Μια του 8 ,δυο του 8,τρείς και τους τσακώσανε και στη φυλακή (αχ να)τους χώνανε

Γράφω για να διαμαρτυρηθώ,να κατακρίνω,να κράξω το λεωφορείο numéro 8 επειδή μου χει κάνει τα νεύρα σμπαράλια. To 8 λοιπόν,που περνάει απο Βασιλίσσης Όλγας,κοντά στο σπίτι μου,και το μοναδικό που πάει απο Εγνατία,στα Πανεπιστήμια.Ποτέ δε θέλησα αυτοκίνητο.Γνώμη μου είναι να αξιοποιούμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς,που στο κάτω κάτω ίσως σε πάνε και πιο γρήγορα στον προορισμό σου.Που να οδηγάς τώρα και να ψάχνεις για παρκάρισμα?(ζούμε και Θεσσαλονίκη άλλωστε,το να βρεις θέση είναι θαύμα).Εδώ οι γονείς μου μού λέγαν"πάρε δίπλωμα και βλέπεις''. Ήταν αρκετή μία και μόνο βδομάδα, οπού πρωτοσυνειδητοποίησα οτι αν δε προλάβω των και 22, μετά στις και 43 θα περάσει(αισίως πάντα), και να διαπιστώσω πως γίνεσαι πουρές εκεί μέσα με τους υπόλοιπους, για να αρχίσω να σκέφτομαι προς μεγάλη μου έκπληξη να πάρω δικό μου αμάξι.
Την προηγούμενη βδομάδα, νόμιζα ήταν το αποκορύφωμα.Είπα να πάω στο Πανεπιστήμιο δυο ώρες νωρίτερα απ΄το μάθημά μου για να πιάσω έναν καθηγητή.Περίμενα 20 λεπτά στη στάση.Ήρθε το λΑΟφορείο,ανέβηκα. Μετά απο δύο στάσεις,και 2 μέτρα απ΄την 2η,ακούγεται ένας θόρυβος, και έπεται απόλυτη ησυχία εκ μέρους της μηχανής.Ανοίγουν οι πόρτες,"κατεβείτε".Άντε να περιμένω το επόμενο.Μετά απο ένα τέταρτο ήρθε,και μετά απο ένα 20λεπτο έφτασα στον προορισμό μου...Φυσικά ο καθηγητής την είχε κάνει.΄'Να τ΄αφήσω??''
Ωσπου έζησα και το σημερινό.12 η ώρα είχα μάθημα,και παρά τέταρτο ήμουν στη στάση.Εξάλλου,και 10 και15 μπαίνουν οι καθηγητές. Για να μη πολυλογώ, το λεωφορείο ήρθε 12.21 περίπου,μα είχε και κίνηση.Βέεεεεβαιαιαα.Και οι ταξιτζήδες να μπαίνουν στη λεωφορειογραμμή και να σταματάνε για να κάνουν πιάτσα.Άλλοι να παρκαρουν στη λεωφορειογραμμή,και άνθρωποι να κοντεύουν να σκοτωθούν επειδή βιάζονται για να περιμένουν το μισό λεπτό,που έτσι κι αλλιώς θα σταματήσουν τ΄αμάξια επειδή έχει κίνηση.Μα έχουν τρελαθεί όολοι τους???Στο πανεπιστήμιο έφτασα τελικά 12.55,χάνοντας μια ώρα μάθημα.
Τρία χρόνια τώρα,γνώριζα απο πρώτο,και δεύτερο χέρι, πως το 30 είναι το χειρότερο λεωφορείο της Θεσσαλονίκης(απο Βασ.Όλγας ανεβαίνει Μαρτίου και φτάνει Κάτω Τούμπα).Του χαμε δώσει και το τίτλο''Το τρελό λεωφορείο της Θεσ/νίκης''.Περνάει όποτε του καπνίσει, και μερικές φορές αργεί και 40λεπτο.Έχω ρίξει 100άρι επειδή έφτασα στη στάση μόλις το 30 έφευγε, και μια φίλη μου που το φαγε με το κουτάλι,γιατί το χρησιμοποιούσε κάθε μέρα για να πάει φροντιστήριο,κάθε φορά που το βλεπε του ριχνε (και δικαίως!)μια μούντζα όλη δική του.
Ε λοιπόν,γελάστηκα οικτρά.Αν το 30 πέρνει μιά μούντζα,το 8 είναι να παίρνει 4μούντζες μαζεμένες,η μία πάνω στην άλλη!
p.s:Πριν αρχίσει το Πανεπιστήμιο,πήρα τηλ. στον Ο.Α.Σ.Θ. για να μου πουν ακριβώς τις ώρες δρομολογίου του 8.Και μου λέει αυτός σχεδόν ενοχλημένα κιόλας:''κάθε τέταρτο περνάει...''

