"Ηταν μια ηλιόλουστη μέρα, απ' αυτές που βγαίνεις έξω και χαίρεσαι τη ζωή που υπάρχει γύρω σου. Το κοντραστ στην αίσθηση που δημιουργούσε η μέρα και στο μέρος που βρισκόντουσαν ήταν τόσο μεγάλο, αλλά και τόσο τέλειο, σκέφτηκε ο πρωταγωνιστής μας. Εκεί όπου βασίλευε η αιώνια ησυχία και η αιώνια αδράνεια, η βλάστηση αναπτυσσόταν και μεγάλωνε, χιλιάδες ζουζούνια έκοβαν βόλτες, και η ησυχία ταραζόταν μόνο απ'το βουητό κάποιας μέλισσας ή απ'το τιτίβισμα κάποιων πουλιών. Ψάχναν αρκετά να το βρούν... Απ΄τη στιγμή που είχε οργανωθεί το ταξίδι ένιωθε ο πρωταγωνιστής πως έπρεπε να περάσει απο κει, ως φόρο τιμής, σ' αυτό το άτομο που όπως και να'χει, ποτέ δε θα συναντούσε στη ζωή του, και τώρα εκ των πραγμάτων δε θα συνέβαινε ποτέ αυτό. Κι όμως, αυτό το άτομο είχε επηρεάσει με τις δημιουργίες του τόσο τη ζωή του πρωταγωνιστή μας...και η ζωή του αλλά κυρίως το τέλος του τον είχε συγκινήσει τόσο βαθιά, που δε μπορούσε να εξηγήσει κι ο ίδιος το λόγο...
-'Να το, εδώ είναι' είπε ο ένας απ'τη παρέα.
Ήταν σαν να επισκεπτόντουσαν κάποιον φίλο στο σπίτι του. Αφήσαν δυο λουλούδια κάτω, μαζί με έναν άλλον σωρό απο αντικείμενα και λουλούδια που είχαν αφήσει κι άλλοι πιο πριν.
-'Δε καταλαβαίνω', είπε ο άλλος.'Γιατί να το κάνει αυτό στον εαυτό του? Είχε τόσο ταλέντο, μπορούσε να έχει οτιδήποτε θελήσει. Γιατί να μη ζητήσει βοήθεια?'
-'Απ'οσο καταλαβαίνω είχε παραιτηθεί απ'τη ζωή...' είπε ο πρωταγωνιστής. 'Δεν είχε κάτι άλλο που θα μπορούσε να του δώσει λόγο ύπαρξης...δεν τον γέμιζε τίποτα πια... Εξάλλου κι ο ίδιος έλεγε πως δε θα'πρεπε να κρίνουμε τις αποφάσεις που παίρνουν άλλοι για τον εαυτό τους. Κι έχει λίγο δίκιο αν το σκεφτείς... όπως επέλεξε να γίνει αυτό που έγινε για τον κόσμο, έτσι επέλεξε και να <<φύγει>>. Όλα θέμα επιλογής. Θα μπορούσε να είχε αποφασίσει παλιότερα πως δε θέλει να ακολουθήσει την καριέρα του. Τότε θα είχε πεθάνει και κανείς δε θα δινε τόση σημασία, κανείς δε θα ξερε... Μπορεί όμως τότε και να ζούσε.'
-'Μου είναι δύσκολο να πιστέψω πως εκείνος ο άνθρωπος που έχουμε δει τόσες φορές απο εικόνες και βίντεο, που χουμε ακούσει τόσο πολύ τη φωνή του, είναι εδώ κάτω, και δεν είναι παρά κόκκαλα... Οι γονείς φέρνουν στη ζωή παιδιά με τόσες ελπίδες, και τα μεγαλωνουν με τον ίδιο τρόπο. Και όταν μεγαλώσουν τα παιδιά, αποφασίζουν να σκοτωθούν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο? Τόσες εμπειρίες που είχε αυτός ο άνθρωπος, όλα αυτά κατέληξαν στο τίποτα? Σε ένα μάτσο κόκκαλα και σε χώμα? Μου είναι τόσο δύσκολο να το πιστέψω...'
-'Κι όμως, φαντάζεσαι να υπάρχει όντως μετά θάνατον κάποιου είδους ζωή?'είπε ένας άλλος. 'Και να καταλαβαίνει πως είμαστε εδώ αυτή τη στιγμή?'
Κανείς δε μίλησε δυνατά. Γιατί όλοι μουρμουριζαν απο μέσα τους λόγια σε κάτι το αόρατο, δίνοντας τις ευχαριστίες με τον τρόπο του ο καθένας..."
Ps. Η ιδέα να το γράψω αυτό μου ήρθε αφού γνώρισα τους Alice in Chains και την λυπητερή ιστοριά του frontman τους, Layne Staley, η οποία με είχε στεναχωρέσει πάρα πολύ. Τυχαία ανακάλυψα το όνομα του τραγουδιού "would", αλλά και το όνομα της μπάντας, που τα ψαχνα τόσο καιρό. Έτσι απ'το πουθενά, κόλλησα με τα τραγούδια τους, και κυριώς με το παραπάνω. Σ'αυτό μάλιστα ο Staley τραγουδάει για έναν φίλο του που πέθανε απο ναρκωτικά, και μας προτρέπει να μη κρίνουμε την επιλογή του
"So I made a big mistake, try to see it once my way". Kάθε φορά που τ' ακούω δε μπορώ παρά να ανατριχιάσω, γιατί ο Staley χωρίς να το ξέρει έγραψε ένα "προφητικό" τραγούδι. Αυτή ήταν και η δική του κατάληξη...
