Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2007

Παρελάσεις-η άλλη όψη του νομίσματος...

Η αλήθεια είναι ότι στο θέμα αυτό προβληματίστηκα τόσο,όσο δε φαντάστηκα ποτέ. Στο θέμα δεν είχα καμιά άποψη. Άκουγα τα υπέρ του θέματος, και με έβρισκα σύμφωνη. Άκουγα τα κατά, και τότε μπερδευόμουν, γιατί τα΄βρισκα λογικά επίσης. Το αποτέλεσμα ήταν, την 28η Οκτωβρίου, να΄μαι τόσο συγχυσμένη μέσα μου, και τόσο στεναχωρημένη, επειδή δεν ήξερα τι μου γινόταν, κι επειδή ένιωθα σα «κοιμισμένο» που μου περνούσαν ότι οι άλλοι ήθελαν. Έδωσα τέλος σ΄όλο αυτό ψάχνοντας πληροφορίες στο Internet. Αφού εξάντλησα σχεδόν όλες τις πηγές του google στο θέμα αυτό, μπορώ να πω ότι είμαι ήρεμη πλέον και έχω διαμορφώσει μια ΔΙΚΗ ΜΟΥ άποψη, που μπορώ να την επιχειρηματολογήσω.
Πρώτα απ΄όλα θα ξεκαθαρίσω: είμαι κατά των στρατιωτικών παρελάσεων , από την άποψη ότι απλούστατα είμαι κατά των πολέμων. Πιο κατά δε θα μπορούσα να΄μαι. Υλικές ζημιές ανυπολόγιστες ακόμα και σε μνημεία του παρελθόντος, καταστροφή περιβάλλοντος, χρήματα που εξαντλούνται σ΄αυτούς τους πόρους, ανθρώπινες ζωές που χάνονται για τη τρέλα των «μεγάλων», και ακόμα περισσότερες που «χάνονται» μαζί μ΄αυτές που χάθηκαν, που καταστρέφονται… Είμαι επίσης κατά των μαθητικών, γιατί τις βρίσκω κατά κάποιο τρόπο ρατσιστικές.(ο συνεργάτης αναλώθηκε ήδη σ΄αυτό). Δε συμφωνώ που η σημαία γίνεται βραβείο της επιμέλειας και του διαβάσματος των παιδιών. Γι΄αυτόν το λόγο υπάρχουν οι έπαινοι, θα μπορούσαν να επιβραβεύσουν τα παιδιά και μ΄άλλους τρόπους. Δηλαδή μας λένε πως τα υπόλοιπα παιδιά δεν είναι άξια να κρατήσουν τη σημαία της χώρας τους? Λιγότερο Έλληνες είναι εκείνοι επειδή δε διαβάζουν? Δεν έχω όμως πάλι πρόβλημα να κρατήσει κάποιος αλλοδαπός(και με τη λέξη αυτή δεν αναφέρομαι σε Αλβανούς, αλλά σε οποιονδήποτε, ακόμα και σε Γάλλους) τη σημαία. Παλιά σκεφτόμουν πως σε εθνική γιορτή Έλληνας πρέπει να τη κρατάει. Αλλά ένας αλλοδαπός μπορεί να θέλει μ΄αυτόν τον τρόπο να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του προς τη χώρα που τον φιλοξενεί, να μη το βλέπει δηλαδή σα μια αγγαρεία, όπως πολλοί Έλληνες δυστυχώς το νιώθουν.
