανίσκου, τα ξαδερφάκια τα μικρά ήταν τρέλα,(μα ήταν απίστευτα!χωρίς υπερβολή,το δευτερόλεπτο που γύριζε το κεφάλι η μαμά τους άρπαζαν το σεμεδάκι απ'το τραπέζι και τα ριχναν όλα!).Ωραίες στιγμές...ευτυχώς είναι χαλασμένος ο ουρανός, έχει συνεφιά και κάνει κρύο,και κάνω ωραίες βόλτες στη παραλία.Το πλήγμα είναι πως χάλασε το μονάκριβό μου discman.Δεν αναγνωρίζει τα cd,και όταν τα βάζω μέσα κάνει έναν περίεργο θόρυβο.

Εγώ θα παραθέσω αγαπημένες μου φωτογραφίες της περιόδου και θα το βουλώσω για λίγες μέρες(συνάδελφε ευκαιρία αυτές τις μέρες να μας γράψεις κάτι).Απο μένα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!

ps.δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ σε animation που έχω συνδέσει απόλυτα με τη περίοδο.Τα χα δει κανα δυό φορές μικρή,και μου μειναν τόσο που φέτος τα ψαξα.Το ένα είναι το"12 months" ,απότι θυμάμαι πρόκειται για ένα κοριτσάκι που η μητριά του το στέλνει στο δάσος μες το καταχείμωνο,να βρεί κάτι λουλούδια?κάτι φρούτα?που βγαίνουν καλοκαίρι.Συναντά τυχαία τους μήνες γύρω απο μια φωτιά,και λόγω της καλοσύνης της τη βοηθάνε...(http://en.wikipedia.org/wiki/The_Twelve_Months_%281956_film%29)το άλλο το είδα μετά απο τόσο καιρό στη ΒΟΥΛΗ ,λέγεται "Wild Swans".11 αδέρφια μετατρέπονται απο τη μητριά τους σε κύκνους, και η αδερφή τους σε αγνώριστη απο την ασχήμια κοριτσάκι,διώχνεται απ'το παλάτι και αρχίζει να ψάχνει τα αδέρφια της.Μετά από χρόνια που τα βρίσκει,συνηδητοποιεί πως ο μόνος τρόπος για να λύσει τα μάγια απ'τα αδέρφια της είναι να πλέξει τσουκνίδες σε 11 πουκάμισα.Όλο αυτό το διάστημα δε πρέπει όμως να βγάλει λέξη.(http://en.wikipedia.org/wiki/The_Wild_Swans_%28film%29) κλασσικά παραμύθια,που απ'ότι βλέπω είανι ρώσικης παραγωγής...