It's the end of the world as we know it...

Πριν απο λίγες μέρες διάβασα στις εφημερίδες πως παγκοσμίως άνθρωποι θα έγραφαν στα blog τους κάτι για το περιβάλλον,που απειλείται στις μέρες μας(όχι υπό εξαφάνιση).Για να είμαι πιο ακριβής, το απειλήσαμε με καταστροφές, καυσαέρια, σκουπίδια και κάθε είδους ρύπους, που τώρα αυτό μας απειλεί να μας εξαφανίσει.Είχα εξ΄αρχής σκοπό να γράψω κάτι γι΄αυτό, αλλά πάντα έμενε πίσω.
Είμαι άτομο της φύσης.Έτσι μ΄έμαθαν(και είμαι ευγνώμων γι΄αυτό).Μ΄έμαθαν οτι εκδρομή δεν είναι μια μέρα σ΄άλλη πόλη με φαγητό σε μια καλή ταβέρνα,αλλά μια μέρα στο δρυμό του Νέστου,με ένα απλό πικ-νικ.Μιά βόλτα σε δάσος, σε βουνό, και μου φτιάχνει τη διάθεση.Ακόμα και με τ΄αυτοκίνητο,οι διαδρομές...Ένα χωράφι,μ΄ένα δέντρο λίγο πιο κει,και πέρα βουνά,ένα τόσο απλό σκηνικό που αποτελεί κι αυτό για μένα σκηνικό ομορφιάς,που εύχομαι (όπως άλλες εκατομμύρια φορές) να μπορούσα να κρατήσω για πάντα στο μυαλό μου.Τα χρώματα,οι μυρωδιές,οι ήχοι(ακόμα και μόνο του ανέμου)το μεγαλείο της απλότητας ή και της αφθονίας.Είτε με ηλιόλουστο καιρό να φωτίζεται η πλάση, είτε υπάρχει απο πάνω ένας μολυβί ουρανός να κάνει όλα τα υπόλοιπα χρώματα πιο έντονα, πιο σκούρα...Η μυρωδιά της βροχής,και του χώματος πριν τη βροχή...
Πριν απο τρία χρόνια που (ξανα)εγκαταστάθηκα Θεσσαλονίκη,πίστεψα οτι μέσα σ΄όλα τ΄άλλα,θα μου λειπε ο Υμμητός,το βουνο που ήταν ακριβώς δίπλα στο σπίτι μου.Ε λοιπόν,το επόμενο σπίτι μου είναι τελικά δύο τετράγωνα απο το τεράστιο παραλιακό πεζόδρομο, που ενδυκνύεται για βόλτες.Είτε για να σου φτιάξει περισσότερο τη μέρα, είτε για να ξεθυμάνεις απο τυχόν νεύρα σου,είτε για να νιώσεις καλύτερα αν δε νιώθεις καλά,για να μοιραστείς μυστικά και νέα με τη παρέα σου,ακόμη και για να γυμναστείς(πάρα πολύς κόσμος τρέχει,κάνει ποδήλατο κλπ.).Η θάλασσα,που είναι πανέμορφη και σαγηνευτική παντώς καιρού,είτε μπλε είτε γκρίζα.Προσφάτως, έβγαλα το άχτι που είχα εδώ και έξι, ίσως και παραπάνω χρόνια, να ταξιδέψω με τραίνο.Για τη διαδρομή κυρίως.Το πρώτο ταξίδι έγινε στις 7 το πρωί,που χάραζε.Οι πρώτες δύο ώρες ήταν μαγεία.Λες και έβλεπα τοπία του Van Gogh και του Friedrich ταυτόχρονα.Πέρα απ΄τα τοπία, ο ήλιος μπαινόβγαινε μέσα απο βαριά σκούρα σύνεφα, κάνοντας ωραία παιχνίδια με το φως.Παράλληλα,ψιλή ομίχλη απλωνόταν παντού...
Σκοπός μου παρ΄όλα αυτά είναι να διαμαρτυρηθώ, πάνω απ΄όλα.Απο μικρή έβλεπα παντού γύρω σκουπίδια.Στα δάση,στους δρόμους,παντού.Και ανόητο μεν εκ μέρους μου,τόσο δα κοριτσάκι,σκεφτόμουν"Μια μέρα να ρθώ εδώ με μια σακούλα να τα μαζέψω."Ισως ακόμα πιο ανόητο εκ μέρους μου,και τώρα που "μεγάλωσα",όταν βλέπω τέτοια σκηνικά να σκέφτομαι ακριβώς το ίδιο πράγμα.Μα κάποιος πρέπει να το κάνει...