Παρ΄όλα αυτά, καταλαβαίνω πλέον τους λόγους που γίνονται οι παρελάσεις. Η στρατιωτική παρέλαση της 28ης στη Θεσσαλονίκη γίνεται κάθε χρόνο για επίδειξη ισχύος προς άλλες χώρες. Είναι ένας τρόπος πολιτικής του Υπουργείου Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας προς τις άλλες χώρες. Για να αναφερθώ τώρα στη Τουρκία( προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους Τούρκους, θα μπορούσα κάλλιστα να κάνω και παρέα μαζί τους). Γνωρίζω πως σ΄αυτή τη χώρα υπάρχει τεράστια λογοκρισία σ΄ότι γράφεται, σ΄ότι ειπώνεται , σ΄ότι προβάλλουν τα ΜΜΕ. Οι άνθρωποι όχι μόνο δε γνωρίζουν πολλές φορές την αλήθεια πίσω απ΄τα πράγματα, αλλά φανατίζονται κιόλας. Είμαστε στο 2007. Τι μου λέει εμένα ότι θα αποφύγουμε ένα μεταξύ μας πόλεμο σε 13 περίπου χρόνια, σπάζοντας μ΄αυτόν τον τρόπο μια παράδοση 300 ετών??(βλ. 1821,1922) Όσο και να μισώ τους πολέμους παράφορα, ακούω για εισβολές τούρκικων αεροσκαφών στα μέρη μας, όπως και οι Τούρκοι ακούν για εισβολές ελληνικών αεροσκαφών στα μέρη τους(είναι η αλήθεια), και φοβάμαι τόσο για το μέλλον, που σκέφτομαι πλέον να ζήσω όσο καλύτερα μπορώ αυτά τα λίγα χρόνια. Για να επανέλθω στο θέμα των στρατ. παρελάσεων, πως εν τέλει, ναι, μου δίνει ένα αίσθημα ασφάλειας, πως τουλάχιστον ακόμα δε θα κάνουν καμιά κίνηση εναντίον μας. Βλέπω τον εξοπλισμό, και σκέφτομαι (πλέον) πως χάρη σ΄αυτόν δε ζω μέρες πολέμου. Μου χουν πει πολλοί «Και σιγά μη δε ξέρει η Τουρκία τι εξοπλισμό έχουμε!». Όντως, μιας και ανήκουμε και οι 2 στο ΝΑΤΟ, γνωρίζουν τον εξοπλισμό μας πολύ καλά. Όμως χώρες που δεν είναι ενταγμένες, όπως τα ΣΚΟΠΙΑ, είναι ο μόνος τρόπος για να ενημερωθούν γι΄αυτόν.
Και τώρα η στιγμή που περίμενα περισσότερο. Για μια σφαιρική ενημέρωσή μου, διάβασα άρθρα και κείμενα κι απ΄τις δύο πλευρές. Πλέον, όταν διαβάζω αυτά των κατά των παρελάσεων, μου ρχεται να βάλω τα γέλια, γιατί τα περισσότερα,για να μη πω σχεδόν όλα τα επιχειρήματά τους, είναι άκυρα.Και ξεκινάω. Όλα ξεκινάνε λέγοντας πως είναι ντροπή να συνεχίζουμε μια συνήθεια που ξεκίνησε από εποχή Μεταξά. Όπως σωστά τοποθετήθηκε ο συνεργάτης, οι παρελάσεις υπήρχαν από τα αρχαιο-ελληνικά χρόνια. Για να εκθέσω κανονικότατη πηγή, εφημερίδα του 1921, για όσους δε ξέρουν, πριν τον Μεταξά και κατά τη διάρκεια κυβέρνησης Γούναρη (λίγο αργότερα και η Μικρασιατική Καταστροφή) που κάνει λόγο για παρελάσεις. (απλά πηγαίντε στη σελίδα
http://www.nlg.gr/digitalnewspapers/ns/main.html και ψάξτε στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ 25/3/1921, στη 2η σελίδα). Κάπου διάβασα ότι επί δικτατορίας Πάγκαλου, υπήρχαν διαφωνίες για το μήκος της φούστας των κοριτσιών(πόσο δεν αλλάξαμε!). Βρήκα κατατοπιστικότατες πληροφορίες σε ένα site, αναφερόμενο σ΄ένα βιβλίο(που δε θα ονομάσω εδώ για να μη θεωρηθεί διαφημιστικό τρικ, αλλά όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να μου ζητήσει να του τ΄ονομάσω). Αναφέρει παρελάσεις στην Αδριανούπολη στα τέλη 19ου και αρχές 20ου, ενώ υπάρχει και φωτογραφικό υλικό, μαθητικές παρελάσεις στη Σμύρνη από το 1919 έως το 1922, την παρέλαση που ακολούθησε μετά την απελευθέρωση της Σιάτιστας το 1912, όπου μπροστά απ΄τον στρατό προπορεύονταν μαθητές κρατώντας εκκλησιαστικά λάβαρα, αλλά και τις παρελάσεις του ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ κάθε φορά που ελευθέρωναν χωριά το 1914-44.Οι ρίζες των παρελάσεων στις εθνικές επετείους προέρχονται από τη περίοδο των εθνικών επαναστάσεων στην Ευρώπη κατά το 1798-1848. Μα ακόμα κι αν ο Μεταξάς τις καθιέρωσε όπως λένε στην Ελλάδα, ο ίδιος επίσης καθιέρωσε το οκτάωρο, το Ι.Κ.Α., τις άδειες στους εργαζομένους, τα επιδόματα, και και και…Μήπως πρέπει να τα καταργήσουμε κι όλα αυτά, επειδή είμαστε κατά της δικτατορίας?? Η διαφορά στις παρελάσεις του Χίτλερ, του Μουσολίνι και του Μεταξά, με τις σημερινές βρίσκεται στο σκοπό. Τότε το έκαναν για τη μαζοποίηση του λαού, τη στρατολόγησή του. Σήμερα γίνεται για να τιμήσουμε όλους αυτούς τους νεκρούς που πέθαναν για τα ιδανικά τους, για αυτά που αγαπούσαν, όπως την ελευθερία τη δικιά τους και των ανθρώπων τους.(άσχετα που στο τέλος μόνο δε τους τιμάμε μ΄όλες αυτές τις φασαρίες) Αν και για τον Χίτλερ, μπορεί οι στρατιωτικές παρελάσεις του να έχουν μείνει στην ιστορία, αλλά δε πιστεύω πραγματικά πως έτσι φανάτιζε τον κόσμο και τους στρατιώτες. Ο Χίτλερ ήταν ικανότατος ομιλητής, και προσωπικότητα που εύκολα ξεσήκωνε τον κόσμο μόνο με την παρουσία του. Είναι ένα χάρισμα (γι΄αυτόν) που ελάχιστοι άνθρωποι το είχαν ποτέ. Ο τότε γερμανικός λαός (συμπεριλαμβανομένου και του στρατού) τον λάτρευε. Ήταν διατεθειμένοι να τον ακολουθήσουν στα πάντα. Φυσικά δε γνώριζαν όλη την αλήθεια, αλλά πραγματικά τον λάτρευαν.Δε λέω ότι δεν έπαιξε ρόλο, αλλά δε λέω πως και οι παρελάσεις που οργάνωνε έκαναν όλη τη δουλειά.
Μια φράση που ακούω συχνά είναι ότι «οι παρελάσεις γεννούν τον φασισμό». Να θυμίσω, πώς γεννήθηκε η δικτατορία του 30? Από το Παγκόσμιο Κραχ, το οποίο έφερε το clearing,τα οποία ανέδειξαν ισχυρά συγκεντρωτικά κράτη. Με λίγα λόγια, οι δικτατορίες προέρχονται από τη δυσφορία του κόσμου προς τις παρούσες άσχημες συνθήκες.
Όσο για το ότι παρελάσεις γίνονται μόνο στην Ελλάδα και στη Κύπρο, όπως σε κράτη σαν τη Τουρκία και το Ιράν, γνωρίζω πολύ καλά πως στις 14 Ιουλίου γίνεται στη Γαλλία μεγάλη στρατιωτική παρέλαση,


