Carte Postale

Η πόλη τη νύχτα...

Αρκετές διαδρομές νυχτιάτικες, αρκετές προσωπικές, μοναχικές εμπειρίες. Ευτυχώς δεν υπάρχει συναπάντημα με περιπτώσεις. Έχει πόσες μέρες που κατεβαίνω κάμποσες στάσεις πιο πριν απ' την κανονική, για να περπατήσω λιγάκι. Πόσο μ' αρέσει να περπατάω, πόσο καλό μου κάνει! Ακόμα και ταραγμένη να'μαι, 5 με 6 στάσεις περίπατος με έχει καλμάρει απίστευτα. Παίρνω ορισμένες φορές το ρίσκο να κόψω δρόμο μέσα απο στενά, μπας και φτάσω γρηγορότερα σπίτι. Κατά τις 12 το βράδυ. Εκεί μέσα, εκείνη την ώρα, είναι τόσο ήσυχα. Μα τόσο εξωπραγματικά ήσυχα! Λες και δε ζεις σε πόλη. Εκεί είναι που κλείνεις τη μουσική για να απολαύσεις την ηρεμία, την ησυχία ( enjoy the silence ), το ημιφώς, το φεγγάρι το πανέμορφο που δεσπόζει απο πάνω. Εύχεσαι να συνεχιζόταν για πάντα αυτή η μικρή διαδρομή, και απλά να προχωρούσες, και να προχωρούσες, χωρίς να χρειαστεί να βγεις στον φωτισμένο (με "τα κίτρινα φώτα" που έλεγα μικρή) πιο κεντρικό δρόμο, που θα σε βγάλουν απ' αυτή τη νιρβάνα το ένα περαστικό αυτοκίνητο, το φανάρι που πρέπει να διασχίσεις και πρέπει να μπεις στη διαδικασία να ανησυχήσεις αν θα περάσει κανά αμάξι εκείνη την ώρα, η κοπελιά που μιλάει στο κινητό... Φτάνεις φανάρι Βασιλίσσης Όλγας με Μαρτίου, κατεβαίνοντας τη τελευταία. Απέναντι η Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης, ή αλλιώς η βίλα Μορντώχ, που ανήκει στην άλλοτε περιοχή των εξοχών (για τα σωζόμενα κτίρια της οποίας θα πρέπει να αναφερθώ κάποια στιγμή όπως και δήποτε). Πανέμορφη... κάθε φορά που περνάω κάθομαι και την χαζεύω, είναι χάρμα. Αυτή λοιπόν, που αναδεικνύεται όμορφα απο το διακριτικό σχετικά φως των προβολέων, με πράσινο γύρω γύρω, μια υπέροχη αυλή, και προς τέρψη των οφθαλμών μου τις τελευταίες ημέρες με το φεγγάρι λίγο πιο πάνω... "Αν κρατούσε αυτό το φανάρι... μην ανάψει πράσινο..." σε σημείο να μην υπάρχουν καθόλου αμάξια και να περιμένω τον "Γρηγόρη" να μου κάνει νεύμα "άντε κοπελιά πέρνα επιτέλους". Και μετά να περνάω δίπλα απ' το όλο φινέτσα τοιχάκι με κάγκελα της, σε μερικά σημεία του οποίου έχουν σκαρφαλώσει ορισμένα αναρριχώμενα, και να με κάνουν να φαντάζομαι πως περπατάω σε έναν ήσυχο μικρό δρόμο που περιτριγυρίζεται απο εξαίσιες τεράστιες αυλές, χαμένες στο πράσινο και στη φύση, που προσφέρονται ιδανικά για βόλτες. Τις προάλλες πέρασα πάλι απο κει και υπήρχε και μια έντονη ευωδία βασιλικού, που έκανε αυτή τη σκέψη ακόμα πιο ρεαλιστική και πιο ποθητή... Μου λείπει η φύση damn it, απίστευτα όμως. Εξοχές Θεσσαλονίκης ήταν κάποτε σου λέει... τώρα αν σε ρωτήσει κάποιος άσχετος που μένεις στη Θεσσαλονίκη θα πεις "κέντρο απόκεντρο"... Βόλτες που ευχαριστιέμαι στο έπακρο, και ο τωρινός καιρός ευννοεί. Μου λες οτι θα φυσάει Βαρδάρης και δε θα περάσω εγώ με το κόκκινο γλυτώνοντας ίσα-ίσα περαστικά αυτοκίνητα?? Αν ναί, μάλλον δε ξέρεις τι εστί Βαρδάρης.