Οι βόλτες στη παραλία που περιέγραψα πριν είναι υπέροχες.Είναι όμως υπέροχες ηθελημένα,επειδή εθελοτυφλούμε στα πάμπολα σκουπίδια που επιπλέουν.Μερικές φορές είναι τόσα πολλά,που δε διανοείσαι καν να κάτσεις στο πεζουλάκι που αρχίζει η θάλασσα γιατί είναι σκέτη αηδία.Υποτίθεται ο βιολογικός καθαρισμός,ή όπως στο καλό το λένε ήταν σε λειτουργία.Τους πέντε τελευταίους μήνες το αμφισβητώ έντονα.Το μεγαλύτερο ατού της Θεσσαλονίκης είναι η παραλία της.Μα όλοι αυτοί του Δήμου και βάλε,γιατί δε κάνουν τίποτα??Εστω και για τα λεφτά!Αν καθαρίσει ο κόλπος,έχουν να κερδίσουν πολλά περισσότερα.Μια-δυό φορές το χρόνο,η παραλία αναδύει μια απίστευτη μπόχα.Μας το εξήγησαν πέρσι στη Βιολογία,είναι το φαινόμενο του "ευτροφισμού".Τα απορρυπαντικά που καταλήγουν στη θάλασσα,αποροφούνται εύκολα απο τα φύκη.Το ζωοπλαγκτόν αυξάνεται,με αποτέλεσμα,τα υπόλοιπα μέρη της αλυσίδας(ψάρια),δεν έχουν αρκετό οξυγόνο και πεθαίνουν απο ασφυξία.Εξ΄ου και η μυρωδιά..
Όσο για τα αποτσίγαρα?Τις λεγόμενες"γόπες"?χα.χα. Όπου και να κοιτάξεις,υπάρχουν.Φευγείς "απ΄τη πόλη και το καυσαέριο",και πας διακοπές σε παραλία, που σε 1τ.μ. γης υπάρχουν ίσαμε 80 "γόπες". Και οι παραλίες φύσκα στα μικρά παιδία,που ως φυσικόν,θα παίξουν με την...άμμο.(μα γιατί να μη λέμε"πάρε τα κουβαδάκια σου να παίξεις με τ¨αποτσίγαρα"?Η αλήθεια είναι,περισσότερα τέτοια βρίσκεις παρά άμμο.)Και βλέπεις ακόμα και "υπερ-προστατευτικούς"γονείς,που ασπρίζουν τα πιτσιρίκια τους στο αντηλιακό,αλλά,εκτός του οτι καπνίζουν πάνω απ΄τα κεφαλάκια τους(και σύμφωνα με έρευνα,κάθε χρόνο 3.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο στη Γαλλία απο παθητικό κάπνισμα),σβήνουν το τσιγάρο δίπλα στα πόδια τους,εκεί που σε 10λεπτά θα βάλουν τα μικρά να παίξουν κοντά τους"για να τα προσέχουν".
Είσαι στο καράβι(ω, χαρακτηριστικότατο παράδειγμα!!).Ας πούμε κάνει το γύρο του νησιού,σε πηγαίνει σε άβατα,απόκρημνα και αθέατα μέρη.Όλοι μένουν άναυδοι μπρος στο κάλος της φύσης.Κι αφού βγάλουν μια χαρά τις φωτογραφίες τους,πετάνε το τσιγάρο μες τη θάλασσα.Ο κάπετανιος έχει ζητήσει εξ΄αρχής να μη ρυπαίνουν αυτή την ομορφιά για να τη διατηρήσουν.Αργότερα όμως βλέπεις κι αυτόν να πετάει το τσιγάρο μέσα!Κι αν τους αγριοκοιτάξεις,θα σε αγριοκοιτάξουν χειρότερα...Μια μέρα που είχα νευριάσει αφάναταστα με οδηγούς Ι.Χ. που κάναν το ίδιο,προσπάθησα να φανταστώ μια σουρεαλιστική εικόνα.Πέτα,πέτα,πέτα αποτσίγαρα,γεμίζει ο τόπος,φτάνουν το1μέτρο,και θ΄αυξάνονται...θα πνιγόμαστε σ΄αυτά,και αυτοί που τα πέταξαν θα φωνάζουν οι ίδιοι"βοήθεια πνιγόμαστε!"...Έτσι θα ηρεμήσουν??