όπως επίσης έμαθα πως γίνονται παρελάσεις στην Αλβανία, στη Γερμανία, στην Ινδία, στην Ιταλία. Κάπου διάβασα πως στην Αμερική δε γίνονται, και πως τις παρελάσεις τις βλέπουν κάπως. Απ΄ότι γνωρίζω, κάθε φορά που επέστρεφαν στρατιώτες απ΄τον πόλεμο τα προηγούμενα χρόνια (δε ξέρω για τώρα) κάναν παρέλαση και τους υποδέχονταν ο κόσμος σαν ήρωες(είτε ήταν είτε όχι).
Κατά ένα περίεργο τρόπο, ανακάλυψα πως όλος αυτός ο τεράστιος ντόρος για τη κατάργηση, που βρίσκει πλέον και αρκετούς υποστηρικτές, ξεκίνησε (γιατί να το κρύψομεν άλλωστε?) από τη παράταξη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Πραγματικά, κανένα άλλο κόμμα δεν είναι κατά, ούτε καν το Κ.Κ.Ε., όπως πολλοί πιστεύουν. Οι εκλογές ήταν πρόσφατες. Γιατί δε θυμάμαι όμως εγώ να χαίρει πολλών ψήφων το συγκεκριμένο?
Σχετικά με τις αποβολές στα σχολεία, το μόνο που βρήκα ήταν «απειλές για αποβολές», τις οποίες κατήγγειλαν μαθητές των σχολείων Θεσ/νίκης σε νεολαίους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, οι οποίοι όμως δε κατονομάζουν ούτε σχολεία ούτε μαθητές «για να μη δημιουργηθούν περαιτέρω προβλήματα». Αν υπήρχαν ονόματα, άποψη μου ήταν πως θα κατονόμαζαν και θα έκαναν φασαρία για να ενισχύσουν τη θέση τους, Απ΄όσο γνωρίζω επίσης, η πρώην υπουργός Γιαννάκου είχε εκδώσει εγκύκλιο για το προαιρετικό των παρελάσεων(που έτσι θα΄πρεπε να΄ναι οι παρελάσεις). Δεν άκουσα να αναφέρεται πουθενά όμως και για κείνο το σχολείο που οι μαθητές έκαναν κατάληψη επειδή δε τους άφηναν να παρελάσουν.
Μήπως τελικά στο υποσυνείδητο μας περνάνε «αθώα» άλλες ιδέες που εκφράζουν εν τέλει μια μειονότητα, και που με αβάσιμα επιχειρήματα μας περνάνε? Και αν είναι δυνατόν, οι παρελάσεις δε κάνουν τους μαθητές στρατιωτάκια.Τι, επειδή μάθανε έναν βηματισμό, μπορούν να πάνε να πολεμήσουν?Μη τρελαθούμεΓια αιώνες, από την εποχή της Αθήνας και της Σπάρτης, τα παιδιά μάθαιναν να σέβονται τη πατρίδα και να την αγαπούν. Με απώτερο σκοπό, αν η πατρίδα τους χρειαστεί, αυτά να ανταποκριθούν.Γιατί τώρα είμαστε τόσο αντίθετοι σ΄αυτό και μας αναγουλιάζει σαν ιδέα? Τα παιδιά της Ελλάδας, ανέκαθεν μικρά σε αριθμητικές δυνάμεις σε σχέση με τους εχθρούς, έδιναν μεγαλειώδεις αγώνες. Αν γίνει τώρα πόλεμος, και τα παιδιά δεν αγαπούν την πατρίδα τους, θα ξαναπέσουμε σε 400 χρόνια λήθαργου??.
Τέλος, θα αναφερθώ στη παρέλαση που γίνεται κάθε χρόνο στο Καστελόριζο με τους λιγοστούς μαθητές, που θα΄χε κάθε λόγο να μη κάνει, μιας και είναι ξεχασμένοι απ΄το κράτος. Κι όμως, αποφασίζουν πως τιμάνε μ΄αυτόν τον τρόπο τους προγόνους τους και παρελαύνουν.Θα κλείσω παραθέτοντας το παρακάτω site, έτσι για να μάθουμε για ποιό λόγο τέλος πάντων γίνονται παρελάσεις τέτοια περίοδο.

