Πέμπτη 28 Αυγούστου 2008

Music running through my veins...

...σα να κυλάνε μέσα μου. Και αυτό μάλλον αρχίζει να φαίνεται και στο blog εδώθε.
Αt the moment, μου'χει κολλήσει το συγκεκριμένο τραγούδι, των The Last Shadow Puppets. Aυτή λοιπόν είναι μια μπάντα που δημιουργήθηκε απο τους τραγουδιστές των Arctic Monkeys και των Τhe Rascals, και έκανε (μέχρι στιγμής) έναν δίσκο, τον The Age Of The Understatement. Tα τραγούδια μέσα σ' αυτόν φέρνουν κάτι απο την παλιά εποχή της μουσικής -εμένα και μόνο το γεγονός οτι τραγουδάνε μαζί τα τραγούδια μου θυμίζει το παλιό rock n roll-. Όλο αυτό όμως γίνεται με έναν πολύ ωραίο τρόπο -κατά τη δικιά μου άποψη πάντα, αλλά αν σκεφτείς το οτι στα charts τα πήγαν πολυυύ καλά, μάλλον και κατά την άποψη άλλων(αν και αυτό δεν είναι πάντα ενδεικτικό)-. Το video το συγκεκριμένο εμπνέεται επίσης απο το τότε, και στην αρχή όταν το'χα δει είπα "μωρέ κοίτα τι έκαναν, εκμεταλλεύονται εκείνη την εποχή και έκμεταλλεύτηκαν τους νεαρούς και τους μετέτρεψαν έτσι". Μετά άκουσα όλο το cd και συνηδειτοποίησα πως αυτό που δημιούργησαν οι τύποι αυτοί έχει επιρροές, αλλά δεν αντιγράφει, και το video απλά κάνει πιο εμφανές το εμφανέστατο.

The Last Shadow Puppets- Standing Next To Me

Want her, have her.

Two years have gone now

but I can't relate to the never ending games that you play.

As desire passes through, then you're open to the truth,

I hope you understand.

And your love is standing next to me, is standing next to me.....

The one you fell for makes it seem juvenile,

and you'll laugh at yourself again and again.

And we'll drink to the thought

she'll remember you, maybe tomorrow.

And your love is standing next to me, is standing next to me.....

Δευτέρα 25 Αυγούστου 2008

Μη μιλάς άλλο γι'αγάπη- Διονύσης Σαββόπουλος

Κανονικά θα'πρεπε να κάνω ολόκληρο αφιέρωμα στον Νιόνιο, ίσως γίνει όμως κάποια άλλη φορά. Προς το παρόν τα μόνα λόγια, αυτά του τραγουδιού... http://www.box.net/shared/gx53jtkv2z

Μία η άνοιξη ένα το σύννεφο χρυσή βροχή,
βροχή που χόρευε σε κάμπο ώριμο ως το πρωί.
Σαν στάχυα έλυσες πάνω στους ώμους μου χρυσά μαλλιά,
σαν στάχυ χόρεψες σαν στάχυα αμέτρητα ήταν τα φιλιά.

Μη μιλάς άλλο για αγάπη η αγάπη είναι παντού,
στην καρδιά μας στη ματιά μας τρώει τα χείλη τρώει το νού.
Όταν θα 'χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει,
θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ' την αρχή.

Μία η θάλασσα ένας ο ήλιος της γλάροι λευκοί,
ήλιος και θάλασσα γλυκό κορίτσι ζεστό πρωί.
Πρωί κι ορθάνοιξα τα δυο σου πέταλα μ' ένα φιλί,
κι εσύ μου χάρισες όλη την άνοιξη σ' ένα κορμί.

Μη μιλάς άλλο για αγάπη η αγάπη είναι παντού,
στην καρδιά μας στη ματιά μας τρώει τα χείλη τρώει το νού.
Όταν θα 'χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει,
θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ' την αρχή.

Χθες ήταν έρωτας χθες ήταν σύννεφο χρυσή βροχή,
χθες ήταν θάλασσα γλάρος που χόρευε με το πρωί.
Τώρα είναι η σιωπή τώρα είναι η λησμονιά κι ο χωρισμός,
κι όλα τα αστέρια του θαρρείς πως έσβησε ο ουρανός.

Μη μιλάς άλλο για αγάπη η αγάπη είναι παντού,
στην καρδιά μας στη ματιά μας τρώει τα χείλη τρώει το νού.
Όταν θα 'χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει,
θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ' την αρχή...

Παρασκευή 22 Αυγούστου 2008

Rear Window (Σιωπηλός Μάρτυρας)

...και σήμερα είχα την απίστευτη ευτυχία να παρακολουθήσω σε cinema μια παλιά ταινία του 1954 αν δεν κάνω λάθος, του Alfred Hitchcock. Ωραίο στόρυ σκηνοθετημένο απο τον maitre του είδους, που αν μη τι άλλο με απλό και λιτό τρόπο ξέρει να σε κρατάει σε αγωνία, ειδικά αν δε ξέρεις τι γίνεται παρακάτω. Η ιστορία έχει ως εξής: ένας φωτορεπόρτερ έχει σπάσει το πόδι του, και μη μπορώντας να κάνει τίποτε άλλο για να περάσει την ώρα του βρίσκει διέξοδο στο παράθυρο όπου πάρατηρεί τις διαφορετικές ζωές άλλων ενοίκων. Ώσπου ένας αρχίζει να του κινεί την υποψία πως έχει καθαρίσει την ίδια του τη γυναίκα, και αρχίζει πλέον και τον παρακολουθεί ώστε να βρει αποδεικτικά στοιχεία για να καλέσει την αστυνομία. Βοηθός του γίνεται η κοπέλα του, η οποία είναι απ'τα λίγα άτομα που τον πιστεύουν, και θα μπει ως και στο σπίτι του "δολοφόνου" για να βρει στοιχεία. Φυσικά ο τύπος θα γυρίσει για να τη βρει μέσα και μετά παίρνουν άλλη τροπή τα πράγματα....
Μ'άρεσε σα ταινία, μ' άρεσαν οι ερμηνείες, και μ' άρεσε που με κρατούσε σε αγωνία, χωρίς να έχει Την τρομακτικότατη μουσική ή Τη σκηνή που τρομάζεις επειδή σε αιφνιδιάζει. Νiiiiicee. Πρωταγωνιστές ο James Stewart , Grace Kelly και ο Raymond Burr ως ο ύποπτος.
ps1. Όσο σκέφτομαι πως παλιά είχα γράψει την επιθυμία μου να παίζονται παλιές καλές ταινίες σε μεγάλη οθόνη και τώρα το ζω, κάτι παθαίνω!!!
ps2. είχα δει πέρισυ μια ταινία σα remake αυτής, ονόματι disturbia. Καλή ήταν απ'όσο θυμάμαι, είχαν βάλει "περισσότερη αγωνία" μέσα:-p