Να μιλήσω για τον αέρα?Που υπάρχουν μέρες που κατεβαίνεις στο κέντρο της πόλης και σε πιάνει δύσπνοια?(ακόμα κι αν δεν έχεις πρόβλημα,όοχι,εκεί,ν΄αποκτήσεις).Να μιλήσω για κίτρινες,γκρίζες σκόνες που εμφανίζονταν κατά καιρούς πάνω απ΄την Αθήνα??Για 50(!!!)βαθμούς Κελσίου??Για τα χιόνια που δεν έπεσαν πέρσι?(άσχετα που λέω οτι"δεν χιόνισε γιατί δε θα μπορούσα να το χαρώ,ενώ φέτος..").Τη νύχτα πριν τις εκλογές,στις 6.00το πρωί,κοιτάζω για μια στιγμή τον"έναστρο"ουρανό,μπας και διακρίνω κανένα αστέρι και χαρώ,και...θαμπώθηκα!Τόσα άστρα στη ζωή μου ζήτημα 4-5φορές να χω ξαναδεί!Έμεινα!Η εξήγηση?Είχε φυσήξει Βαρδάρης τις προηγούμενες μέρες,και η ατμόσφαιρα είχε καθαρίσει...Δε μπορώ να φανταστώ,αν ήμουν και σε περιοχή χωρίς φώτα για αρκετά μίλια,πως θα΄ταν.Στεναχωριόμουν αρκετές φορές όταν έβλεπα γνωστά μου περιβάλλοντα να αλλάζουν.Προς το χειρότερο.Το καλοκαίρι,λίγο έξω απο Θεσσαλονίκη,έβγαινα τα βράδια στη ταράτσα και χάζευα με τις ώρες τον ουρανό.Παρηγοριόμουν,"ακόμα κι αν δεν αφήσουν ίχνος πρασίνου,τον ουρανό τουλάχιστον δε μπορούν ακόμα να τον πειράξουν."Και πριν απο 1λεπτό συνειδητοποίησα πως κι εκεί τα "καταφέρανε"...
Κι αν κάτσω να αναφερθώ στις μεγάλες οικολογικές καταστροφές,όπως η πρόσφατη δική μας,δεν θα΄χω τελειωμό.Δεν έχουμε αρκετό οξυγόνο,και καίμε όσα περισσότερα δάση μπορούμε,όσα περισσότερα ζώα μπορούμε,όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούμε.Οι τελευταίοι,για να μη πεθάνουν απο ασφυξία αργότερα μαζί μ΄όλους μας.Κι όσοι δε κάηκαν,τώρα θα πνιγούν.Με το τραίνο πάλι,μια διαδρομή πανέμορφη εκτυλίσσονταν μπρος στα μάτια μου.Ένα τούνελ,και μετά...αποκαϊδια.Αλλιώς όταν το βλέπεις απο κοντά...Αν και τα περνούσαμε γρήγορα,μου δημιουργήθηκε μια αίσθηση, όπως όταν μπαίνεις σε νεκροταφείο.Παρά το θόρυβο του τραίνου,νιώθεις τη σιωπή.Το απόλυτο τίποτα...Στο νεκροταφείο περισσότερη ζωή υπάρχει(δέντρα,ζουζούνια,πουλιά)...
Θα κλείσω με αυτό που χαρακτηρίζω απόλυτη ειρωνία:
Ακουσα στις ειδήσεις μια μέρα,πως στο νότιο μέρος της Αμερικής(αν κάνω λάθος στη τοποθεσία συγχωρήστε με),υπάρχει ένα μέρος,όπου μπορείς να παρακολουθήσεις,έναντι εισητιρίου,μια εντυπωσιακή επίδειξη της δύναμης της φύσης,το θέαμα του να πέφτουν στη θάλασσα ογκόλιθοι πάγου!
Οι πάγοι λιώνουν, ο κόσμος μας καταστρέφεται σιγά-σιγά,και οι άνθρωποι πληρώνουν για να παρακολουθήσουν το τέλος....