ps: πολλές ευχαριστίες σ΄όλα αυτά τα si
te που με βοήθησαν στην έρευνά μου, υπέρ και κατά των παρελάσεων. Αν κάποιος επιθυμεί οποιαδήποτε πηγή ή περαιτέρω πληροφορίες,μπορεί να μου τις ζητήσει.

Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2007

ΟΙ «ΑΓΝΩΣΤΕΣ» ΠΤΥΧΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΕΛΑΣΗΣ

ΟΙ «ΑΓΝΩΣΤΕΣ» ΠΤΥΧΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΕΛΑΣΗΣ


Οδεύοντας προς την επέτειο της 28ης Οκτώβρη, όλο και φαίνεται να φουντώνει η συζήτηση γύρω από το θέμα των παρελάσεων. Θέμα αγαπημένο των δελτίων ειδήσεων(και όχι μόνο) κατά τις περιόδους πριν και μετά, χωρίς να αξίζει να αναφερθώ σε κάτι πιο συγκεκριμένο. Δέκτες μηνυμάτων και ερεθισμάτων, μα και δρώντες, συμμετέχοντες, έχουμε όλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο διαμορφώσει(προσωπική ή μη) αντίληψη και κρίση γι’αυτές. Προσωπικά, είμαι ενάντια στο θεσμό αυτό και ευθύς αμέσως θα επιχειρηματολογήσω υπέρ της θέσεως μου αυτής.

Καταρχάς, είναι αναγκαίο να αναφερθούμε στο ιστορικό πλαίσιο των παρελάσεων.(Δε στοχεύω παρά σε μια σύντομη παρουσίαση-περισσότερα μπορεί να αναζητήσει και να δει κανείς στις αντίστοιχες «σελίδες» της ιστορίας) Αναζητώντας της καταβολές τις στο παρελθόν φτάνουμε στην αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή παράδοση. Υστέρα από τη μάχη, οι νικηφόρες στρατιές επιδίδονταν σε παρελάσεις-πομπές, επίδειξης δύναμης και αλαζονικής υπεροχής, της βαρβαρότητας των υπερφίαλων στρατηλατών. Εκμηδενιζόταν έτσι ο ρόλος ων στρατιωτών, που στην ουσία ήταν και άξιοι της δόξας-αν βέβαια δεχτούμε ότι ένας πόλεμος μπορεί πραγματικά να δοξάσει κάποιον-, αφού μετατρεπόταν σε ανδρείκελα, σε ρομπότ όπως θα λέγαμε χρησιμοποιώντας σύγχρονη ορολογία. Συνεχίζοντας τη σύντομη αυτή ιστορική αναδρομή, φτάνοντας στο «σύγχρονο παρελθόν», τον ίδιο αντικειμενικό σκοπό εξυπηρετούν. Ο Χίτλερ, λάτρης ο ίδιος των μεγάλων στρατιωτικών παρελάσεων, τις χρησιμοποιούσε με απώτερο στόχο να μαζοποιησει(αν και έλεγε ότι ήθελε να απαλλάξει τα μέλη της Αρείας Φυλής από την ανθρώπινη υπόσταση ώστε άξια να υπακούσουν και να πειθαρχούν σ’αυτόν) και τελικά να ελέγξει το στρατό του που μετά από αυτή τη φρικτή διαδικασία ήταν έτοιμος να υπακούσει κάθε διαταγή.(Σίγουρα όλοι έχουμε σχετικές εικόνες στο μυαλό μας.) Αλλά και μέχρι σήμερα η παρέλαση εξυπηρετεί τις ίδιες «ανάγκες» και κάτι παραπάνω. Όχι μόνο προωθείται ο ιμπεριαλισμός, ο μιλιταρισμός και καθετί σχετικό με την κτηνωδία του στρατού και του πολέμου αλλά, μιας και έχουμε περάσει στις μαθητικές παρελάσεις, τα ίδια προβάλλονται από τις απρόσωπες μορφές των συντεταγμένων μαθητών. Και το χειρότερο; Όλα αυτά περνάνε «αθώα» στο υποσυνείδητο. Αλήθεια, αυτός είναι ο ρόλος που θέλουμε να έχει το σχολείο στη σύγχρονη κοινωνία; Ερώτημα που σε συνδυασμό με το θέμα μας χρίζει συζήτησης.

