Ashes And Snow Part 2...

...όπως υποσχέθηκα. "Feather to fire, fire to blood, blood to bone, bone to marrow, marrow to ashes, ashes to snow..." "Είναι απλά παράθυρα σε έναν κόσμο όπου η ησυχία και η υπομονή κυβερνούν τον χρόνο..." In fact, έμαθα πως ο Colbert χρησιμοποιούσε και φωτογραφική μηχανή αλλά και κινηματογραφική, και υπάρχει και ταινία με τις λήψεις που έκανε. Αυτό δε σημαίνει οτι οι φωτογραφίες προέρχονται απ'το κινηματογραφικό φιλμ. "Μπορούσαμε να περιμένουμε και μήνες. Με τις φάλαινες μπορούσαμε να δουλεύουμε για 6 βδομάδες, χωρίς να τραβήξουμε ούτε μία λήψη...κοντά στις πανσέληνους ήταν καλές οι στιγμές. Νομίζω είναι οι Ζουλού που λένε, η υπομονή είναι είναι ένα αυγό που εκκολάπτει μεγάλα πουλιά. Φαντάζομαι είμαι ένας Ζουλού στη καρδιά. Περιμένεις ένθερμα, και υπάρχουν μέρες θαυμάτων, και υπάρχουν και μέρες όπου απλά τα σκέφτεσαι. Αλλά δε τα πιέζεις. Οι ελέφαντες θα αποφασίσουν, ή οι φάλαινες θα αποφασίσουν. Θα δουλέψω σύμφωνα με την ώρα των ελεφάντων." Τον χαρακτηρίζουν αναγεννησιακό καλλιτέχνη υπό την πραγματική έννοια της λέξης, καθώς τον χρηματοδοτούσαν άτομα απο όλον τον κόσμο, όπως δηλώνει και ο ίδιος, με μεγάλα ποσά, χωρίς να τον πιέζουν ούτε πωλητές, ούτε ατζέντηδες, διάφορες γκαλερί ή χρονικά περιθώρια, έτσι ώστε να αφιερωθεί ανενόχλητος στο έργο του. Η έκθεση αυτή προβάλεται στο Νομαδικό Μουσείο (Νοmadic Museum), ένα μουσείο που ταξιδεύει μαζί με την έκθεση. Η μορφή του είναι κάτι που μεταβάλλεται απο μέρος σε μέρος προκειμένου να ταιριάζει με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται, αλλά και με το ίδιο το περιεχόμενο της έκθεσης. ps.Αν περάσει πάντως απο δω κοντά εγώ θα τη τιμήσω...

Come on and let it out...

Ξέρεις, είναι μερικοί άνθρωποι, όπως εγώ, που τα βγάζουν πέρα με άνεση στις δύσκολες δυσκολίες, ενώ στις εύκολες να την πατάνε (δε περίμενα ποτέ οτι θα κατηγοριοποιούσα τις δυσκολίες σε εύκολες και σε δύσκολες...). Πάντα ήμουν έτσι, αρχικά το καταλάβαινα απ'τα μαθήματα. Σε μια άσκηση, θα έβρισκα το δύσκολο, και θα έχανα το εύκολο, και να μου λένε "μα καλά, βρήκες αυτό και δε βρήκες εκείνο???". Μετά συνηδητοποίησα το σθένος μου σε πολύ σοβαρές καταστάσεις... όχι οτι δε μ'επηρέασαν, απλά ήμουν ψύχραιμη. Το κουφό ήταν οτι έχανα τη ψυχραιμία μου και τη ζαχαρένια μου (που θα λεγε μια φίλη μου καλή μου φίλη :-p) για καταστάσεις που ήταν ναι μεν σοβαρές για τη ψυχολογία μιας έφηβης, αλλά δεν ήταν δα και τόσο σημαντικές σε σχέση με άλλες καταστάσεις. Για παράδειγμα, μια μετακόμιση σε άλλη πόλη, και το να χάσω τη μέχρι τότε παρέα μου, υπήρξε τρομερά δύσκολο. Πλέον, έτσι όπως κατέληξαν τα πράγματα στην τότε παρέα, να σκέφτομαι "ευτυχώς που δεν ήμουν εκεί γλύτωσα!" Αυτό που μπορεί να με τρελάνει είναι να μη καταλαβαίνω. Εκεί είναι που η Λία μπορεί να οδηγηθεί στο να πετάει σπινθηροβο-λία. Γενικά πιστεύω πώς είμαι άνθρωπος με κατανόηση. Θα προσπαθήσω να μπω στη θέση του άλλου ("try walking in my shoes..."), αλλά το να με αφήνεις με ερωτηματικά για το τι θέλει να πει ο ποιητής, είναι κάτι που στο παρελθόν συνέβαινε αρκετά, και πλέον με φέρνει στα όρια μου. Οπότε όσο δε καταλαβαίνω απλά μια κατάσταση, να με τσακίσει όλο αυτό, να κάνω το μπαμ, και όταν λυθεί, και ακόμα και να μην έχει καλή έκβαση (γιατί συμβαίνουν και αυτά), να συνειδητοποιείς πως κάπως, δε ξέρεις πώς...είσαι καλά γενικά, τα καταφέρνεις... Στην αρχή αναρωτιέσαι αν είσαι αναίσθητος, μετά καταλαβαίνεις πως απλά έτσι είναι ο τρόπος σου να αντιμετωπίζεις καταστάσεις. Ίσως είναι και η κάθαρση του οτι έκανες το μπαμ(αλλά πραγματικά πρέπει να γίνεται για να βρίσκεις ηρεμία?).Δεν είναι οτι αν δεν έχει καλή έκβαση δε θα σε πειράζει,κλπ. Απλά ενώ είσαι έτσι, βρίσκεις μια πηγή αισιοδοξίας μέσα σου που δεν θυμόσουν πως είχες, η οποία σου λέει πως όλα θα πάνε καλά, και σε ωθεί να προχωρήσεις. Ευτύχως που υπάρχει, αλλά εύχεσαι να υπήρχε και στις εύκολες δυσκολίες. Αλλά I guess, τότε ήταν που θα γινόσουν αναίσθητος...