A Common Life….

Το πέτυχα σε ένα φιλικό blog…. Περιγράφει τη ζωή from the cradle to the grave που λένε και οι U2. Και σήμερα το μεσημέρι έλαβα ένα σχετικό email… Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να ζούμε εδώ και τώρα;

ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΟΥ ‘ΡΧΕΤΕ ΑΝΑΓΟΥΛΑ;

ΤΕΛΟΣ ΟΙ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ! ΑΣ ΑΡΧΙΣΕΙ ΤΟ (ΠΡΟ)ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ!

Τι μικροί; Σε ηλικία; εισόδημα(πως λέμε μικρομεσαίοι;), όργανο(κλαρινοτρομπέτα);

ΙΔΟΥ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΩΝ ΜΜΕ!

Όχι, έχει πάει να δει το Harry Potter… Καθίστε (ξέρετε που) να την περιμένετε!

ΜΙΑ ΓΕΡΗ ΔΟΣΗ ΡΕΦΟΡΜΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ!

ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ:

Ε ναι δεν τα χουμε πει; Μαζεύουμε όλο το κεφάλαιο εμείς για να μην το έχουν οι καπιταλιστές! ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΕΓΟΜΕΝΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ!

ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΡΑΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!

All rights ρεζερβέ!

Τι αποκαλύπτει ο θάνατος του Νιγηριανού Μετανάστη;

Πριν ξεκινήσω θα παραθέσω τα γεγονότα όπως μεταδοθήκαν από το Athens Indymedia πολύ πριν να το πάρουν είδηση τα κανάλια(βασικά υπήρχε «απευθείας μετάδοση» της πληροφορίας) και φροντίσουν να σας παραπληροφορήσουν και να συγκαλύψουν το γεγονός.

«Η κρατική καταστολή δεν πτοείται ούτε από την προκήρυξη εκλογών των αφεντικών της, ούτε από τη καλοκαιρινή ραστώνη. Το βράδυ του Σαββάτου 18 Αυγούστου 2007, σύμφωνα με καταγγελίες, ασφαλίτες παρακολουθούν τον 25χρονο Τόνυ Όνουα, μετανάστη απο την Νιγηρία, ο οποίος πουλούσε cd's σε καφετέρια του Δήμου Καλαμαριάς στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με καταγγελίες ομοεθνών του, ο Τόνυ Όνουα αναγνωρίζοντας στα πρόσωπα των αστυνομικών αυτούς που πριν 1 χρόνο τον είχαν ξυλοκοπήσει προσπάθησε να ξεφύγει ,με αποτέλεσμα να πέσει από τον πρώτο όροφο της καφετέριας και ύψος 5 μέτρων στην άσφαλτο, όπου και βρήκε ακαριαίο θάνατο.Υπάρχουν και κάποιες μαρτυρίες-αναφορές ότι ο μετανάστης σπρώχτηκε από τους αστυνομικούς στο κενό. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση ο θάνατος του Τόνυ Όνουα αποτελεί ακόμη μια δολοφονία του κρατικού μηχανισμού καταστολής, ήτοι της Ελληνικής Αστυνομίας. Αμέσως μετά τον θάνατο του Όνουα, ομοεθνείς του συγκεντρώθηκαν στον τόπο του συμβάντος οργισμένοι, προβαίνοντας σε διαμαρτυρίες ενώ συγκρούστηκαν με ΜΑΤ και ασφαλίτες που είχαν φτάσει στη περιοχή για να καταστείλουν την διαμαρτυρία τους .Στήθηκαν οδοφράγματα και οι συγκρούσεις κράτησαν μέχρι τις 4 το πρωί της Κυριακής, ενώ σε ένδειξη αλληλεγγύης συμμετείχαν στην διαμαρτυρία και στις συγκρούσεις που ακολούθησαν και αναρχικοί, αντιεξουσιαστές.»