Ας επιστρέψουμε όμως στο ζήτημα της ιστορικής προέλευσης της παρέλασης. Στη χώρα μας μπορούμε να πούμε ότι γενικευμένα καθιερώθηκε κατά την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά. Έκτοτε, η πολιτική συγκρότηση της Ελλάδας έχει πολλάκις μεταβληθεί, ώσπου σήμερα μιλάμε για «δημοκρατία» και «δημοκρατικούς θεσμούς». Όμως τι θέση έχει αυτός ο θεσμός που ουδεμια σχέση ή συνάφεια έχει με τους υποτιθέμενους στόχους και το περιεχόμενο της δημοκρατίας σε μια σύγχρονη, δημοκρατική χώρα; Θα μου πείτε το ίδιο θα μπορούσαμε να διερωτηθούμε και για το θεσμό του στρατού, και όχι άδικα. Δε θα διαφωνήσω αλλά το να ασχοληθώ με αυτό το ζήτημα ξεφεύγει από τα πλαίσια αυτού του σύντομου άρθρου... Πίσω στα δικά μας, μια ματιά στον παγκόσμιο χάρτη αρκεί για να διαπιστώσουμε ότι οι χώρες που διατηρούν το θεσμό έχουν καθεστώτα θεοκρατικά ή «αμφιλεγόμενες δημοκρατίες», όπως η Τουρκία, το Ιράν κ.α. Ο μόνος λόγος που τον διατηρούν είναι ότι δεν έχουν άλλη διέξοδο και μέσα για να προ/επι-βάλλουν το διεθνές κύρος τους παρά με την επίδειξη της στρατιωτικής και «πειθαρχικής» τους ισχύος. Το ερώτημα που επιστρέφει σε μας είναι: «Γιατί, εφόσον υποτίθεται ότι έχουμε αληθινή δημοκρατία καμιά κυβέρνηση «σοσιαλιστική» ή «συντηρητική» δεν έχει σημασία, δεν προχώρησε στην κατάργηση ή έστω στην επίσημη και ξεκάθαρη διατύπωση της προαιρετικότητας του; Μήπως κάποιοι επιδιώκουν να αφήσουν ανοικτά παράθυρα στο παρελθόν; Αν κάτι τέτοιο ισχύει φοβούμαι το μέλλον προβλέπεται δυσοίωνο.

Ένα άλλο θέμα που αν και λίγο πολύ είναι γνωστό αλλά με το οποίο κανείς δεν ασχολήθηκε σοβαρά(και δε μιλώ μόνο για την πολιτεία), είναι οι ρατσιστικές τάσεις της παρέλασης. Πρώτα πρώτα, η ίδια η δόμηση της στηρίζεται σε ρατσιστικά μοντέλα οργάνωσης και συγκρότησης. Οι ψηλοί καταλαμβάνουν της πρώτες σειρές ενώ οι κοντοί τις τελευταίες, τοποθετημένοι σε φθίνουσα διάταξη. Τα δε άτομα με ειδικές ανάγκες τις περισσότερες των περιπτώσεων μένουν κυριολεκτικά στην αφάνεια. Ακόμα και το σχετικό «Φύλλο Εφημερίδας Της Κυβέρνησης»(Φ.Ε.Κ) που ορίζει τον τρόπο σύνταξης της και τον τρόπο επιλογής του σημαιοφόρου, των παραστατών και των διμοιριτών αποτελεί έκφραση ρατσιστικής ροπής. Οι τελευταίοι επιλέγονται με βάση τη σωματική διάπλαση(για να μη θίξουμε ξανά το θέμα της ατημέλειας), ενώ οι πρώτοι με βάση τη βαθμολογία. Και αν κρίνει κανείς από την κατάσταση του εκπαιδευτικού συστήματος, είναι σχεδόν αδύνατο να προέρχονται από μικροαστικές οικογένειες. Καταλύεται έτσι ο μύθος της ισότητας των μαθητών ανεξάρτητα από την κοινωνική θέση της οικογένειας τους.

Αλλά και σε σχέση με το περιβάλλον της η παρέλαση γίνεται αιτία ρατσιστικών εκδηλώσεων. Αν τυχόν ποτέ κάποιος αλλοδαπός καταφέρει να συγκεντρώσει μεγαλύτερο βαθμό από κάθε ελληνόπουλο τότε οι τοπικές(και όχι μόνο) κοινωνίες βρίσκουν την ευκαιρία, προφασιζόμενες την παρέλαση και (ξανά-)ορίζοντας τη, να δικαιολογήσουν τα κόμπλεξ τους. Της δίνουν πλέον ξεκάθαρα ξενοφοβική και εθνικιστική ροπή ενώ διαταράσσεται και η κοινωνική συνοχή.