ps.Έχουμε να αναμένουμε τις 29 Οκτώβρη. Θα παραδώσουν παραλία μας είπαν. Φοβούνται να την ανοίξουν λένε 28η, με τόσο κόσμο τί αποφυγή συνωστισμού, τί αποφυγή ζημιων. Ήδη έχουν αρχίσει και την ανοίγουν σιγά -σιγά. Ένα μικρό άνοιγμα το πρωί απο δω, ένα άλλο απο κει, τα παραπετάσματα μπροστά απ' τα γήπεδα έχουν φύγει για να βλέπουν οι Θεσσαλονικείς ( look at us but do not touch που λέει και ένα άσμα).

ps2. 28η είπα, και θυμήθηκα πως καλό θα'ταν να την κάνω εκείνο το βράδυ απ' το σπίτι μου. Κάθε βράδυ τέτοιας μέρας τα ίδια: όλα τα τανκς απο μας μπροστά περνάν. "Ω τι θόρυβος!"

Αρχίζει το ματς, αδειάσαν οι δρόμοι....

Δε θα μπορούσα να μην κάνω αναφορά σε κάποιον αγώνα μεταξύ ΑΡΗ-ΠΑΟΚ (αλφαβητικά πήγε, μη φάω ξύλο!), μιας και αποτελεί κοινωνικό δρώμενο για τη Θεσσαλονίκη. Θα το σύγκρινε κανείς με την αντίστοιχη έχθρα μεταξύ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ-ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ στην Αθήνα, όμως δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Η Αθήνα είναι ένα μικρό χάος, ως πρωτεύουσα. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι πλέον μικρή, αλλά δεν είναι τόσο διαπολιτισμική. Στην Αθήνα υπάρχουν άτομα απ'ολες τις γωνιές της Ελλάδας, αλλά και απ'όλες τις γωνιές του κόσμου. Στη Θεσσαλονίκη αυτό δεν είναι τόσο έντονο. Και φυσικά αυτό το φαινόμενο αντικατοπτρίζεται και στο τρόπο ζωής και στις προτιμήσεις των κατοίκων των δύο αυτών πόλεων. Η διαφοροποίηση στη περίπτωσή μας είναι πως εδώ η πλειοψηφία προτιμά να υποστηρίξει τοπική ομάδα. Άσε που είναι κάτι σα παραδόση για τους περισσότερους: " Όλη η οικογένεια μου είναι!" λένε όλο καμάρι πολλοί. Οπότε, όταν υπάρχει ένας αγώνας μεταξύ των δύο αυτών "εχθρών" αντίπαλων ομάδων, όλη η πόλη είναι σε αναβρασμό. Παλιότερα γινόντουσαν τρελά επεισόδια απο τους οπαδούς. Οι "ηττημένοι" οπαδοί βγαίναν στους δρόμους όλο οργή και τα σπάγαν. Οι "νικητές" οπαδοί βγαίναν και τα σπάγαν για να πανηγυρίσουν. (?) Αν ο άλλος είναι καμμένος... φανατισμός σου λέει.
Πλέον είναι πιο ήρεμα τα πράγματα, αν και πάντα παίρνονται μέτρα για να αποφευχθούν επεισόδια. Για παράδειγμα, οι οπαδοί της ομάδας εκτός έδρας δεν επιτρέπεται να μπουν στο γήπεδο και να παρακολουθήσουν. (Και όπως με πληροφόρησαν, κάποιοι ήσυχοι οπαδοί ή ντύνονται στα χρώματα της άλλης ομάδας ή καθόλου, και παίρνουν εισιτήρια απο αυτήν, για να παρακολουθήσουν. "Και τι κάνουν αν βάλουν γκολ στην ομάδα τους? -Ε τι να κάνουν, χειροκροτάν κι αυτοί, μη τους καταλάβουν οι άλλοι και τους σαπίσουν". Επίσης υπάρχει αστυνομική παρουσία σε μέρη "επικινδυνότητας", όπως στη περιοχή γύρω απ'το γήπεδο, στο κέντρο...