Πλέον, νομίζω ότι είναι ώρα να κάνω τα σχόλια μου.

Καταρχάς, το γεγονός του θανάτου του μετανάστη ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ότι οι κρατική τρομοκρατία, που στη συγκεκριμένη περίπτωση εκφράζεται με δολοφονία, δεν απαρτίζεται από «τυχαία περιστατικά» αλλά από συχνές και προσχεδιασμένες εγκληματικές ενέργειες. Αναμφίβολα, ευθύνη της μπατσονομίας έχει το κράτος εφόσον της παραχωρούνται απεριόριστα δικαιώματα και δικαιοδοσίες. Να θυμίσω πως κάτι τέτοιο γινόταν και γίνεται στα δικτατορικά καθεστώτα ανά τον κόσμο. Έτσι, οι μπάτσοι έχουν «lisence to kill» και όχι μόνο, χωρίς να λογοδοτούν σε κανένα για τις πράξεις τους. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ!

Θα ήθελα ακόμα να σχολιάσω τη στάση των «αριστερών» της Βουλής ΣΥΝ και «Κ»ΚΕ. Με δηλώσεις τους έριξαν τις ευθηνές στην κυβέρνηση. Γιατί; Τους έπιασε η γκλομπαλιστική ευαισθησία και έσπευσαν να υποστηρίξουν συντετριμμένοι τους μετανάστες; Ποιους; Αυτούς που συμμάχησαν με τις μεγάλες εθνοσοσιαλιστικές κοινοβουλευτικές δυνάμεις τις Ελλάδας, που ιδεολογικά αποστρέφονται τους αλλοδαπούς μετανάστες, οραματίζονται «σχέδια εκκαθάρισης» και προωθούν με κάθε μέσο το ρατσισμό και τον άκριτο εθνικισμό; Πως μπορούν να μιλάνε γι’αυτά τα πράγματα εκείνοι που υποστηρίζουν τους μπάτσους σε πρώτη φάση υλικά αφού εκδίδουν τις φυλλάδες τους και σε δεύτερη φάση έμψυχα, προβοκάροντας τις αριστερές κινήσεις και ιδίως τις εξωκοινοβουλευτικές, καθώς και βοηθώντας στις συλλήψεις; Ευτυχώς που είμαστε ακόμα σε θερινές διακοπές και γλιτώσαμε τα σαμποταζ στις συγκρούσεις του Σαββάτου…. Πέρα λοιπόν από τις «συγκινητικές» δηλώσεις τους στην πράξη βοήθησαν στην συγκάλυψη του γεγονότος και προτίμησαν την προετοιμασία για τις εκλογές.

Βλέπεις, ένα τέτοιο γεγονός, μπορεί να ανοίξει πολλά άλλα μέτωπα. Ότι και αν γίνει όμως, ΕΣΥ μπορείς να το καταλάβεις ή σαν ηλίθιο ρατσιστικοεθνικοφασιστικό ρομπότ θα απαντήσεις «καλά του κάνανε του παλιομαυρου»; Μα όπως ειπώθηκε κάπως έτσι ξεκίνησε η πρόσφατη εξέγερση στη Γαλλία… Θα γίνει κάτι ανάλογο; Θα δείξει…. Και μην ξεχνάμε… Η Δ.Ε.Θ δεν είναι μακριά!

ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΥΛΑΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΕΙ!

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΚΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΟΥΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ»

ΚΑΤΩ Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ» ΧΟΥΝΤΑ

Σαν σήμερα…

Τρίτη 21 Ιουλίου 1992..

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Ευαίσθητο παιδί, χωρίς κανένα ψυχολογικό πρόβλημα, που αντιμετώπιζε την ψύχραιμα την στρατιωτική θητεία, έλεγαν για τον 19χρονο Νίκο Παπαδημητρίου από την Αθήνα, συγγενείς και φίλοι που δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ο νεαρός τελείωσε την ζωή του "βουτώντας" από τον τέταρτο όροφο ξενοδοχείου του Κιλκίς, λίγες ώρες πριν παρουσιαστεί στο Εκπαιδευτικό Κέντρο της περιοχής. Στις 4:30 χθες τα ξημερώματα σύμφωνα με την αστυνομική ανακοίνωση ο 19χρονος βγήκε στο μπαλκόνι και πήδηξε στο κενό. Τραυματίστηκε θανάσιμα.
Ξεψύχησε πριν το ασθενοφόρο φτάσει στο νοσοκομείο. Η νεκροψία έδειξε ότι από την πτώση προκλήθηκε ρήξη σπλάχνων και ακατάσχετη αιμορραγία. Τα σπλάχνα του στάλθηκαν στο τοξικολογικό εργαστήριο για να εξακριβωθεί αν βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ ή άλλης ουσίας. Ο Παπαδημητρίου είχε φτάσει στο Κιλκίς το πρωί της Κυριακής. Είχε ταξιδέψει με πτήση της "Ολυμπιακής" μέχρι την Θεσσαλονίκη και από εκεί οδικά στο Κιλκίς.
Οι μετακινήσεις με αεροπλάνο ήταν ανάμεσα στις συμφωνίες που έκανε με τους δικούς του... Όπως είπε η μητέρα του στους αστυνομικούς που ασχολούνται με το θέμα τρεις μέρες πριν φτάσει στο Κιλκίς είχαν πάει σε ταβέρνα και συμφώνησαν όταν θα έπαιρνε άδειες να γυρίζει στο σπίτι αεροπορικώς. "Αντιμετώπιζε το θέμα της θητείας ψύχραιμα. Είχαμε συμφωνήσει για όλα και δεν καταλαβαίνω, γιατί;", αναρωτιόταν η μάνα.
Ο 19χρονος θα παρουσιάζονταν στο Κέντρο Νεοσύλλεκτων στο 604 Τάγμα Πεζικού λίγο έξω από το Κιλκίς. Ήταν το μεγαλύτερο παιδί πολύτεκνης οικογένειας και θα υπηρετούσε ένα χρόνο.

Ένα τραγούδι από τους Ωχρά Σπειροχαίτη!

ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΟ ΝΙΚΟ

Νύχτα Γενάρη μαθητικά
πόλη που καίγεται λουλούδι π' ανθίζει
μάτια που χαίρονται ανταύγειες του χάους
σκιάχτρα σκιαγμένα τυράννων υπάλληλοι

Στο χαλασμό ο Νίκος με βρίσκει
με τραβάει απ' το χέρι βόλτα να πάμε
στην Κάνιγγος λέει ο μπάτσοι συντονίζονται
να δούμε πρώτα και μετά να τα "χώσουμε"

Βραχνή η φωνή βραχνή και η βόλτα
στην πλατεία μας στρίμωξαν στα χέρια μας κόζαραν
μας πέταξαν κούτσουρα σε καπνισμένους ματάδες
χτυπάγαν γελώντας οι παρακρατικοί

Σφίξε το χέρι μου ματωμένος μη γελάς
το πείσμα δεν τσακίζεται μα σε χτυπήσανε πολύ

Ο χρόνος κύλησε χωρίς περιστροφές
τον Νίκο διέκρινες μέσα στους αρνητές
δεκαεννιάχρονα κείμενα και φωνές
φιγούρα που διαγράφονταν από τις φωτιές