Ένα από τα επιχειρήματα τα οποία προβάλλονται από τους υποστηρικτές των παρελάσεων, είναι η πρόφαση της απόδοσης «φόρου τιμής στους ένδοξους προγόνους.» Αλήθεια, υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι η παρέλαση αποτελεί πράγματι μέσο για να τιμήσει κανείς τους προγόνους του; Γνώμη μου είναι πως η μόνη τιμή γι’αυτους θα ήταν να μη λησμονηθούν τα κατορθώματα τους και να αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση. Από τη στιγμή που στερούμαστε της ιστορικής γνώσης σε τι εξυπηρετεί η παρέλαση; Μήπως μαθαίνεται κάτι καινούργιο; Ίσα ίσα, χάνεται. Χάνεται η κριτική σκέψη και η ατομική προσωπικότητα του ατόμου αφού εξαναγκάζεται από το ρυθμό. Υπάρχει το μηδενιστικό κοπάδι, διανοητικά και συναισθηματικά κενό και υποταγμένο. Με αυτά τα υλικά φτιάχνεται «η φαντασμαγορική γεωμετρία» των τριάδων, των πεντάδων, των σειρών. Πρέπει συνεπώς να αναθεωρηθούν πολλά σχετικά με το ζήτημα αυτό…

Βλέπω λοιπόν ότι η παρέλαση εξυπηρετεί το σκοταδισμό. Άραγε πόσοι γνωρίζουμε τι πραγματικά έγινε στις περιπτώσεις που τιμώνται από τις παρελάσεις; Δεν υποστηρίζω σαφώς ότι ο ίδιος είμαι απόλυτα ενημερωμένος, μα νομίζω πως μπορώ να εκφέρω γνώμη. Ποιος γνωρίζει ή παραδέχεται ότι κατά την περίοδο της κατοχής το μεγαλύτερο μέρος της δράσης είχε το αντάρτικο και όχι ο τακτικός στρατός; Και όσον αφορά την άλλη μας επέτειο πόσοι θεωρούν ότι η επανάσταση θα ήταν κάτι παραπάνω από προσπάθεια αν δεν είχαν επέμβει οι «Μεγάλες Δυνάμεις»; Σαφώς τα παραπάνω δεν είναι αρκετά για να καλύψουν όλο το φάσμα, όμως πιστεύω καταλαβαίνεται τι θέλω να πω. Αν όντως θέλουμε να τιμήσουμε αυτούς τους ήρωες- προγόνους και τις αξιομνημόνευτες πράξεις τους(ίσως να υπάρχει ειρωνεία στις λέξεις), θα πρέπει σε πρώτη φάση να λάβουμε την απαραίτητη ιστορική γνώση και ύστερα με λογισμό να αναζητήσουμε άλλους τρόπους σ’αυτή την κατεύθυνση.

Τέλος, θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα πρακτικό ζήτημα. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι κόστος έχουν οι παρελάσεις για το ελληνικό δημόσιο και κατ’επεκταση για το φορολογούμενο; Και δε μιλώ τόσο για της μαθητικές όσο για τις καθαρά στρατιωτικές(γιατί το κείμενο αν δεν το καταλάβατε αφορά γενικά τις παρελάσεις). Χωρίς να έχω επίσημα στοιχεία να παρουσιάσω, απλά με επίγνωση των συνθηκών και απλούς υπολογισμούς διαπιστώνω ότι ξοδεύονται άσκοπα, υπέρογκα και ζωτικής σημασίας ποσά. Σκεφτείτε μόνο πόσα χρήματα απαιτούνται μοναχά για την πτήση επίδειξης ενός αεροσκάφους και ύστερα γενικεύστε(καύσιμα αρμάτων, κόμιστρα στρατιωτών κτλ) Ύστερα ακούστε τις φωνές που απέναντι στην ψευδεπίγραφη απάντηση τους κράτους «Δεν έχουμε», ζητιανεύουν λίγα ψίχουλα παραπάνω για την παιδεία. Και ο λόγος είναι μπροστά στα μάτια μας και δεν τον βλέπουμε ή μήπως προσποιούμαστε τους τυφλούς;