Ένα βράδυ σκεφτόμουν πως αν τύχαινε να βρεθώ ποτέ στον τόπο που θάφτηκε, θα ήθελα να περάσω απο κει. Μια σκέψη που την έχω κάνει και για άλλους "χαμένους" καλλιτέχνες που με άγγιξαν, όπως και ο Van Gogh. Αν και είναι λίγο μακάβριο σα σκέψη... R.I.P. σε όλα τα μεγάλα ταλέντα και μυαλά που "έφυγαν"... και R.I.P. Layne Staley...
-'Να το, εδώ είναι' είπε ο ένας απ'τη παρέα.
Ήταν σαν να επισκεπτόντουσαν κάποιον φίλο στο σπίτι του. Αφήσαν δυο λουλούδια κάτω, μαζί με έναν άλλον σωρό απο αντικείμενα και λουλούδια που είχαν αφήσει κι άλλοι πιο πριν.
-'Δε καταλαβαίνω', είπε ο άλλος.'Γιατί να το κάνει αυτό στον εαυτό του? Είχε τόσο ταλέντο, μπορούσε να έχει οτιδήποτε θελήσει. Γιατί να μη ζητήσει βοήθεια?'
-'Απ'οσο καταλαβαίνω είχε παραιτηθεί απ'τη ζωή...' είπε ο πρωταγωνιστής. 'Δεν είχε κάτι άλλο που θα μπορούσε να του δώσει λόγο ύπαρξης...δεν τον γέμιζε τίποτα πια... Εξάλλου κι ο ίδιος έλεγε πως δε θα'πρεπε να κρίνουμε τις αποφάσεις που παίρνουν άλλοι για τον εαυτό τους. Κι έχει λίγο δίκιο αν το σκεφτείς... όπως επέλεξε να γίνει αυτό που έγινε για τον κόσμο, έτσι επέλεξε και να <<φύγει>>. Όλα θέμα επιλογής. Θα μπορούσε να είχε αποφασίσει παλιότερα πως δε θέλει να ακολουθήσει την καριέρα του. Τότε θα είχε πεθάνει και κανείς δε θα δινε τόση σημασία, κανείς δε θα ξερε... Μπορεί όμως τότε και να ζούσε.'
-'Μου είναι δύσκολο να πιστέψω πως εκείνος ο άνθρωπος που έχουμε δει τόσες φορές απο εικόνες και βίντεο, που χουμε ακούσει τόσο πολύ τη φωνή του, είναι εδώ κάτω, και δεν είναι παρά κόκκαλα... Οι γονείς φέρνουν στη ζωή παιδιά με τόσες ελπίδες, και τα μεγαλωνουν με τον ίδιο τρόπο. Και όταν μεγαλώσουν τα παιδιά, αποφασίζουν να σκοτωθούν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο? Τόσες εμπειρίες που είχε αυτός ο άνθρωπος, όλα αυτά κατέληξαν στο τίποτα? Σε ένα μάτσο κόκκαλα και σε χώμα? Μου είναι τόσο δύσκολο να το πιστέψω...'
-'Κι όμως, φαντάζεσαι να υπάρχει όντως μετά θάνατον κάποιου είδους ζωή?'είπε ένας άλλος. 'Και να καταλαβαίνει πως είμαστε εδώ αυτή τη στιγμή?'
Κανείς δε μίλησε δυνατά. Γιατί όλοι μουρμουριζαν απο μέσα τους λόγια σε κάτι το αόρατο, δίνοντας τις ευχαριστίες με τον τρόπο του ο καθένας..."
Ps. Η ιδέα να το γράψω αυτό μου ήρθε αφού γνώρισα τους Alice in Chains και την λυπητερή ιστοριά του frontman τους, Layne Staley, η οποία με είχε στεναχωρέσει πάρα πολύ. Τυχαία ανακάλυψα το όνομα του τραγουδιού "would", αλλά και το όνομα της μπάντας, που τα ψαχνα τόσο καιρό. Έτσι απ'το πουθενά, κόλλησα με τα τραγούδια τους, και κυριώς με το παραπάνω. Σ'αυτό μάλιστα ο Staley τραγουδάει για έναν φίλο του που πέθανε απο ναρκωτικά, και μας προτρέπει να μη κρίνουμε την επιλογή του
"So I made a big mistake, try to see it once my way". Kάθε φορά που τ' ακούω δε μπορώ παρά να ανατριχιάσω, γιατί ο Staley χωρίς να το ξέρει έγραψε ένα "προφητικό" τραγούδι. Αυτή ήταν και η δική του κατάληξη...
Ένα βράδυ σκεφτόμουν πως αν τύχαινε να βρεθώ ποτέ στον τόπο που θάφτηκε, θα ήθελα να περάσω απο κει. Μια σκέψη που την έχω κάνει και για άλλους "χαμένους" καλλιτέχνες που με άγγιξαν, όπως και ο Van Gogh. Αν και είναι λίγο μακάβριο σα σκέψη... R.I.P. σε όλα τα μεγάλα ταλέντα και μυαλά που "έφυγαν"... και R.I.P. Layne Staley...
Know me broken by my master,
Teach thee on child of love here after.
Into the flood again, same old trip it was back then.
So I made a big mistake, try to see it once my way...
Drifting body it's sole desertion,
Flying, not yet quite the notion
.
So I made a big mistake, try to see it once my way...
Am I wrong? Have I ran too far to get home??
Am I gone? And left you here alone?
If I would, Could you?
Teach thee on child of love here after.
Into the flood again, same old trip it was back then.
So I made a big mistake, try to see it once my way...
Drifting body it's sole desertion,
Flying, not yet quite the notion
.
So I made a big mistake, try to see it once my way...
Am I wrong? Have I ran too far to get home??
Am I gone? And left you here alone?
If I would, Could you?