Μπροστά του βγήκε ραντεβού με τον στρατό
κλαγγή γνωστή ταπείνωσης κάλεσμα
νωρίς για το Νίκο συνείδησης παίδεμα
ρημάδα απόφαση γι' ανάπηρους δρόμους

Ολόκληρους μήνες έξη φαγώθηκε
η βραχνή του σάλπιγγα σαρακώθηκε
είπε θα πάω κι ας πάει στο διάολο
παράταιρη πίστη στο μέλλον που ράγιζε

Σφίξε το χέρι μου καθώς βαραίνει ο ουρανός
ο κίνδυνος σαρκώνεται όταν εμείς κοιτάμε αλλού

Βουβή συναίνεση μπροστά στο χαρτί
Κιλκίς ορίστηκε η δύσκολη στιγμή
οι γονείς γελούσαν ξεχρέωναν νωρίς, όμως
στην "καθώς πρέπει" μοίρα ο εφιάλτης κυριαρχεί

Η απόφαση έπεισε όλους τους άλλους
μα ο Νίκος δε χωρούσε πια πουθενά
στο ξενοδοχείο αφήνει τα πράγματα
κι η βόλτα στην πόλη χακί μέγγενη

Το ξημέρωμα φέρνει βιασμό ανελέητο
η κουστωδία δημίων έχει παραταχθεί
μα ο Νίκος πυρακτωμένος στο δικό του οδόφραγμα
απ' το δώμα γελάει κι απογειώνεται

Σφίξε το χέρι μου ματωμένος μη γελάς
Σε κανένα δεν χαρίστηκες κι αμήχανους μας χαιρετάς

Άλλο ένα θύμα της πιο χυδαίας ανθρώπινης μηχανής, του στρατού. Ο Νίκος είναι άλλος ένας απ’αυτους που έπεσαν στη μάχη. Μια μάχη προσωπική, μια μάχη με τη θέληση, την ιδεολογία, την πίστη, το μέλλον. Και σίγουρα είναι πιο σκληρή από μια μάχη με κουμπουριές και μπόμπες! Πόσοι ακόμα πρέπει να δώσουν τη ζωή τους, πόσο αίμα πρέπει να χυθεί για να καταλάβουμε ότι το μέλλον θα βρυχάτε πάντα απειλητικά αν δεν καταργήσουμε τους στρατούς; Κάθε χρόνο ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΠΟΛΛΟΙ νέοι αυτοκτονούν σε στρατώνες… Αναρωτιέμαι πότε θα σταματήσει αυτό; Εσύ; Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΙΑΒΡΩΝΕΙ ΤΟΝ ΨΥΧΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΜΑΣ!

Και πάνω που παραδίδεις χαρούμενος το τελευταίο γραπτό στο μαλάκα/κότα που κάθεται στην έδρα μπροστά σου σκέφτεσαι: «όχι κουφιοκέφαλε δεν έχει διακοπές τώρα… τώρα έχει φροντιστήριο- τουλάχιστον 2 ώρες κάθε μέρα- και διάβασμα… Ανόητε πας 3^η λυκείου οπότε ξέχνα ότι ήξερες… Heads in please… Νταξει μπορεί διαβάζοντας μέχρι τώρα να έκλεινες και 8ωρα που και που αλλά αυτό θα γίνει η καθημερινότητα σου..» Τέτοιες εφιαλτικές σκέψεις κάνεις και νιώθεις ένα κόμπο στο στομάχι.. Τότε για να μην ξεράσεις πάνω στον μαλάκα/κότα και σου «μονογραψει την κόλλα»-στα ευγενικά σου όργανα μιας και έχεις περάσει αλλά ρε γαμωτο έχεις φάει 2 ώρες από τη ζωή σου εκεί μέσα- φεύγεις τρέχοντας(λέμε τώρα), παίρνεις το σπρέι(το οποίο μου προκαλεί αναφυλαξία), βρίσκεις ένα μέρος και αφήνεις τον εαυτό σου ελεύθερο(όχι δεν θα ουρήσεις)… Ιδού το αποτέλεσμα:

υγ: Δε θυμάμαι πως λένε την κοπέλα που το έκανε..

Αν κάποτε δεις το blog μου ελπίζω να μη θυμώσεις.. έτσι;