Φέτος κανονίστηκε μάζωξη παλιοπαρέας την ώρα του αγώνα. Για να καταλήξουμε Κάτω Τούμπα, σε μια καφετέρια, που αν έπαιρνες το δρόμο ευθεία έβρισκες το γήπεδο. Στο μάτι του κυκλώνα με λίγα λόγια. Η νύχτα έιχε γίνει μέρα όταν κοιτούσες προς το γήπεδο, από τους δυνατούς προβολείς. Όλες οι συνοικιακές καφετέριες φίσκα από οπαδούς (μάλιστα οι οπαδοί κάθε ομάδας έχουν στάνταρ καφετέριες, σπάνια να ήταν ανάμεικτες), και απ' αυτές να ακούγεται ο λαός του γηπέδου. Και μετά συνειδητοποιείς πως δεν είναι μόνο απο τις καφετέριες, ο ήχος έρχεται κατευθείαν απο το γήπεδο. Καθόμαστε σε μία, η οποία ήταν ψιλο-ανάμεικτη. Στη παρέα φανατική παοκτσού, ένας φιλήσυχος αρειανός, και γω ουδέτερη και με τις δύο ομάδες, αλλά δε με χαλούσε ιδιαίτερα. Η αλήθεια είναι πως δε δίναμε πολύ σημασία στην οθόνη μπροστά, μιας και είχαμε καιρό να τα πούμε. Αλλά μόλις γινόταν καμιά φάση ξεχνούσαν τι έκαναν πριν και φώναζαν. Έγιναν και τα κλασσικά: σε μια φάση νόμιζαν οι οπαδοί της μιας ομάδας πως μπήκε γκολ. Φωνάζουν οι οπαδοί τα γνωστά, και αρχίζει η δικιά μας να φωνάζει μπράβο ρε! αυτοί είστε! έτσι! κλπ... και αρχίζουν όλοι τα εε ρε γμτ και αυτά, και η δικιά μας τα χάνει "τι έγινε ρε παιδιά, δε μπήκε?" στους τριγύρω. Σε επανάληψη η φάση, έξω η μπαλιά. "Μλκς!Κάτι σωστά δε μπορείτε να κάνετε! Αι σιχτ....!" κλπ.... lool... Αυτό νόμιζω μου θυμίζει ή ελληνική ταινία ή διαφήμιση...με απατά η μνήμη μου αυτή τη στιγμή. Γέλιο, χαβαλές, κλεφτές ματιές στη τηλεόραση από όλους μας ενώ συζητούσαμε (γιατί μπαίνεις στο κλίμα όσο να 'ναι, που να 'μασταν και στο γήπεδο). Τελειώνει ο αγώνας, οι μισοί πανηγυρίζουν και οι υπόλοιποι πίκρα, και τότε η μισή παρέα έχει τη φαεινή ιδέα να την κάνει. Λεωφορείο το 30! Αμέεεε... Αναφορικά για να ανέβουμε έκανε 45 λεπτά να'ρθει. Και έκανε γύρω στη μία ώρα να ρθεί να γυρίσουμε, αλλά αυτό δικαιολογημένα επειδή όλοι κατέβαιναν απο 'κει μετά τον αγώνα. Κορναρίσματα, τραγούδια απο οπαδούς που ξαμολήθηκαν έξω απ' το γήπεδο, άνθρωποι που δεν παρακολούθησαν τον αγώνα να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να ρωτάνε ποιός νίκησε, πόσο έληξε...χαμός! Και το γεγονός να σχολιάζεται παντού για μέρες μετά τον αγώνα. Και αν έκαναν εκείνο, και μωρέ είναι βλάκες, είδες τι έκαναν? και να οι στρατηγικές να τα σχόλια, ακόμα και 10 η ώρα το πρωι στη στάση μετά απο 3 μέρες. Επεισόδια δεν άκουσα να έγιναν, πάλι καλά. Όμως εκείνη τη μέρα είδα στο γυρισμό λεωφορείο που φαινόταν να έχει καταληφθεί απο οπαδούς, είδα λεωφορείο της παραλιακής να έχει ανέβει τέσσερις δρόμους πιο πάνω (!) και να κάνει δρομολόγιο (σε κατηφόρα είναι 5-6 στάσεις). Ποιός ξέρει τι έγινε κέντρο μεριά...
ps1. Λέει τρελά να βλέπεις τέτοιον αγώνα στο "μάτι του κυκλώνα". Άπαιχτη ατμόσφαιρα και χαβαλές. Λέει τρελά....
ps2. Παρόλο που επέστρεφα με αρειανό για παρέα και γω είχα τη φαεινή ιδέα εκείνη τη μέρα να φορέσω κίτρινο φουλάρι, οι παοκτσήδες γύρω ήταν χαλαροί και δε φοβηθήκαμε στιγμή. Νice....