ps.H ζωή dudes έχει τα πάνω και τα κάτω. Μια φυσική διαδοχή, ίσως αναπόφευκτη. Απλά πρέπει να θυμόμαστε όταν δεν βρισκόμαστε στα πάνω, πως η σειρά τους έρχεται ;-)

Σύντομη Κριτική της «Κριτικής του Μηδενισμού»

Σύντομη Κριτική της «Κριτικής του Μηδενισμού»

Αποφάσισα να γράψω τα παρακάτω όταν άκουσα το επιχείρημα ενός ακαδημαϊκού που προσπάθησε να ασκήσει κριτική στη μηδενιστική φιλοσοφία σε τέτοιο βαθμό και τέτοιο βάθος ώστε να καταλύσει τις βασικές παραδοχές του, δηλαδή την ιδία τη μηδενιστική θεώρηση.
Καταρχάς, νομίζω ότι πρέπει να αναφέρουμε σε γενικές γραμμές την κύρια παραδοχή του μηδενιστικού ρεύματος, ιδιαίτερα του Νιτσεισμου. Ο Νίτσε ως σημαντικός και συστηματικός εκφραστής του ρεύματος αυτού, ασκεί εκτενή, έντονη και ριζοσπαστική κριτική σε κάθε θεσμό και πάγια άξια. Φτάνει στο σημείο να διακηρύξει ότι είναι προϊόν επιβολής από την πλευρά εκείνων που έχουν συμφέροντα και ασφαλώς τα μέσα για να προωθήσουν κοινωνικές νόρμες που να τα εξυπηρετούν. Για παράδειγμα, ο θεσμός του κράτους εξυπηρετεί την αστική τάξη και ο θεσμός της θρησκείας καταδικάζει τον ανθρώπινο νου σε μαρασμό. Επομένως είναι ανόητη ή τουλάχιστον αφελής η πίστη σε οποιαδήποτε πάγια και καθιερωμένη αξία ή δόγμα. Άλλωστε αρκεί να παρατηρήσουμε τις κοινωνικές μεταβολές για να παρατηρήσουμε και νέους θεσμούς να εμφανίζονται ή παλιούς να μεταβάλλονται ομοιότροπα ή ακόμα και να εξαφανίζονται. Γενικά, ο μηδενισμός πιστεύω πως συμπυκνώνεται στην πασίγνωστη ρήση του Ν. Καζαντζάκη «Δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος».
Ήρθε η ώρα να παρουσιάσω το επιχείρημα του πανεπιστημιακού: «ο μηδενιστής είναι κάποιος που εξ'ορισμού δεν πιστεύει σε κάτι. Άρα πιστεύει στο τίποτα, επομένως δεν είναι μηδενιστής». Προφανώς το επιχείρημα εκ πρώτης όψεως φαίνεται ισχυρό, όμως ολιγόλεπτη σκέψη αρκεί για να αποδείξει την αβασιμότητα του. Στο σημείο αυτό δε θα σταθώ στη σημασία της έννοιας «πιστεύω» και το κάνω αυτό αρχικά για λόγους συντόμευσης και έπειτα για λόγους απλούστευσης. Για να απορηφθει ένα επιχείρημα αρκεί να έχει μια αδυναμία την οποία και παρουσιάζω στη συνέχεια.
Η αλήθεια είναι ότι ο μηδενιστής δεν πιστεύει σε κάτι μεταβλητό και εξαρτημένο από conatus, στην προκείμενη περίπτωση από την ανακατανομή και την εκ νέου διανομή της δύναμης μέσα στην κοινωνία. Υπάρχει όμως κάτι στο όποιο πιστεύει: σε μια τελική υπερβατική κατάσταση, αυτή της μηδενιστικής ελευθερίας. Η μηδενιστική ελευθερία ενυπάρχει σε όποιο έχει ξεφύγει από το φόβο, οποιοδήποτε φόβο και δεν ελπίζει σε κάτι αφού η δράση του διαπνέεται από την κατοχή της ατομικής δύναμης. Επομένως