Συνοψίζοντας, όντας αρνητικός απέναντι στις παρελάσεις θεωρώ τα παραπάνω επιχειρήματα σοβαρά. Ωστόσο, από την αντίπερα πλευρά δεν ακούγεται κανένα λογικό ή τεκμηριωμένο επιχείρημα παρά μόνο ασαφείς δηλώσεις περί «εθνικής συνείδησης», από την πλευρά των «πατριωτών» και των «ακροδεξιών παρατάξεων»(και όχι μόνο). Φυσικά, δεν αποκλείω το ενδεχόμενο εγώ να μην κατανοώ το ρόλο ή τη σημασία της παρέλασης. Παρακαλώ ας μου εξηγήσει επιτέλους κάποιος υπέρμαχος της με λογικά όπως προανέφερα επιχειρήματα και χωρίς συναισθηματισμούς. Για μένα η παρέλαση είναι μια φιέστα, ένα θέαμα που απλώς επιβεβαιώνει πανηγυρικά κάτι ήδη γνωστό: πως οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν πιστά αντίγραφα μιας νευρόσπαστης, υποταγμένης, τέλεια ελεγχόμενης σε κάθε της κίνηση φιγούρας. Η παρέλαση αυτό θέλει να δείξει: πως η εξουσία μπορεί να κάνει τον καθένα μας μια κουκίδα, χωρίς σκέψεις, χωρίς αισθήματα, εξάρτημα, αναλώσιμο και ανταλλακτικό στις μηχανές τις!

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2007

Antoine

Μουσικό post για χάρη ενός Antoine, Γάλλου "ροκά" της δεκαετίας του ΄60 περίπου, που μου χει πάρει τα μυαλά.Ένα απ΄τα τραγούδια του που μ΄αρέσουν πολύ πολύ λέγεται "Un elephant me regarde"(=ένας ελέφαντας με παρακολουθεί lol). Μόλις είδα και το video clip,τί φάση που έχει!Όλος ο ζωολογικός κήπος συμμετέχει! :-D
Σας παραπέμπω στη παρακάτω διεύθυνση και θα σας πρότεινα πρώτα ν΄ακούσετε το τραγούδι χωρίς να βλέπετε το video,για ευνόητους λόγους(ε, δεν είναι και όλοι οι σκηνοθέτες καλοί..)

http://uk.youtube.com/watch?v=mTyIt_1hYOg
"Un éléphant me regarde"
La fumée dans les yeux,
un éléphant me regarde
J'ai la tête qui part
Les fenêtres se tordent,
les portes vont éclater
Le plancher vacille,
les murs vont s'effondrer.
La fumée dans les yeux,
un éléphant me regarde
J'ai la tête qui part
Les couleurs ne sentent plus rien,
le noir me colle aux mains
Et mon alouette verte ne deviendra plus bleue.
La fumée dans les yeux,
un éléphant me regarde
J'ai la tête qui part
A l'ombre des mosquées,
tu prétendais m'aimer
Mais moi je ne t'aime pas,
je veux juste m'emmêler avec toi.
La fumée dans les yeux,
un éléphant me regarde
J'ai la tête qui part
Je veux m'emmêler avec toi,
tes jambes et tes bras et le reste de toi
Je veux m'emmêler avec toi
Ne me parle pas du reste avec toi, avec toi, avec toi...
Έτσι,για να μπαίνουμε σιγά σιγά στη Γαλλική κουλτούρα.Σειρά έχει ο Ηallyday και ο Indochine...
ps.Xρόνια πολλά σε Δήμητρες και Δημήτρηδες(and God they're too many..),αλλά και σε άτομα που έχουν απλά γενέθλια σήμερα, όπως μια καλή μου φίλη!