Tέλη Σεπτέμβρη

Der Monk am Meer( Moναχός Στην Ακροθαλασσιά)-Friedrich

19.39 έδειχνε το ρολόι του λεωφορείου. Κι ενώ αρχίζει να νυχτώνει πιο νωρίς, ο νυκτερινός φωτισμός παραμένει στον προγραμματισμό και το ωράριο του καλοκαιριού, με αποτέλεσμα να πέφτει η νύχτα στη Θεσσαλονίκη με μόνο φωτισμό αυτόν των αυτοκινήτων και κάποιων καταστημάτων. Η διαδρομή του λεωφορείου μέσω παραλιακής εντελώς διαφορετική. Είναι και βροχερός ο καιρός, συννεφιασμένος ουρανός... Φανταστείτε γκριζογάλαζες αποχρώσεις σε ότι πέφτει το μάτι σου, σε ένα ημιφώς· ο Λευκός Πύργος, το παρκάκι μπροστά απο τη παραλία, η παραλία και η θάλασσα, με φώτα στο βάθος απο κάποιο πλοίο που έχει προσαράξει στο Θερμαϊκό. Όπως όταν ξημερώνει, το χάραμα, και δεν έχουν βγει ακόμα τα χρώματα και υπάρχει ένα αμυδρό φως παντού. Θυμίζει τόσο πολύ κάτι... εκτός πόλης! Όπως όταν είσαι in the country... Αν δε βιαζόμουν θα'χα την ευκαιρία να κατέβω κάτω και να βολτάρω λιγάκι... θα μου πεις όμως, εμείς ορίζουμε τις προτεραιότητες μας. Και είναι αλήθεια. Next time. Και μιλώντας για τέτοιο καιρό, μπήκε για τα καλά το φθινόπωρο. Μακρυμάνικα, λεπτά μπουφανάκια, φουλάρια, ομπρέλα στη τσάντα, κουβέρτα και παγωμένα χέρια το βράδυ, αν κάνει ψύχρα στο δωμάτιο παγωμένες μύτες, ζεστή σοκολάτα, η απόφαση να αράξεις απλά στο σπίτι το βράδυ και να δεις ταινία με όλα τα απαραίτητα κοντά (μερικά προαναφέρθηκαν ήδη) είτε μόνος σου είτε με παρέα. Αέρας, βροχή, κρύο, φύλλα αρχίζουν να μαραίνονται και να πέφτουν, μικρές "λιμνούλες" στα πεζοδρόμια (που πρέπει να προσέξεις να μη μπεις μέσα), φίλοι επιστρέφουν, φίλοι φεύγουν, και αρχίζουμε και μπαίνουμε πάλι σε ένα πρόγραμμα ( σχετικά πάντα, φοιτητές είμαστε! ). ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ!! :-)
ps1. Aκόμα έχω το σύνδρομο του Σεπτέμβρη, μου φαίνεται τόσο περίεργο που τα παιδάκια πάνε σχολείο, κα γω κάθομαι και κοιμάμαι, και την ώρα που σχολάνε εγώ παίρνω πρωινό χα! 'Η ξυπνάω την ώρα που πάνε σχολείο ή κάπου εκεί, και σκέφτομαι παλιότερα που κι εγώ θα έπρεπε να πάω, ενώ τώρα κάθομαι και θα το ευχαριστηθώ, και πέφτω ξανακοιμάμαι και το απολαμβάνω περισσότερο! Ή που κάθομαι καθημερινές ως τα ξημερώματα για να δω ταινίες. Παλιότερα αν η tv έβαζε ταινία που μ' άρεζε,και γω είχα φροντιστήρια και διαβάσματα, και σχολείο την άλλη μέρα, φυσικά την έχανα, και δε μου καθόταν αυτό καθόλου καλά. Τώρα μπορώ άνετα να τα κάνω αυτά!
ps2. Με το που μπήκε το φθινόπωρο άρχισαν να ρχονται ένα ένα τα ωραία πράγματα : 5 Οκτώβρη στο Καλλιμάρμαρο, το Μtv ανοίγει στην Ελλάδα και για να το "γιορτάσει" διοργανώνει συναυλία φέρνοντας τους R.E.M. , και ανάμεσα στους άλλους που θα ανοίξουν και οι Kaiser Chiefs. Tζαμπέ. Μέσαααα....