όντως ο μηδενιστής πιστεύει σε κάτι και αυτό το κάτι είναι κάτι «μόνιμο». Άρα σε πρώτη φάση ο πανεπιστημιακός δεν έχει δώσει σωστά τον ορισμό του μηδενιστή. Στη φιλοσοφία οι έννοιες «μηδέν», «κάτι», «τίποτα» έχουν ιδιαίτερο νόημα. Το «μηδέν» είναι μια κατάσταση άρνησης, άρνησης του οτιδήποτε. Υπάρχει όμως αυτό που δεν μπορεί κάποιος να αρνηθεί και δεν είναι κάτι άλλο από τη φύση του. Κατά τους μηδενιστές αυτή η φύση είναι η τάση του ανθρώπου να γεφυρωθεί με τον υπερ-άνθρωπο. Οσον αφορά τις άλλες δυο έννοιες, αρκεί νομίζω να παραθέσω το ερώτημα και την ανάλογη απάντηση που έθεσε και έδωσε αντίστοιχα ο Leibniz. Συγκεκριμένα: «Γιατί υπάρχει το κάτι αντί για το τίποτα;» «Επειδή το τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει». Η έννοια «τίποτα» αντιτίθεται στην έννοια «κάτι», είναι δηλαδή το αντίθετο της. Όταν υπάρχει «κάτι» τότε δεν υπάρχει «τίποτα» ή διαφορετικά «τίποτα» είναι απουσία του «κάτι». Δεν υπάρχει σκοτάδι παρά μόνο έλλειψη φωτός. De facto δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε σε κάτι ανύπαρκτο και κατά συνέπεια ούτε στο «τίποτα». Στο παραπάνω επιχείρημα επιχειρείται μια ταυτολογία της μορφής «τίποτα=κάτι» κάτι που από πολλές έννοιες είναι αβάσιμο. Όλα όσα ειπώθηκαν θεωρώ ότι αποδεικνύουν την ακυρότητα του επιχειρήματος.
Τέλος, θα ήθελα να προσθέσω κάτι ακόμα ανεξάρτητα από το προαναφερθέν επιχείρημα. Ο λόγος που κατά τη γνώμη μου επιχειρείται άσκηση κριτικής στο μηδενισμό είναι το γεγονός ότι ανατρέπει κάθε φιλοσοφικό δεδικασμένο. Απορρίπτει ακόμα και το cogito, αμφισβητεί την ίδια τη φιλοσοφία, την καταστρέφει, την αποσυνθέτει, την υποβάλει σε συστηματική αποδόμηση. Όμως και πάλι την ανορθώνει ανανεωμένη. Αυτό δημιουργεί πονοκέφαλο σε κάθε λιπόψυχο διανοητή ο οποίος είναι πλέον υποχρεωμένος να κτίζει ex nihilo τη σκέψη του. Ο ριζοσπαστισμός όμως ενέχει κινδύνους. Ο κυριότερος είναι οι παρανοήσεις. Χαρακτηριστικά, η έννοια του Νιτσεϊκού υπερανθρωπου, μετατράπηκε σε Χιτλερικό απ-άνθρωπο ή η κατάκτηση της ατομικής δύναμης που μετατράπηκε σε κοινωνική καταπίεση(πχ φασισμός). Σαφώς, η κριτική όχι μόνο είναι απαραίτητη αλλά ζωτικής σημασίας, όμως θα πρέπει να γίνεται «αντικειμενικά» και με γνώμονα την αρτιότητα της φιλοσοφικής σκέψης. Δε διαφωνεί κάποιος με την κριτική, αρκεί αυτή να γίνεται σωστά. Άλλωστε στόχος μας είναι η αλήθεια που θα προβάλει μόνο μέσα από τη διαλεκτική κριτική. Η φιλοσοφία δεν είναι ναός, είναι πεδίο μάχης!

*σημείωση: ασφαλώς και δεν κατέχω σε μεγάλο βάθος το μηδενισμό και αυτός είναι ο λόγος που περιορίζομαι κυρίως σε εξωτερική αξιολόγηση του επιχειρήματος.