Μια του 8 ,δυο του 8,τρείς και τους τσακώσανε και στη φυλακή (αχ να)τους χώνανε

Γράφω για να διαμαρτυρηθώ,να κατακρίνω,να κράξω το λεωφορείο numéro 8 επειδή μου χει κάνει τα νεύρα σμπαράλια. To 8 λοιπόν,που περνάει απο Βασιλίσσης Όλγας,κοντά στο σπίτι μου,και το μοναδικό που πάει απο Εγνατία,στα Πανεπιστήμια.Ποτέ δε θέλησα αυτοκίνητο.Γνώμη μου είναι να αξιοποιούμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς,που στο κάτω κάτω ίσως σε πάνε και πιο γρήγορα στον προορισμό σου.Που να οδηγάς τώρα και να ψάχνεις για παρκάρισμα?(ζούμε και Θεσσαλονίκη άλλωστε,το να βρεις θέση είναι θαύμα).Εδώ οι γονείς μου μού λέγαν"πάρε δίπλωμα και βλέπεις''. Ήταν αρκετή μία και μόνο βδομάδα, οπού πρωτοσυνειδητοποίησα οτι αν δε προλάβω των και 22, μετά στις και 43 θα περάσει(αισίως πάντα), και να διαπιστώσω πως γίνεσαι πουρές εκεί μέσα με τους υπόλοιπους, για να αρχίσω να σκέφτομαι προς μεγάλη μου έκπληξη να πάρω δικό μου αμάξι.
Την προηγούμενη βδομάδα, νόμιζα ήταν το αποκορύφωμα.Είπα να πάω στο Πανεπιστήμιο δυο ώρες νωρίτερα απ΄το μάθημά μου για να πιάσω έναν καθηγητή.Περίμενα 20 λεπτά στη στάση.Ήρθε το λΑΟφορείο,ανέβηκα. Μετά απο δύο στάσεις,και 2 μέτρα απ΄την 2η,ακούγεται ένας θόρυβος, και έπεται απόλυτη ησυχία εκ μέρους της μηχανής.Ανοίγουν οι πόρτες,"κατεβείτε".Άντε να περιμένω το επόμενο.Μετά απο ένα τέταρτο ήρθε,και μετά απο ένα 20λεπτο έφτασα στον προορισμό μου...Φυσικά ο καθηγητής την είχε κάνει.΄'Να τ΄αφήσω??''
Ωσπου έζησα και το σημερινό.12 η ώρα είχα μάθημα,και παρά τέταρτο ήμουν στη στάση.Εξάλλου,και 10 και15 μπαίνουν οι καθηγητές. Για να μη πολυλογώ, το λεωφορείο ήρθε 12.21 περίπου,μα είχε και κίνηση.Βέεεεεβαιαιαα.Και οι ταξιτζήδες να μπαίνουν στη λεωφορειογραμμή και να σταματάνε για να κάνουν πιάτσα.Άλλοι να παρκαρουν στη λεωφορειογραμμή,και άνθρωποι να κοντεύουν να σκοτωθούν επειδή βιάζονται για να περιμένουν το μισό λεπτό,που έτσι κι αλλιώς θα σταματήσουν τ΄αμάξια επειδή έχει κίνηση.Μα έχουν τρελαθεί όολοι τους???Στο πανεπιστήμιο έφτασα τελικά 12.55,χάνοντας μια ώρα μάθημα.
Τρία χρόνια τώρα,γνώριζα απο πρώτο,και δεύτερο χέρι, πως το 30 είναι το χειρότερο λεωφορείο της Θεσσαλονίκης(απο Βασ.Όλγας ανεβαίνει Μαρτίου και φτάνει Κάτω Τούμπα).Του χαμε δώσει και το τίτλο''Το τρελό λεωφορείο της Θεσ/νίκης''.Περνάει όποτε του καπνίσει, και μερικές φορές αργεί και 40λεπτο.Έχω ρίξει 100άρι επειδή έφτασα στη στάση μόλις το 30 έφευγε, και μια φίλη μου που το φαγε με το κουτάλι,γιατί το χρησιμοποιούσε κάθε μέρα για να πάει φροντιστήριο,κάθε φορά που το βλεπε του ριχνε (και δικαίως!)μια μούντζα όλη δική του.
Ε λοιπόν,γελάστηκα οικτρά.Αν το 30 πέρνει μιά μούντζα,το 8 είναι να παίρνει 4μούντζες μαζεμένες,η μία πάνω στην άλλη!
p.s:Πριν αρχίσει το Πανεπιστήμιο,πήρα τηλ. στον Ο.Α.Σ.Θ. για να μου πουν ακριβώς τις ώρες δρομολογίου του 8.Και μου λέει αυτός σχεδόν ενοχλημένα κιόλας:''κάθε τέταρτο περνάει...''